Το καλοκαίρι στην Αθήνα δεν είναι μόνο μπετόν και παράπονο
Αθήνα. Καλοκαίρι. Ο ήλιος χαστουκίζει. Τα λάστιχα λιώνουν. Κι όμως! Υπάρχουν ένα σωρό κόλπα για να δροσιστούμε μόνοι μας ή ακόμα καλύτερα με παρέα (η επιβίωση είναι ομαδικό σπορ). Ένα παγκάκι στη σκιά, μια βεντάλια, ένα παγωτό ξυλάκι/χωνάκι/κυπελάκι μοιρασμένο στα δύο, ένα θερινό σινεμά, μια φέτα καρπούζι, ένα κοκτέιλ, μια παγωμένη μπίρα. Μια χορταστική βόλτα στο Πεδίον του Άρεως/στον Εθνικό Κήπο/στον Βοτανικό Κήπο Χαϊδαρίου: μονοπάτια, δέντρα, ησυχία – κι αν είμαστε τυχεροί και αεράκι.
Κι είναι και κάποια μαγαζιά που είναι μικρά θαύματα. Που δεν ξήλωσαν τη νεραντζιά για το έξτρα τραπεζάκι. Μικρά καφέ σε αυλές με γιασεμιά, ταβέρνες σε πλατείες που τις φυλάει σκιά. Καλύτερα κι από air condition. Ψάξ’ τα. Ή μάλλον ας το, θα σου τα παρουσιάσουμε εμείς σ’ αυτό το αφιέρωμα. Ετοιμάσου για παγωμένη λεμονάδα και για αληθινή ανάσα δροσιάς. Δύο βαθμοί κάτω, λοιπόν. Όχι απλώς για να αντέξουμε, αλλά για να γουστάρουμε κιόλας (κι όταν θα έρθει με το καλό το φθινόπωρο, να έχουμε να θυμόμαστε ότι το καλοκαίρι στην Αθήνα δεν είναι μόνο μπετόν και παράπονο).
Πλατεία Άγιου Σώστη, Νέος Κόσμος
Όταν η γειτονιά ενώνεται, η πλατεία ζωντανεύει
Μία πλατεία η οποία για πολλές δεκαετίες έσφυζε από ζωή. Γεμάτη συνοικιακά μαγαζάκια, παιδιά να παίζουνε, μία στάση για ανάπαυλα, για κουβέντα, για συνάντηση. Με τα χρόνια η πλατεία ερήμωσε. Τα μαγαζιά κλείσανε και αφέθηκε στην παρακμή. Ευτυχώς, τα χρόνια της κρίσης, κάτοικοι του Νέου Κόσμου σε συνεργασία με τον Δήμο αποφάσισαν να ζωντανέψουν ξανά την πλατεία. Άνοιξαν και πάλι οι πρώτες επιχειρήσεις, ο κόσμος της γειτονιάς ξεκίνησε να την επιλέγει ως σημείο εξόδου. Καθαρίστηκε, φροντίστηκε και πραγματικά είναι από τις πολύ όμορφες πλατείες της πόλης. Γεμάτη δέντρα, παγκάκια, προσφέρει και πάλι στους κατοίκους και στους επισκέπτες τη σκιά και την ανοιχτωσιά της. Για όσες οικογένειες επιλέγουν τα μαγαζιά της πλατείας του Αγίου Σώστη για την έξοδό τους, λειτουργεί και ως ένας φυσικός χώρος όπου τα παιδιά μπορούν παράλληλα να παίζουν. Ζωντανές πλατείες σημαίνει ζωντανές πόλεις, ας τις προσέχουμε, ας τις φροντίζουμε, ας τις προστατεύουμε!
Η ζωή στους ανοιχτούς χώρους
Υπάρχουν σημεία στην πόλη που δεν τα ορίζει η αρχιτεκτονική ή ο σχεδιασμός, αλλά οι συνήθειες των ανθρώπων που τα «κατοικούν». Ένα παγκάκι γίνεται τόπος εξομολόγησης. Ένα δέντρο προσφέρει σκιά και ακούσια συντροφιά. Μια πλατεία, ακόμη κι αν δεν είναι η πιο γνωστή, μπορεί να γίνει το κέντρο του κόσμου για όποιον κάθεται εκεί. Οι χώροι που ανήκουν σε όλους, αποκτούν αξία όταν οι άνθρωποι τους γεμίζουν με παρουσία, βλέμματα, βήματα, λέξεις, παιχνίδι.
Ψευδαισθήσεις δροσιάς μέσα στην πόλη
Όταν το θερμόμετρο αγγίζει τα κόκκινα κι εσύ είσαι ακόμα στην πόλη, η αθηναϊκή καλοκαιρινή καθημερινότητα γεμίζει ευφάνταστες, λίγο αστείες και λίγο απελπισμένες απόπειρες να ξεγελάσουμε τη ζέστη και τους εαυτούς μας.
- Το παγωμένο κουταλάκι του παγωτού. Εναλλακτικά το βάζεις και κάτω από τα μάτια για τις σακούλες.
- Η βεντάλια της διπλανής στο λεωφορείο που όλο και γέρνεις για να σε πιάνει και σένα.
- Αναδρομή σε παλιές φωτογραφίες με μπουγέλο από το δημοτικό και με το λάστιχο στο χωριό κάποια στιγμή τη δεκαετία του ’90.
- Λευκά ή αέρινα ρούχα μπας και… αλλά όχι.
- Το ελαφρύ αεράκι που νομίζεις ότι ένιωσες, αλλά ήταν απλώς το καυσαέριο από το λεωφορείο που πέρασε.
- Τα δέκα λεπτά στο κλιματιζόμενο σούπερ μάρκετ, που γίνονται σαράντα.
- Ο ήχος των φύλλων ή του νερού. Αν δεν έχεις κλιματισμό ή ανεμιστήρα, τα βάζεις σε ηχητικά στο YouTube μπας και ξεγελαστείς.
- Ο ήχος του κλιματιστικού… του διπλανού διαμερίσματος.
- Το παγωμένο χέρι από το φρέντο ή τον φραπέ το οποίο το ακουμπάς σε όλα τα γυμνά σημεία του σώματος.
- Οι φλούδες αγγουριού που σου κολλάει στο κούτελο όσο φτιάχνεται μαζί χωριάτικη για μεσημεριανό.
- Η ιεροτελεστία του να βρέχεις τις πατούσες στην μπανιέρα, έστω και αν μετά γλιστράς στο πάτωμα σαν παρκετέζα.
- Η στιγμιαία σκέψη να κάνεις ντουλάπα το ψυγείο.
- Τα χέρια σου που περνάς από όποιον βασιλικό και γιασεμί βρεις μπροστά σου.
- Ακίνητος για κανένα πεντάλεπτο μπροστά σε ένα σιντριβάνι, σκεπτόμενος: «Να το κάνω ή να μην το κάνω;»
- Η στιγμή που εκτιμάς το κρύο χιούμορ του θείου σου.
- Το παγωμένο πλαστικό μπουκαλάκι του νερού το οποίο χρησιμοποιείται ως προσωρινό αποσυμφορητικό μετώπου/αυχένα/μηρού.
- Τα δάκρυα στα μάτια, όταν βάζεις το βράδυ ντοκιμαντέρ με παγόβουνα στην Ανταρκτική για να σε πάρει ο ύπνος.
- Το ρεύμα που κάνει το μετρό όταν φτάνει στην αποβάθρα.
Βοτανικός κήπος Χαϊδαρίου: Η πιο δροσερή βόλτα εντός Αττικής!
Ποιος είπε δηλαδή ότι για να πάρεις μια γερή ανάσα δροσιάς πρέπει να φτάσεις ως την Πάρνηθα; Στο Χαϊδάρι, μόλις 8 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας, σε περιμένει ένας καταπράσινος παράδεισος 1.860 στρεμμάτων: ο Βοτανικός Κήπος Ιουλίας και Αλεξάνδρου Ν. Διομήδους (για τους φίλους, Βοτανικός κήπος Χαϊδαρίου).
Εδώ θα βρεις πάνω από 4.000 είδη φυτών, ελληνικά κι εξωτικά, και έναν δενδρώνα που φιλοξενεί είδη από κάθε γωνιά της Γης, ακόμα και από την Ωκεανία. Στον Ανθώνα (ο οποίος περιλαμβάνει και 25 λίμνες) τα παρτέρια ανθίζουν όλο τον χρόνο. Στο Τμήμα Ιστορικών Φυτών ακολουθούμε μυθολογικά χνάρια (εδώ ο επισκέπτης βρίσκει φυτά που αναφέρονται στον Όμηρο και την Παλαιά Διαθήκη – τέλειο;).
Αν απλώς θέλεις ησυχία και δροσιά, δεν θα σε κρίνει κανείς: πάρε καφέ, πάρε την κάμερα ή το βιβλίο σου, διάλεξε μονοπάτι ή παγκάκι, και κάτσε στη δροσιά και την ηρεμία μέχρι να νιώσεις ανανεωμένος.
Ο Βοτανικός Κήπος δεν είναι μόνο για βοτανολόγους. Είναι για όλους εμάς που χρειαζόμαστε λίγο πράσινο, αλλά δεν μπορούμε ή δεν έχουμε όρεξη να πάρουμε τα βουνά. Είναι το τέλειο spot, πραγματικά και η είσοδος είναι φυσικά δωρεάν.
Παγωτό: Παιδική χαρά χωρίς ηλικία
Η σωτηρία το καλοκαίρι είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Η πιο αγνή και καλοκαιρινή είναι αυτή που μπαίνει σε χωνάκι ή σε κυπελάκι και την μοιράζεσαι. Ναι, το παγωτό τρώγεται καλύτερα με δύο κουταλάκια. Τότε σίγουρα έχεις σωθεί.
Όταν έξω λιώνουν και τα πεζοδρόμια, όταν ούτε ανεμιστήρας δε σε σώζει, τότε εμφανίζεται το παγωτό. Δροσερό, θεϊκό, βελούδινο, παραδείσιο, με χίλιες γεύσεις, να μην ξέρεις ποια να πρωτοδιαλέξεις.
Γλύκα, δροσιά, κατευθείαν στην καρδιά. Η αναβολή του ρεαλισμού, το παύσατε πυρ, το τώρα τρώω παγωτό και δεν απαντάω στο τηλέφωνο γιατί θα λιώσει, το γευστικό ισοδύναμο του να μπαίνεις στη θάλασσα για πρώτη φορά «φέτος». Κάθεσαι στο παγκάκι και στάζει στο χέρι σου λίγο φυστίκι. Ατόφια παιδική χαρά, αλλά χωρίς ηλικία. Θέλουμε παγωτό. Κι άλλη μπάλα, καλοκαίρι είναι, δε χρειάζεται να μετράμε τις θερμίδες. Και λίγη τρούφα από πάνω, παρακαλώ.
