Στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, διεξάγονταν πυγμαχικοί αγώνες για τη διασκέδαση των ναζί, οι οποίοι ήθελαν τον ηττημένο πυγμάχο να οδηγείται στους θαλάμους αερίων.
Και σε μια προσπάθεια να αποδείξουν την ανωτερότητά τους, οι Άριοι διοργάνωναν άνισους αγώνες με εύσωμους και μυώδεις Γερμανούς αξιωματικούς απέναντι σε πυγμάχους μικρότερης σωματικής διάπλασης. Ένας από αυτούς ήταν ο τσιγγάνος πυγμάχος Γιόχαν «Ρουκέλι» Τρόλμαν ο οποίος ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής στο πυγμαχικό κοινό της χώρας για το ιδιαίτερο και «χορευτικό» στυλ του.
Η Γκεστάπο συνέλαβε τον Τρόλμαν τον Ιούνιο του 1942, ενώ βρισκόταν στο Ανόβερο. Βασανίστηκε κατά τη διάρκεια της κράτησής του και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Neuengamme στο Αμβούργο. Προσπάθησε να κρατήσει χαμηλό προφίλ, αλλά αναγνωρίστηκε από τον Άλμπερτ Λιουτκεμάγερ, αξιωματούχο της πυγμαχίας. Έκτοτε, χρησιμοποιήθηκε στις μάχες που έστηναν οι αξιωματικοί για τη διασκέδασή τους. Λίγο αργότερα θα μεταφερθεί σε άλλο στρατόπεδο όπου ο «Capo» Εμίλ Κορνίλιους θα τον αναγνωρίσει ξανά. Οι Capo ήταν πρώην εγκληματίες φυλακισμένοι που συνεργαζόντουσαν με τους Ναζί για προνομιακή μεταχείριση. Ο Κορνίλιους θα τον προκαλέσει σε αγώνα, βλέποντάς τον σε άθλια κατάσταση και προχωρημένη ηλικία. Παρόλα αυτά ο Τρολμαν θα κερδίσει και αυτή τη μάχη με το γνωστό «αντιγερμανικό» στυλ του, κάτι που ο Κορνίλιους δεν θα του συγχωρήσει. Την επόμενη μέρα τον βρήκε την ώρα που έκανε καταναγκαστική εργασία και τον σκότωσε χτυπώντας τον με ένα φτυάρι στο κεφάλι.
Ο συγγραφέας Μι Δέλτα “συναντήθηκε” με τον εικονογράφο Πότη Κεϊμάλη και δημιούργησαν το βιβλίο «Νεκρός Χορός» (Εκδόσεις Μικρός Ήρως). Σε μια ιστορία ψυχοσύνθεση των πυγμάχων, που ακροβατούσε διαρκώς σε μια τεντωμένη κλωστή μεταξύ επιβίωσης και έμμεσης δολοφονίας – πολλές φορές και συγκρατουμένων τους. Ένα διήγημα – δήλωση για να μην ξεχαστεί το «Αόρατο Ολοκαύτωμα» όπως επικράτησε να χαρακτηρίζεται η εξόντωση των Ρομά. Μέσα σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο ζει και αγωνίζεται ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, Τζόναθαν Τρόλμαν. Οι αγώνες του οποίου, τόσο εκείνοι στο ρινγκ όσο και εκείνοι στη ζωή, αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία.
Το διήγημα αυτό βασίστηκε σε ιστορικά γεγονότα, και αποτελεί μια προσπάθεια, ώστε όλοι όσοι αγαπούν τα λεγόμενα «μαχητικά σπορ», να παραμείνουν στη σωστή πλευρά της ιστορίας, διδασκόμενοι τον σεβασμό στη διαφορετικότητα. Αποτελεί μια βαθιά σιωπηλή υπόκλιση σε όλους εκείνους και εκείνες που τους κατάπιε η κοιλιά του κτήνους.
Ο Μι Δέλτα στην εισαγωγη του στο βιβλίο αναφέρει: «Όσοι όμως επέζησαν και μας μετέφεραν τις εμπειρίες που βίωσαν, μας άφησαν μια πολύ σημαντική παρακαταθήκη. Μια παρακαταθήκη που υπενθυμίζει πως ο άνθρωπος, για να παραμείνει άνθρωπος, πρέπει να παλεύει κάθε στιγμή στη ζωή του, μεταφορικά και, κάποιες φορές, κυριολεκτικά».
