Ιδιοφυέστατη σύλληψη: δραματουργική αντίθεση ανάμεσα στον καταναλωτικό άνθρωπο (εκπρόσωπο τού Δυτικού Πολιτισμού) και στον απελπισμένο πρόσφυγα που προτιμάει να αυτοακρωτηριαστεί και να πεθάνει παρά να γυρίσει στην επίγεια Κόλαση τής γενέθλιας γης του.
Πλανήτης τριών ταχυτήτων: αναπτυγμένες, αναπτυσσόμενες και υπανάπτυκτες χώρες. Εάν κοιτάξουμε τα παγκόσμιο χάρτη φτώχειας θα ανακαλύψουμε πως η Ελλάδα είναι στο μεταίχμιο, στο θολό μεταβατικό όριο μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Και δεν πρόκειται μόνον για την οικονομία. Το χρήμα και η κατανάλωσή του προδίδουν μία εξατομικευμένη (ή συλλογική) Αισθητική. Και σύμφωνα με τον Φιλόσοφο Αριστοτέλη Αισθητική και Ηθική είναι συγκοινωνούντα δοχεία.
Δύο κουρασμένοι εργαζόμενοι άνθρωποι στα όρια τού burn-out πάνε στις Σεϋχέλλες για να εκπληρώσουν τα χλιδάτα τους όνειρα, σαν Έξοδος από το δικό τους Καθαρτήριο, προσωρινή έστω.
Η βαλίτσα που χάνεται στο αεροδρόμιο πυροδοτεί δύο βαθιές υπαρξιακές κρίσεις και μια λυσσαλέα σύγκρουση μεταξύ τού ζεύγους. Οι δύο παντρεμένοι σύζυγοι αντιδρούν με τελείως διαφορετικό τρόπο σε αυτή τη συμβολική απώλεια. Η γυναίκα συμβιβάζεται, προσαρμόζεται και επιχειρεί να αξιοποιήσει τον ελεύθερο κόσμο των κοινών διακοπών τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αντιθέτως, ο άντρας νιώθει το προσωπικό του σύμπαν να καταρρέει και δεν δέχεται να ακούσει κουβέντα…
Στον αντίποδα ένας πρόσφυγας επιμένει στη σιωπή του, αρνείται να κατονομάσει τη χώρα προέλευσης προκειμένου να μην τον ξαναστείλουν εκεί.
Οι δύο απελπισμένοι άντρες (ο καθένας για τον δικό του λόγο) συναντιώνται στο αεροδρόμιο αναμένοντας τη δική τους πτήση αναγκαστικής (για διαφορετικές αιτίες) επιστροφής και τότε… ξαφνικά ένα υπόγειο ρεύμα αλληλεγγύης τους συναρπάζει.
Ο …δράστης [δεν αποκαλύπτουμε την πλοκή] περνάει από υποχρεωτική ψυχιατρική εξέταση. Εκπληκτική η Άντα Κουγιά σε αυτόν τον αμφίσημο ρόλο. Καταδεικνύει με την υποβλητική ερμηνεία της πως οι άνθρωποι δεν είναι φύσει κακοί και προσπαθεί να ανιχνεύσει τα κίνητρά τους, χωρίς όμως να τους δικαιώνει μήτε να τους καταδικάζει.
Αυτή την ερμηνευτική προοπτική ακολούθησε κι ο μεταφραστής και σκηνοθέτης τής παράστασης Πέτρος Νάκος.
Φρενιτικοί αφηγηματικοί ρυθμοί, άψογες ερμηνείες. Ο Όργουελ και ο Κάφκα υποφώσκουν διακειμενικά.
Συντελεστές:
Πρωτότυπο κείμενο: Nalini Vidoolah Mootoosamy
Mετάφραση-Σκηνοθεσία-Φωτισμοί: Πέτρος Νάκος
Σκηνικά- Koστούμια: Αltera Pars
Σύνθεση ηχοτοπίων – Βοηθός σκηνοθέτη Ά: Aγγελική Κοντού
Βοηθός σκηνοθέτη Β’: Χαρά Νικολάου
Ηχοληψία – Βοηθός παραγωγής Α’: Διονύσης Μανιώτης
Βοηθός παραγωγής Β’: Άρης Κουκάς
Επεξ/σία ήχων: Aναστασία Ντανάκα
Κατασκευές σκηνικών: Στέφανος Λώλος – Θωμάς Σιαμπέκας
Video παράστασης: Ιωσήφ Τοπαλιάν
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Μητσέας – Αγγελική Κοντού
Eπικοινωνία: Le Canard qui Parle / [email protected]
Παραγωγή: Αltera Pars 2025-2026
Παίζουν σε αγαστή αρμονία οι: Πέτρος Νάκος, Δημήτρης Δρακόπουλος, Νίκος Αξιώτης, Αγγελική Κοντού, Σάκης Σιούτης, Άντα Κουγιά
Ενδιαφέρουσα τόσο η «όψις» όσο και το «ηχοτοπίο» αυτού τού άκρως συγκινητικού ψυχολογικού-πολιτικού θρίλερ με άπειρες κοινωνικές συνυποδηλώσεις.
Τέτοια έργα όταν ανεβαίνουν σήμερα εμπλουτίζουν την Παγκόσμια Συλλογική Συνειδητότητα με θετικά μηνύματα που μας επιτρέπουν να αισιοδοξούμε για το μέλλον τής επαπειλούμενης (από τον ίδιο τον εαυτό της) Ανθρωπότητας.
Δείτε το με περίσκεψιν και αιδώ για την ανθρώπινη τραγωδία που εκτυλίσσεται καθημερινά στον πλανήτη γη και νομίζουμε ότι δεν μπορούμε να την αλλάξουμε…
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ: Lost & Found στο Θέατρο Altera Pars / Ένα σύγχρονο έργο για τη μετανάστευση
