Σουρούπωνε, στον ουρανό ένα γλυκό μούχρωμα. Το καινούργιο γαστροκουτούκι είχε αραδιασμένα κάμποσα τραπεζοκαθίσματα, ο πεζόδρομος ήταν άβατο για τους διαβάτες, οι πελάτες δεν άφηναν χώρο για αυτούς. Στις λαστιχένιες καρέκλες αισθητικής μοντέρνου καφενείου των 50s-60s, τότε που ο μεζές ήταν μια ελιά, ένα αβγό βραστό, τυλιγμένο ζαμπονάκι σε οδοντογλυφίδα, αγγούρι και ντομάτα τριαντάφυλλο, κάθισε μια παρέα με εμφάνιση που θα χαρακτηρίζαμε new age.
Άφησαν μπροστά τους τα κινητά τους τηλέφωνα, πήραν ανά χείρας το μενού και παρήγγειλαν ένα matcha iced tea για αρχή, μέχρι να έρθει ο τελευταίος της παρέας. Η επικαιρότητα ήταν φλέγουσα, θα τη συζητούσαν, αλλά περίμεναν υπομονετικά να συμπληρωθεί το καρέ, να έρθει και το ice tea.
Ωστόσο, μια ειδοποίηση στο TikTok άλλαξε τα δεδομένα και επιτάχυνε την κουβέντα, άλλωστε είχαν ήδη ξεκινήσει να πίνουν. Ήταν ένα post για τη δολοφονία της Βάγιας Νέστορα στη Θεσσαλονίκη. Κοινή διαπίστωση, το κλίμα τοξικότητας που διαπερνά το σύνολο της κοινωνίας. Κακό πράγμα η δολοφονία, αλλά οι τοξικές πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης και ο τοξικός πολιτικός της λόγος επιδεινώνουν το κλίμα στην ελληνική κοινωνία και την οδηγούν στα άκρα, τη δηλητηριάζουν.
Η κουβέντα έμεινε στη Θεσσαλονίκη, στην αντισιωνιστική πορεία των μελών του Ρουβίκωνα. Δεν δικαιολογείται αυτή η πράξη, σίγουρα, αλλά είναι αποτέλεσμα της τοξικής αποδοχής της γενοκτονίας των Παλαιστινίων στην περιοχή της Γάζας και ευρύτερα. Δεν δικαιολογείται, αλλά δικαιολογείται μερικώς, αυτό είναι το συμπέρασμα. Ούτε κουβέντα για τις μνήμες του παρελθόντος που ξυπνάει, αυτές ανήκουν στο παρελθόν.
Ήρθε και ο τέταρτος της παρέας, έπιασε την κουβέντα από εκεί που έμεινε, αλλά πρώτα παρήγγειλαν. Μια ντοματόπιτα με ανεβατό Γρεβενών και ντοματίνια βιολογικής καλλιέργειας, κολοκυθοανθούς με ροζ αλάτι Ιμαλαΐων, αμπελοφάσουλα με σοφρίτο τόνου και ταρτάρ προβατίνας. Λικέρ μαστίχας Χίου για αλκοόλ.
Τέλος παραγγελίας, διαπίστωση νεοαφιχθέντος – αφού διάβασε μια σημαντική ειδοποίηση από Linkedin: «λείπει η ενσυναίσθηση από την κοινωνία αυτή, αυτό λείπει». Σιωπή δευτερολέπτων και αποδοχή. Πώς θα μπορούσε να διαφωνήσει κανείς; Αυτή, η ενσυναίσθηση, πανάκεια σε κάθε πρόβλημα και πηγή κάθε κακού η απουσία της. «Αν δεν μπεις στη θέση του παιδιού στη Γάζα που χάνει τους γονείς του και αν δεν μπεις στη θέση του νέου που κουράστηκε από την αλαζονεία της κυβέρνησης πώς θα αντιληφθείς και την πορεία αλλά και τη δολοφονία»; Φυσικά, διαπίστωσαν όλες και όλοι ότι καμία πράξη βίας δεν είναι αποδεκτή, αλλά υπάρχει λόγος: η τοξικότητα της ελληνικής κοινωνίας και η έλλειψη ενσυναίσθησης.
Λίγη ώρα μετά, αφού το δείπνο φωτογραφήθηκε με προσοχή και αναρτήθηκε σε στόρι (θα ακολουθούσε και η γευσιγνωστική κριτική), ο ένας συνομιλητής είπε ότι προσέφυγε πρόσφατα σε life coach, για να τον συμβουλεύσει πώς να διαχειριστεί τα ζητήματα της κοινωνικής επαγγελματικής του ζωής. Ενθουσιώδης αποδοχή, είναι απαραίτητη η προσπάθεια για αυτοβελτίωση στην εποχή που ζούμε.
Κάπου εκεί η βραδιά ολοκληρωνόταν. Η παρέα, αφού φιλοσόφησε έντονα για τα ζητήματα της εποχής μας, αφού οριοθέτησε ασφυκτικά τον κόσμο σε ένα ασαφές αλλά πιασάρικο ηθικολογικό πλαίσιο εννοιών, έφυγε με το αίσθημα της πληρότητας που γεννά η πεποίθηση ότι αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο που σε περιβάλλει και έχεις και τις λύσεις έτοιμες. Άσε που η νέα αυτή κυρίαρχη ορολογία είναι ευέλικτη και ασαφής, εύκολα προσαρμόζεται, χωρίς πολλές πολλές αναλύσεις.
