Η διαδικτυακή ομαδάρα που έχει φέρει τον οπαδισμό (και άπειρα γέλια) στο λανθιμικό σύμπαν σχολιάζει τη νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου με τη Χριστίνα Γιαβάσογλου.
Οι ταινίες του Λάνθιμου σηκώνουν πολλές, πάμπολλες αναλύσεις. Καθεμία φέρει δεκάδες συμβολισμούς που μπορείς να τους μελετήσεις από διαφορετικά πρίσματα: κοινωνικά, ψυχολογικά και πολιτικά. Σπάνια αντιστέκομαι στην επιθυμία του σχολιασμού. Φέτος όμως, αποφάσισα ότι θα συζητήσω για την ταινία πρώτα απ’ όλους με τους ΛΑΝΘΙΜΟΣ ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΣ (στο εξής Λ.Χ.)∙ την ομαδάρα που φέρνει τον χιουμοριστικό οπαδισμό στο λανθιμικό σύμπαν, με εξαίσια ελαφρότητα και καυστικό χιούμορ της υπερβολής, σπάζοντας τη φούσκα της σοβαροφάνειας στην οποία ιπτάμεθα όταν σχολιάζουμε ένα αριστούργημα.
Χ.Γ.: Παιδιά, εγώ με την παρέα μου είδαμε την ταινία στο Τριανόν. Λαοθάλασσα. Κρικάκια, πουλόβερ, τσιγάρα και μπύρες, αρβυλάκια και τακούνια ακόμα. Όλοι περιμένουμε στην ουρά για να δούμε πρώτοι τη «Βουγονία» την Πέμπτη 6 Νοέμβρη.
Λ.Χ.: Εμείς την ταινία την είδαμε στην πρεμιέρα, στο Μέγαρο, σινεμάς στον οποίο δεν είχαμε ξαναπάει. Πάμε λοιπόν στην είσοδο και μια κυρία μας λέει «πόσα άτομα είστε;» Εμείς της είπαμε της κυρίας είμαστε 50 άτομα, είχαμε πάει όλος ο σύνδεσμος. Εκεί έγινε μια μανούρα και ο Γιώργος ο πλακέτας άρχισε να φωνάζει και να λέει θα κάνουμε ντου. Τελικά μπήκαμε όλοι και καθίσαμε στα σκαλάκια ή διώχναμε κόσμο για να κάτσουμε όλοι μαζί στο πέταλο πάνω πάνω. Πριν ξεκινήσει η ταινία ήρθε μια κυρία και μας έδωσε μία πλαστική θήκη να βάλουμε τα κινητά μας για να μην τραβάμε φωτογραφίες και βίντεο. Ο Μάκης της λέει «συγγνώμη να δώσουμε και τα καπνογόνα και τις κροτίδες;» του λέει η κυρία τι είναι οι κροτίδες της λέει αυτός να σου δείξω και όπως το λέει κάνει ένα μπαμ και σκάει μία. Έρχονται κάτι security, πάλι μανούρα αλλά τελικά μπήκαμε, χωρίς όμως τις κροτίδες.
Χ.Γ.: Αριστούργημα πάντως. Ένα ακόμα διαμάντι στο κινηματογραφικό στέμμα του Γιώργαρού σας (και μας). Τι κοινωνικός προβληματισμός, τι καταπέλτης για τον καπιταλισμό, τι σύνδεση της ψυχικής νόσου με το περιθώριο…
Λ.Χ.: Η ταινία είναι μία από τις 5-6 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών μαζί με τον Κυνόδοντα, την Ευνοούμενη, το Ελάφι, τον Αστακό, το Poor Things και τις Ιστορίες Καλοσύνης, εντελώς αντικειμενικά μιλώντας… Η ταινία είναι ταινιάρα. Τέλος. Τη βλέπεις και θες μόλις τελειώσει να την ξαναδείς. Εμείς φωνάζαμε στον προβολατζή ΒΑΛΤΗΝ ΠΑΛΙ αλλά αυτός έκανε ότι δεν άκουγε λες και θα πείραζε να τη βλέπαμε άλλη μια στα καπάκια.
Χ.Γ. : Και το κορίτσι όμως, έδωσε ρέστα, η Έμα Στόουν, λέω. Απαστράπτουσα. Ερμηνεία, μπρίο, φυσική κατάσταση. Κάτι φήμες άκουσα ότι είναι και Ελληνίδα. Ισχύει;
Λ.Χ.: . Η Έμα Στόουν είναι η καλύτερη ηθοποιός αυτή τη στιγμή στον πλανήτη παρότι ο Γιώργαρος μια της βάζει μυαλό μωρού, μια την καραφλιάζει και γενικά την έχει στην ταλαίπα. Άλλα έτσι είναι η τέχνη, Έμα. Κι εμείς πιστεύουμε ότι η Έμα Στόουν είναι Ελληνίδα, την ακούσαμε να μιλάει ελληνικά από το κινητό του Γιώργου, αλλά δεν το λέει γιατί στους Έλληνες δεν δίνουν όσκαρ εδώ και πάρα πολλά χρόνια γιατί μας φοβούνται και γιατί δεν μας σέβονται. Αλλιώς ο Γιώργος θα το έπαιρνε κάθε χρόνο και θα έχανε την αξία της η τελετή γιατί δεν θα είχε ενδιαφέρον ποιος θα το πάρει και δεν θα κονομούσαν από το στοίχημα. Από την άλλη ΔΩΣΤΕ ΤΟΥ ΤΟ ΟΣΚΑΡ ΤΕΛΕΙΩΝΕΤΕ ΘΑ ΕΧΕΤΕ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.
Χ.Γ.: Θα πάτε και από κοντά στην απονομή; Να τσεκάρετε ότι η διαδικασία θα παραμείνει αδιάβλητη;
Λ.Χ.: Εννοείται θα κανονίσουμε πάλι εκδρομή γιατί δεν πάει άλλο αυτή η κοροϊδία. Θα πάμε με κροτίδες και άλλα πράγματα τελοσπάντων και αν δεν του το δώσουν, θα κατεβούμε, θα το πάρουμε από τα χέρια οποιανού του το δώσουν, θα το δώσουμε στον Γιώργο, θα πούμε στο μικρόφωνο ΑΜΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΕΒΕΣΤΕ ΤΟΤΕ ΘΑ ΜΑΣ ΦΟΒΑΣΤΕ και μετά θα πούμε ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΓΙΩΡΓΟ ΞΕΚΟΥΡΑΣΟΥ ΑΜΑ ΘΕΣ ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΚΑΝΕ ΓΙΑΤΙ ΧΩΡΙΣ ΝΕΡΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΓΙΩΡΓΟ ΟΧΙ. Αυτά θα πούμε, μαθαίνουμε αγγλικά για να τα πούμε αγγλικά αλλά αν δεν προλάβουμε μέχρι τότε θα τα πούμε ελληνικά που στην τελική για μια ψήφο δεν έγιναν η παγκόσμια γλώσσα.
ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΩ ΓΙΩΡΓΑΡΑ Σ’ ΑΓΑΠΑΩ
ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟ ΟΣΚΑΡ ΘΑ ΣΗΚΩΣΩ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΛΑΒΩΣΩ
Σχόλιο γράφουσας:
Εκτός από το γεγονός ότι η Βουγονία πράγματι είναι ένα σπαρταριστό remake του παλιού “Save the planet” (2003), φέτος παραδέχθηκα τον Λάνθιμο για έναν ακόμα, πολύ ουσιαστικότερο λόγο. Εξηγούμαι: Ο Γιώργος Λάνθιμος μίλησε ανοιχτά για εκείνο που μόνο ένας σπουδαίος θα μπορούσε: για την απώλεια της χαράς όταν η καύλα γίνεται δουλειά και η δουλειά διεθνής καριέρα. Δεν έκρυψε την ψυχική οδύνη, την εξουθένωση που σε βρίσκει ακόμα κι όταν φαινομενικά έχεις τα πάντα. «Προσπαθώ να πάρω μια απόσταση και να καταλάβω: αφού κέρδισα όλα αυτά κι αφού δουλεύω με συνεργάτες που αγαπώ, γιατί είναι τόσο επίπονη η διαδικασία; Πώς θα μπορέσω να ξαναβρώ κάπως την αφελή ενέργεια και τη χαρά που είχα όταν κάναμε τις ταινίες στην Ελλάδα, για παράδειγμα; Δεν καταλαβαίνω γιατί ο πόνος και το άγχος παραμένουν και χειροτερεύουν», είπε σε συνέντευξή του στη LIFO.
Στην Ελλάδα έχουμε γεμίσει τόσους «τέλειους» καλλιτέχνες, τόσους πνευματικούς-δήθεν-ταγούς (που ούτε το ένα τρίτο της καριέρας του δεν διαθέτουν) να μας λένε «εμένα το έργο μου με ξεκουράζει». Σοβαρά; Ποιος είσαι, τέλος πάντων, ρε φίλε; Στον αντίποδα ένας Λάνθιμος παίρνει (ανθρώπινα και ειλικρινά) το διάλειμμά του και ένας Σαββόπουλος κάποτε έγραψε: «Δεκαπέντε χρόνια προσπαθώ μα δεν θα βρω/το παλιό μου πάθος και τον ενθουσιασμό».
Σπεύσατε για Βουγονία, αγαπητοί!
Και ακολουθήστε τους ΛΑΝΘΙΜΟΣ ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΣ, θα κλάψετε (από τα γέλια).
