Η τελευταία τάση στη γονεϊκή βλέπω πως είναι ο σεβασμός στο παιδί. Ακούω γονείς να απευθύνουν στο παιδί τους φράσεις όπως «Γιατί έσπασες, Χριστόφορε, το βάζο του παππού Μινγκ;
Δεν σκέφτεσαι με πόσο κόπο κάποιος το κουβάλησε σε όλο τον δρόμο του Μεταξιού;» ή «Πώς νιώθεις που τράβηξες τα μαλλιά της Μαρίας Νεφέλης; Ποιο συναίσθημα προσπαθούσες να εκφράσεις;». Κι ακούω γονείς που αναφέρονται στο παιδί τους λέγοντας στον παιδίατρο «Δεν θέλει να πάρει το φάρμακό του και δεν μπορώ να τον πιέσω» ή στον δάσκαλο «Δεν του αρέσουν τα Μαθηματικά και οφείλω να το σεβαστώ».
Το παράξενο δεν είναι πώς στον σύγχρονο δυτικό κόσμο της υπογεννητικότητας και της πολιτικής ορθότητας φτάσαμε τόσο μακριά από την αρχαία αντίληψη, ότι το παιδί είναι μόνο δυνάμει άνθρωπος, ή από την παραδοσιακή, ότι είναι δικής μας παραγωγής και προς οικογενειακή χρήση εργατικό δυναμικό.
Δεν είναι καν παράξενο ότι χάσαμε το μέτρο και αντί να αντιλαμβανόμαστε ότι οφείλουμε να διαμορφώσουμε με όσο το δυνατό καλύτερο τρόπο την προσωπικότητα του παιδιού καλλιεργώντας του αξίες, αρετές και κοινωνικές δεξιότητες, θεωρούμε ότι κάθε συμπεριφορά του είναι συνειδητή του επιλογή και έκφανση μιας ήδη έτοιμης συγκροτημένης προσωπικότητας που εμείς οφείλουμε να σεβαστούμε.
Το παράξενο είναι ότι, ενώ σεβόμαστε το παιδί, δεν σεβόμαστε την παιδικότητά του. Δεν δεχόμαστε να παίζει δίχως προσχεδιασμένο εκπαιδευτικό στόχο, δεν του επιτρέπουμε να βαριέται και να είναι αφηρημένο, δεν το αφήνουμε να αλληλεπιδρά με άλλα παιδιά δίχως τη συνεχή
παρέμβαση κάποιου ενήλικα. Κάθε ασχολία του πρέπει να είναι προσχεδιασμένα δημιουργική, κάθε στιγμή ρεμβασμού του πρέπει να δια-
κόπτεται, κάθε του δραστηριότητα πρέπει να είναι χρήσιμη. Στο σχολείο τα διαλείμματα ολοένα μειώνονται σε αριθμό και διάρκεια, ενώ τα διδακτέα αντικείμενα ολοένα και αυξάνονται.
Αποδοκιμάζονται οι νηπιαγωγοί που δε διδάσκουν ανάγνωση και γραφή, οι δάσκαλοι που δε βάζουν πολλά διαγωνίσματα και πολλή δουλειά για το σπίτι, οι καθηγητές που δεν προετοιμάζουν τα παιδιά για τις Πανελλήνιες. Γιατί όλη η εκπαίδευση κατά την παιδική ηλικία θεωρείται πως δεν έχει άλλο νόημα παρά να εξαργυρωθεί ως επαγγελματικό προσόν.
Ακόμη και στις εξωσχολικές δραστηριότητες, κάθε παιδί θεωρείται πως μαθαίνει μουσική για να πάρει ένα αντίστοιχο πτυχίο, πως αθλείται για να γίνει πρωταθλητής, πως χορεύει για να γίνει επαγγελματίας. «Δεν ήρθαμε εδώ, για να παίξουμε!», φώναζε τις προάλλες ο προπονητής του ποδοσφαίρου στα πεντάχρονα απέναντί του και στη μαμά της μικρής, που δεν έκλεισε ακόμη τα δώδεκα, συνάδελφος εκπαιδευτικός είπε «Η κόρη σας δεν είναι έξυπνη. Κάνει σαν παιδί.»
