Ένας από τους πλέον δοκιμασμένους και χειροκροτημένους ηθοποιούς της γενιάς του, ο άνθρωπος πίσω από μια σειρά σπουδαίων ρόλων, με αίμα και εντόσθια, δίνει μια λακωνική συνέντευξη στο Η Πόλη Ζει.
Άφησε, από όλες, μία ερώτηση αναπάντητη: «Τι είναι αυτό που σου λένε οι άλλοι άνθρωποι για σένα και δεν το πιστεύεις ακόμη;» Χαμογελάω, γιατί ξέρω. Του λένε πως είναι ηθοποιάρα, πως σπάει το σανίδι, πως σπάει σίδερα, κόκκαλα, νεύρα και ντροπές με τις ερμηνείες του. Ο ίδιος προτιμά να πιστεύει πως έχει δρόμο πολύ ακόμα. Και δρόμο που χαράσσεται συνολικά και συλλογικά, από κοινού με άλλους συναδέλφους, με ομάδες ανθρώπων σφιχτοδεμένες, με ανθρώπους που γράφουν, σκηνοθετούν και υπηρετούν το θέατρο από κάθε ζωτική οπή και ρωγμή του.
Τον έχετε δει στον Εθνικό Ελληνορώσων, στα Αξύριστα Πηγούνια, στον Γάμο, στον Κωλόκαιρο, στον Τσίου, παραστάσεις που σαρώνουν την πόλη και μετά το χειροκρότημα μες στο θέατρο. Τον πρωτοείδα στην Εξομολόγηση ενός Βαμπίρ-Η Φθορά (έργο του Δημήτρη Τσεκούρα) δέκα σχεδόν χρόνια πριν από την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές και ήμουν βέβαιη πως ο δρόμος μου ως θεατή σταύρωσε με αυτόν ενός ηθοποιού που δουλειά του δεν επρόκειτο να χάσω.
Φέτος, βαστά έναν απαιτητικό ρόλο στον Εχθρό του Λαού, στην εκδοχή του σπουδαίου Γερμανού σκηνοθέτη Τόμας Οστερμάιερ. Δείτε τον στο θέατρο Κνωσός, στην Κυψέλη – κι αυτόν και τους υπόλοιπους και τον Ίψεν που θα χαιρόταν, κατά την άποψή μου, να δει το έργο του να αφορά και να τρίζει μια αίθουσα κατάμεστη από ανθρώπους σημερινούς, με προβλήματα τόσο διαφορετικά και τόσο παρόμοια με αυτά της δικής του εποχής.
Χωρίς άλλες περιστροφές, σας παρουσιάζω την σύντομη, ουσιαστική συζήτηση με τον Στέλιο Δημόπουλο. Αυτός νοιάζεται περισσότερο να πάτε στο θέατρο, παρά να τον διαβάσετε εδώ μέσα. Εγώ και για τα δύο. Εντάξει, λίγο περισσότερο για το να πάτε στο θέατρο. Για το να πηγαίνετε (να πηγαίνουμε) θέατρο. Που, ναι, μπορεί να σώζει και ζωές.
Αν έπρεπε να συστηθείς χωρίς να πεις την φράση «είμαι ηθοποιός», τι θα έλεγες για τον εαυτό σου;
Είμαι ο Στέλιος Δημόπουλος και προσπαθώ να βρω το νόημα σε ένα κόσμο που πεθαίνει.
Ποια στιγμή της υποκριτικής σου πορείας σου θεωρείς καθοριστική και γιατί;
Την επιλογή για το ρόλο του Χόβσταντ από τον Τόμας Οστερμάιερ.
Έχεις σκεφτεί να σκηνοθετήσεις; Ποια η σχέση σου με τους σκηνοθέτες, γενικώς;
Το έχω σκεφτεί αλλά ακόμα είμαι τεράστια κότα. Φοβάμαι μη μπω μέσα και χρωστάω μέχρι τα βαθιά γεράματα και φοβάμαι μην τραυματίσω με τις απαιτήσεις μου τους ηθοποιούς. Οπότε προς το παρόν κάνω την κότα.
Ποιος χαρακτήρας που έχεις ενσαρκώσει σε «ξεκλείδωσε» πιο πολύ ως άτομο και με ποιον τρόπο;
Όλοι οι χαρακτήρες που έχω ενσαρκώσει με αίμα και εντόσθια είναι παιδιά μου. Δεν έχω αγαπημένο. Κάθε χαρακτήρας πάντα ξεκλειδώνει υποκριτικά και ψυχοσυνθετικά ένα κομμάτι μου εντός και εκτός σκηνής.
Έχεις πει ότι το θέατρο σώζει ζωές. Πότε έσωσε την δική σου ή μήπως το κάνει κάθε φορά που παίζεις, με έναν τρόπο;
Χωρίς το θέατρο δε θα ήμουν εδώ.
Τι θεωρείς πράξη αντίστασης στη σύγχρονη τέχνη; Και δεν μιλώ μόνο για το θέατρο.
Γενικά το να προσπαθείς να είσαι συνεπής και πιστός στον καλλιτεχνικό σου κώδικα μακριά από κίβδηλες καλλιτεχνικά κατατάξεις είναι ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που υπάρχουν. Ζούμε σε μια εποχή που ο ακραίος καπιταλισμός δημιουργεί μονίμως αξιακά βάθρα σε σχέση με το πόσα βγάζεις, πόσο σε ξέρουν και πόσους followers έχεις. Απολύτως γελοία πράγματα δηλαδή. Μου λείπει η εμμονή με την ίδια την ουσία της τέχνης και με ενοχλεί και με ξενερώνει απίστευτα η μικρονοϊκή αντίληψη του πόσα τάλαρα βγάζεις, αν τα φέρνεις και αυτές οι καφενειακές βλάχικες παραδόπιστες αντιλήψεις του κώλου.
Τι κάνει τον κινηματογράφο διαφορετικό από το θέατρο για σένα, ως αίσθηση, κυρίως, όχι ως τεχνική;
Το Σινεμά είναι ένα αμιγώς μεταφυσικό μέσο. Πολλές φορές η μη αντίληψη και το χάσιμο μέσα στη διαδικασία παράγει ατόφια μαγεία. Το σινεμά πολλές φορές στο μυαλό μου μοιάζει με καπέλο ταχυδακτυλουργού που βάζεις ροδοπέταλα και βγαίνουν λαγοί.
Τι φοβάσαι περισσότερο ως καλλιτέχνης και τι ως άνθρωπος;
Μια ζωή χωρίς θέατρο και κινηματογράφο. Μια ζωή χωρίς την τέχνη μου. Νομίζω ότι πραγματικά θα πέθαινα και το εννοώ.
Πότε ρίσκαρες επαγγελματικά και δικαιώθηκες; Πότε ρίσκαρες και δεν βγήκε; Τι έμαθες;
Νομίζω σε όλη τη διαδικασία της οντισιόν του Οστερμάιερ, όλα όσα έκανα δεν είχαν safety net. Όλες οι υποκριτικές, ενδυματολογικές και μουσικές επιλογές ήταν απολύτως risky. Χαίρομαι που δεν έπαιξα συμβατικά και ακολούθησα το ένστικτό μου. Γενικά, αν είναι να πάρω ή να χάσω δουλειά θέλω να είναι με τους όρους μου και το ρίσκο γενικώς είναι πιστός μου φίλος.
Αν αύριο σταματούσες να παίζεις, τι θα συνέχιζε να υπάρχει μέσα σου από την τέχνη σου;
Τα καλύτερα και ουσιαστικότερα χρόνια της ζωής μου.
Τι σε ραγίζει σε έναν άνθρωπο; Και τι σε μαγνητίζει σε αυτόν;
Κάθε άνθρωπος, από τον πιο θαυμαστό και μαγνητικό μέχρι το μεγαλύτερο μαλάκα του σύμπαντος, αποτελεί αντικείμενο υποκριτικής έρευνας και ανάλυσης. Με ενδιαφέρει κάθε άνθρωπος.
Πιστεύεις ότι ένας ηθοποιός μπορεί να ζήσει μια εντελώς «κανονική» ζωή; Τη θέλεις;
Ένας πραγματικός ηθοποιός και όχι ηθοποιίσκος δεν μπορεί ποτέ να ζήσει μια κανονική ζωή. Η ίδια η ενασχόληση με την υποκριτική τέχνη δεν έχει τίποτα το «κανονικό» και αυτό είναι μαγικό και υπέροχο.
