Κάπου ανάμεσα στην λαχτάρα για έκφραση και για μοίρασμα, για εξαλλοσύνες και για ευαισθησία ο Ody Icons κάθεται και μας κοιτά με χαμόγελο μοναλιζικό και πολλά υποσχόμενο.
Πίνω καφέ στην πλατεία Αγίου Γεωργίου με τον Άγγελο Παπαδημητρίου και ο Ody περπατά προς το μέρος μας, παρέα με έναν φίλο. Χαιρετά τον Άγγελο, γνωρίζομαι κι εγώ μαζί του από κοντά. Γιατί στο Instagram τον παρακολουθώ άλλοτε με ενδιαφέρον, άλλοτε με παραξενεμάρα (ας μου επιτραπεί ο όρος), άλλοτε με θαυμασμό και, πάντοτε, με τρυφερότητα. Τα αεικίνητα, αειφόρα, καρποφόρα πλάσματα σαν και του λόγου του είναι ό,τι ομορφότερο απέμεινε σε αυτή την πόλη. Υπερασπιστές των αισθημάτων και των αισθήσεων, επίγονοι των εσωστρεφών δημιουργών αλλά και των ξέφρενων σταρ, τα λιγάκι χαωμένα ανάμεσα στο ego τους και στην όρεξή τους να αλλάξουν τον κόσμο νιάτα που χορεύουν, τραγουδούν, γράφουν, μιλούν και παράγουν περιεχόμενο με αφορούν αυτή τη στιγμή όσο ο Παρθενώνας, οι Δελφοί και η παρακαταθήκη του Μάνου Χατζιδάκι. Ίσως και ένα τσακ περισσότερο.
Γι’ αυτό και δηλώνω ότι αυτή η συνέντευξη άργησε πολύ, αλλά ευτυχώς (για μένα, at least) συνέβη. Το επόμενο βήμα είναι μια σύμπραξή μου με τον Ody Icons που ανακοινώνω, ως επιθυμία μου, εδώ, στο φιλόξενο βήμα του Η Πόλη Ζει – γιατί μια μέρα θα πεθάνουμε όλες-όλοι-όλ@ και είναι κρίμα να φύγουμε με όνειρα και στόχους που μείναν μόνο στο μυαλό και στο χαρτί. Α, ψέματα, συγγνώμη. Πρώτα θα πάω 3 Απρίλη στο ΙΛΙΟΝ plus, παιδιά, να τον δω παρέα με την ομαδάρα που συμπράττει και να ευφρανθεί η καρδιά και το σώμα μας. Αν είναι, τα λέμε και εκεί.
Ody, ποιο κενό της εν Αθήναις μουσικής ζωής/σκηνής οραματίζεσαι να γεμίσεις; Κενό μέσα σου και κενό στην πόλη, εννοώ.
Αγαπημένη Γεωργία, ξεκινάς από τα βαθιά και το εκτιμώ πολύ. Κοίταξε, επιδιώκω να μην γεμίζω τα κενά αλλά να τα αποκαλύπτω. Να τα φέρνω μπροστά μου και μπροστά μας και να τα διαπραγματευόμαστε μαζί με το κοινό που επιλέγει είτε να ακούσει τη μουσική μας είτε να έρθει στις ζωντανές μας εμφανίσεις. Δεν με ενδιαφέρει να καλύπτω τα κενά, με ενδιαφέρει ως δημιουργός, να εντοπίζω και να ακολουθώ την επιθυμία μου και όχι τις αξιώσεις της αγοράς. Νιώθω πως το να γεμίζω το κενό ως ιδέα έχει και κάτι καπιταλιστικό που εγώ και φιλοσοφικά και πρακτικά είμαι πολύ μακριά. Θα μπορούσα, για χάρη της κουβέντας μας, να σου πω πως θα προτιμούσα να γεμίζω τα μικρά κενά στις καρδιές των τρυφερών χορευταράδων και χορευταρούδων κάθε «φυλής» αυτής της πόλης, αλλά και κάθε πόλης.
Τι σημαίνει διονυσιασμός για σένα και τι συνέβη (συμβαίνει) τις Παρασκευές στο ΙΛΙΟΝ plus;
Κοίτα εμείς θέλαμε να στήσουμε μια σειρά από live φεστιβαλικού χαρακτήρα. Με καλεσμένους, opening acts, closing party. Γι’ αυτό το line up σε κάθε live έχει μια δική του ορμή που δημιουργεί αυτή τη διονυσιακή ατμόσφαιρα και που στο τέλος της βραδιάς, το κάθε άτομο που έρχεται νιώθει ότι πέρασε από την έκσταση μέσα του και έφυγε ένα τσικ ελαφρύτερο απ’ ότι μπήκε. Η ευφορία –που δυστυχώς στα ελληνικά έχει συνδεθεί με κάτι τόσο αρνητικό όπως η εφορία– νομίζω είναι πάντα ένας καλός οδηγός στο πώς θα έπρεπε να ζούμε οι άνθρωποι. Οπότε, αν έχεις φύγει ή αν φύγεις από το live μας στις 3 Απρίλη ξεφυσώντας χαμογελαστά ένα «Αχ» ευχαρίστησης και ελαφριάς κούρασης, αυτό για μας είναι επιτυχία και δώρο.
Ποιο σημείο της πόλης λατρεύεις και πού θα ήθελες να κάνεις λάιβ που δεν έχεις κάνει ακόμα;
Στην Αθήνα αγαπώ τα δυσεύρετα πάρκα της. Εκεί που η πόλη έχει τη δυνατότητα να αναπνεύσει. Τον λόφο του Φιλοπάππου, το Πεδίον του Άρεως, τα άλση γύρω τριγύρω και μέσα στις γειτονιές. Και επειδή τα αγαπά και ο σκύλος μου, συχνάζουμε εκεί. Τώρα όσον αφορά τα λάιβ, δεν νομίζω πως θέλω να κάνω live μέσα στα πάρκα γιατί ξέρω πως τα δυνατά ντεσιμπέλ ταράζουν το οικοσύστημα. Ναι, είμαι αυτό το άτομο unapologetically παρόλο που η μουσική μέσα στη φύση είναι ό,τι καλύτερο. Να μου πεις βέβαια το θέατρο του Λυκαβηττού, που θα ήθελα μια μέρα να κάνω λάιβ, δεν είναι μέσα σε ένα οικοσύστημα; Ναι είναι και θα πω πως αυτό είναι ίσως το πιο ανθρώπινο μας χαρακτηριστικό, οι αντιφάσεις μας. Ξέρω ’γω; Sue me.
Λες ότι κάνεις κουήρ μουσική. Θα ήθελα να μου το εξηγήσεις. Ας πούμε, η μουσική των Queen δεν είναι κουήρ, αλλά και οικουμενική; Η μουσική των Κόρε Ύδρο; Της Μαντόνα; Του Mika;
Νομίζω καταλαβαίνω τι εννοείς. Το αποτέλεσμα της τέχνης αυτών των ανθρώπων είναι μεν οικουμενικό αλλά γεννήθηκε από ένα συγκεκριμένο βίωμα. Έχει μια ρίζα. Νομίζω το να απαλείφουμε τη μήτρα από την οποία γεννήθηκε ένα έργο τέχνης είναι μια μεγάλη συζήτηση του διαχωρισμού του καλλιτέχνη από το έργο του. Ο Μπασκιά έκανε μαύρη τέχνη. Ο ίδιος δεν πιστεύω ότι έμπαινε στο στούντιο και έλεγε σήμερα ας κάνω ένα μαύρο έργο. Όπως κι εγώ δεν μπαίνω στο στούντιο και λέω ας γράψω ένα κουήρ τραγούδι. Αλλά πώς να το κάνουμε που το βίωμά μου, η ταυτότητά μου, είναι αυτά. Και πως από αυτό τον καρπό και από αυτή τη ρίζα άνθισε το λουλούδι που απολαμβάνει τώρα το κοινό. Και όταν κόβεις τα λουλούδια από τις ρίζες τους, αυτά πεθαίνουν. Κι επειδή η λευκή δύση έχει κόψει κι αν έχει κόψει λουλούδια, ειδικά από τ@ μαύρ@ και τ@ κουήρ καλλιτέχν@ και φυσικά τις γυναίκες, για να τα οικειοποιηθεί εν τέλει ως δικά της, νομίζω είναι σημαντικό για μένα να φροντίζω τη ρίζα ώστε να μπορεί να μου δίνει εκ νέου λουλούδια με δυνατότερο κορμό, που θα κόβονται λιγότερο εύκολα από τους επιτήδειους. Για να στο πω απλά δε ζω με την αγωνία να μην είμαι οικουμενικός. Ζω με την αγωνία μια μέρα να μην είμαι προσωπικός. Γιατί η οικουμενικότητα προκύπτει από χίλιους παράγοντες. Το να είσαι προσωπικός, είναι επιλογή.
Τι διαβάζεις αυτή την εποχή; Ποια καλή ταινία είδες τελευταία που μας προτείνεις ανεπιφύλακτα; Πού έφαγες το πιο νόστιμο φαγητό πρόσφατα και τι ήταν αυτό;
Αυτή την εποχή έχω στο κομοδίνο μου βιβλία που έχω ξαναδιαβάσει και αγαπώ να επιστρέφω σε αυτά ως kind reminders. Οπότε έχω το All about love της Bell Hooks, τον Προφήτη του Khalil Gibran και το The faggots and their friends between revolutions του Larry Mtchell. Από ταινίες είδα την Gorgona της Εύης Καλογηροπούλου και το Beachkomber του Αριστοτέλη Μαραγκού. Τελείως άσχετες μεταξύ τους, με συνεπήραν για διαφορετικούς λόγους, αλλά και στις δύο αναδύεται μια ανάγκη για τρυφερότητα μεσα σε ένα περιβάλλον ματσίλας και διαστρεβλωμένης αρρενωπότητας. Από φαγητό το «καλαμάρι» στο Avit και το τυλιχτό με σεϊτάν στο Veganistan. Και τι κατάλαβα τώρα που στα είπα και πείνασα;
Να πάμε για φαγητό όποτε θες, εγώ πεινάω συνέχεια! Λοιπόν, θα ήθελα να μάθω τι είναι αυτό που σε σηκώνει, γενικώς, κάθε πρωί από το κρεβάτι. Αυτό που σου δίνει δύναμη και ώθηση να συνεχίζεις.
Έχω ουσιαστική αγάπη για τη ζωή. Κάθε είδους ζωή. Την δική μου, των άλλων, των ζώων, της φύσης. Μου την έμαθαν οι γονείς μου, μου την έμαθε η απώλεια αγαπημένων ανθρώπων και μου την έμαθε η διαρκής επανεφεύρεση του εαυτού μου. Κυρίως νομίζω μου την έμαθε η ζωή που δεν απόλαυσα ολοκληρωτικα ως νεαρό κουήρ άτομο σε μια κοινωνία που δεν ήταν ακόμα έτοιμη να αγκαλιάσει ούτε τη νευροδιαφορετικότητα, ούτε την όποια ταυτότητα που δεν ήταν η μέινστριμ. Οπότε τώρα που δεν εξαρτώμαι από τη γνώμη της κοινωνίας γενικώς, έχω πολλή όρεξη να ζήσω τη ζωή μου και να φροντίσω από τη θέση που είμαι να ζήσουν και τη ζωή τους άτομα που βρίσκονται σε πιο δυσμενή θέση από μένα. Φυσικά για να μην ακούγομαι σαν γκουρού στο Tik Tok, είναι και μέρες που δε θες. Δεν θες να σηκωθείς, να παράξεις, να είσαι. Γενικά τις έχω αποδεχτεί όπως είναι. Αν έχω να πάω κάπου εκείνες τις μέρες συνήθως φοράω ολόσωμες φόρμες, ίσως για να νιώθω ότι κάτι με αγκαλιάζει. Πάντως τα τελευταία χρόνια, δεν υπερτερούν σε αριθμό και για μένα αυτό έχει σημασία.
Ποιο είναι το πιο «ανήμερο» χαρακτηριστικό σου;
Θα πω η βαθιά μου ανάγκη για συντροφικότητα κάθε είδους. Στον έρωτα, στη φιλία, στις κοινωνικές διεκδικήσεις, στη μουσική και την τέχνη. Δουλεύοντας πολύ βαθιά σε ατομικό και προσωπικό επίπεδο, επιστρέφω πάντα στην αγάπη μου για παρέες, ομάδες. Αυτή την αίσθηση της φυλής.
Και ποιο είναι το πιο ακραίο πράγμα που έχεις κάνει για έναν έρωτα;
Είσαι έτοιμη για story time; Δεν ξέρω βέβαια αν είναι ακραίο αλλά είναι σίγουρα κινηματογραφικό και φυσικά δραματικό. Φαντάσου τώρα Παρίσι, Λούβρο, Μάιος, χαρά της άνοιξης. Εγώ μετά από μια μεγάλη – τρομάρα μου- ερωτική απογοήτευση. Περιφέρομαι στο μουσείο από τις 10 το πρωί που άνοιξε και είναι πια 7 το απόγευμα. Και είμαι τώρα στην πινακοθήκη. Μας ανακοινώνουν πως το μουσείο κλείνει. Κι εγώ συνειδητοποιώ πως υπάρχει μια σειρά από έργα που δεν είδα. Αρχίζω να τα παρατηρώ καθώς πηγαίνω προς την έξοδο. Και εκεί, βλέπω έναν πίνακα όπου έχει ένα σφιχτοδεμένο γυμνό όρθιο σώμα δίπλα σε ένα κρεβάτι που κρατά ένα τόξο και ένα άλλο σώμα γυμνό πιο λεπτεπίλεπτο, πολύ ευάλωτο και εύθραυστο, ξαπλωμένο στο κρεβάτι κάπως δραματικά. Και πλησιάζω να δω τον τίτλο και είναι το έργο ο Έρωτας και η Ψυχή. Και βάζω τα κλάματα. Αλλά με λυγμούς. Κάθομαι στα παγκάκια που είναι στη μέση της αίθουσας μέχρι που ένας υπεύθυνος ήρθε να μου πει πως πρέπει να αποχωρήσω. Πήγα σπίτι και σε δυο μέρες είχα τελειώσει ένα θεατρικό έργο με θέμα τον μύθο αυτόν, του έρωτα και της ψυχής. Το drama που δεν ήξερες πως χρειαζόσουν.
Πού θα σε πετύχουμε στην Αθήνα μεσημέρι Κυριακής και πού βράδυ Πέμπτης; (αν δεν εμφανίζεσαι κάπου, εννοώ)
Ανάλογα με τον καιρό και τις διαθέσεις. Δεν έχω συγκεκριμένο πρόγραμμα. Πάω όπου με πάει η ζωή. Η δική μου, η αυτόνομη ζωή της έμπνευσης που δεν ξέρεις που θα σε πετύχει, η ζωή των φίλων μου και οι δικές τους δημιουργίες, πάθη, λάθη κτλ. Ανάλογα, ακολουθώ και ακολουθιέμαι.
Μίλησέ μου για τα εαρινά και θερινά καλλιτεχνικά σου πλάνα.
Αυτή τη στιγμή με πετυχαίνεις, εκτός από τα live που έχουμε στο Ilion Plus με την Billie Kark, σε έναν δημιουργικό αναβρασμό. Φτιάχνω νέα μουσική 3 χρόνια μετά από όταν κυκλοφόρησε ο πρώτος μας δίσκος και είμαι πραγματικά πολύ εμπνευσμένος και χαρούμενος που βρήκα τους κατάλληλους ανθρώπους με τους οποίους συναντιούνται οι καλλιτεχνικές μας επιθυμίες και γούστα. Οπότε, μέχρι και τον Σεπτέμβριο έχει πολλές ώρες στο στούντιο, γράψιμο και ξαναγράψιμο, διάβασμα, κατασκευές και γκρεμίσματα μέχρι να φτάσουμε εκεί που θέλουμε. Αλλά επαναλαμβάνω πως μέχρι τότε μεσολαβεί το live μας με την Billie Kark και τους Kobrah Habibi, με τίτλο ΑΝΗΜΕΡΑ, στο Ilion Plus στις 3 Απρίλη.
Ακολουθήστε τον Ody Icons στο Instagram.
