Τόσες πολλές μονάδες ποτέ ξανά. Τόσα πολλά διαφορετικά πρόσωπα, γιατί τα χείλη και τα μάτια έχουν χρώματα τρελά-και τα μαλλιά ακολουθούν, και τα χέρια, τα πόδια.
Τα ντυσίματα.
Εκατομμύρια μπάντες. Indie που θα πει independent. Δεκάδες σεξουαλικοί προσανατολισμοί και χαρακτηρισμοί. Αβερτωσιά, που θα πει ανοιχτότητα, ορατότητα, γενναιοδωρία. Αλλά και λιγάκι μπέρδεμα.
Θέλω να διαφέρω. Να είμαι εγώ κι άλλος κανείς. Όχι, όχι πρώτη. Η αριστεία είναι πράγμα κακό και ύποπτο. Είμαστε όλοι ίσοι κι όμως διαφορετικοί. Μεγάλα ταλέντα στο φύσημα φυσαλίδων, στη λήψη φωτογραφιών, στην παρασκευή του τέλειου αφρογάλακτος για τον καπουτσίνο, ιδρυτές του Τίποτα και του Όλα. Δεν πιστεύω σε τίποτα, δεν υπάρχει τίποτα, η πολιτική είναι βαρετή, η θρησκεία παρωχημένη, το ροκ εν ρολ πέθανε.
Όμως, δες, αυτή η φούξια τούφα στο μέτωπό μου με κάνει να διαφέρω. Και βρίζω όσο γουστάρω. Και κάνω σεξ με τα πάντα. Και περνάω καλά, γιατί η ζωή είναι μάταιη και μικρή.
Η ισότητά μας η τρισχαριτωμένη κινδυνεύει να μας ισοπεδώσει, να μας κάνει βούτυρο πάνω σε ψωμιά ανθρώπων που ζουν σε σπίτια με τέσσερις κρεβατοκάμαρες και που κοροϊδεύουν στα κρυφά την φούξια τούφα στα μαλλιά μας. Α, στα φανερά φωτογραφίζονται μαζί της. Την πιάνουν, την γλείφουν, την προσκυνούν την τουφίτσα μας. Ύστερα, κατά μόνας, ξερνούν από σιχασιά.
Τα ταλέντα μας δεν επαρκούν για τον βιοπορισμό μας και την μοναδικότητά μας την κρύβουμε 8 ώρες την ημέρα κάτω από τα κόκκινα καπελάκια της μεγάλης πολυεθνικής όπου πιάσαμε δουλειά.
Περιμένουμε τις «μέρες του φωτός» για να βγούμε και να γλεντήσουμε, τις «μέρες της φωτιάς» για να τα σπάσουμε και να καταστρέψουμε όλα. Τι καλά που έχουμε όμως όλοι ένα πεντακοσάρικο πάνω κάτω το μήνα! Άλλοι πεινάνε! Άλλοι ζουν στον δρόμο! Κι αυτοί που ζουν στον δρόμο, οι καημένοι, δεν ξέρουν καν τι πάει να πει πολιτική ορθότητα. Δεν είναι άστεγοι, είναι άνθρωποι με υπαίθριες κατοικίες.
Αλλά αυτοί δεν το ξέρουν. Ένα άλλο τους ελάττωμα είναι πως όλοι μοιάζουν μεταξύ τους. Μα πού πήγε επιτέλους η φαντασία, η θετική ενέργεια και το ευ ζην; Και να μην έχεις λεφτά, μπορείς να φτιάξεις ένα χειροποίητο γιλέκο από το παλιό σου τζιν και πάνω να ράψεις κουμπάκια και καρδούλες, πίνοντας κι ένα φλιτζάνι πράσινο τσάι για αποτοξίνωση. Κι αν το παλιό σου τζιν είναι το μόνο σου τζιν, το πολύ πολύ κυκλοφορείς με το βρακί.
Γιατί είναι πιο σημαντικό να είσαι Ωραίος από το να κρυώνεις. Και τα βρακιά είναι ωραίο να βγαίνουν στην φόρα καμιά φορά ή και πάντα.
Οι άνθρωποι που μένουν σε σπίτια με επτά μπάνια αγοράζουν σήμερα-αύριο ακόμα μια πολυεθνική: με κάθε εκατό ευρώ που θα τους αφήνεις από τις αγορές σου, θα προσφέρουν κι ένα καθαρό βρακί στους Ανθρώπους με Υπαίθρια Κατοικία. Κι εσύ θα το ποστάρεις στα σόσιαλ, θα κάνεις το καλό κι όλοι μαζί θα μπορέσουμε και πάλι, μοναδικά, ξεχωριστά, μα ισότιμα, να κάνουμε κάτι καλό για την κοινωνία.
