Ένα πολυφωνικό βουρβουρητό απαντήσεων σε ερωτήσεις που δεν πρόλαβα να κάνω στον εαυτό μου…
Αυτό το πλαδαρό πράμα ξεχύνεται από facebook, instagram, google, youtube, chat gpt και δεν μπορώ καν να το σταματήσω! Άνθρωποι (και μηχανές αναζήτησης) που δεν με ξέρουν και δε τους ξέρω (ηθοποιοί, τραγουδιστές, τηλεπερσόνες, influencers, youtubers, stand up comedians και χομπίστες σχολιαστές της κάμερας) με τραβάνε να ακούσω/διαβάσω τη γνώμη τους για τα πάντα. Αν όλο αυτό το υλικό είχε υφή θα ήταν σίγουρα κάτι συμπαγές όπως ο στόκος, η κόλλα ή το μέλι: κάτι που κολλάει παντού, είναι ενοχλητικό και αφήνει σημάδια. Όσο περνάει η ώρα δε τόσο πιο πολύ σταθεροποιείται, πετρώνει και θεριεύει συλλέγοντας στατιστικά.
Δεν θα το παίξω σνομπ: μέχρι πολύ πρόσφατα άκουγα συνεντεύξεις και podcasts ανθρώπων που εκτιμούσα ψάχνοντας κάποια φράση ουσίας και κάποτε γοητευόμουν να ακούω κάποιους πλένοντας πιάτα, κάνοντας μπάνιο, τρώγοντας παγωτό και ξενυχτώντας. Έψαχνα κάποιο λόγο ουσίας και κάποιο νόημα καθώς έκανα βαρετές καθημερινές κινήσεις. Καθώς τίποτα δε βγάζει νόημα τελευταία.
Τι έχει ανάγκη ο άνθρωπος σήμερα, κανείς δεν έχει ιδέα, αλλά φαίνεται πως ψάχνει για ευκολίες, καθοδήγηση, βεβαιότητες, σίγουρα πράγματα και ΚΑΘΟΛΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ – ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ. Αυτό παλεύει να του δώσει κάθε εταιρεία, κάθε influencer, κάθε αυτοαποκαλούμενος life coach και άλλοι. Κάποια ευκολία/συμβουλή/βεβαιότητα/ κάλυψη/σιγουριά/άποψη με το τσουβάλι… από τα οποία οι ίδιοι θα εισπράξουν χρήμα… Εμείς τι άραγε εισπράττουμε απ’ όλο αυτό;
Ένα μπέρδεμα που μέσα έχει ένα άλλο μπέρδεμα που μέσα έχει ένα άλλο μπέρδεμα που μέσα έχει ένα άλλο. Ένα πολυφωνικό κουβάρι του τίποτα στον πύργο της Βαβέλ όπου ο καθένας μιλάει μια άλλη γλώσσα. Άλλα έχει την αφέλεια να πιστεύει ότι μια ενιαία λύση εφαρμόζεται στα πάντα και τα διορθώνει μαγικά: αυτή που του δίνουν έτοιμη! Να σκεφτεί κανείς ή να μη σκεφτεί; Θ’ αστειεύεσαι βέβαια! Τα πράγματα τρέχουν γρήγορα, οι άνθρωποι, οι ώρες, οι μέρες, το feed μας, οι ειδήσεις, το δίκτυο. Δεν υπάρχει χρόνος για σκέψεις, για αισθήματα, για ωρίμανση. Εδώ ανθίζουν όλα τ’ άνθη του κακού. Βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να επηρεάσουν την αντίληψη μας όση έχει απομείνει δική μας. Κι όπως δε μας χρησιμεύει παύουμε και να την αξιοποιούμε. Μένει εκεί σαν τη μουστάρδα στο ψυγείο που λέμε να δούμε κάποτε την ημερομηνία λήξης.
Καθώς μιλάω με ανθρώπους μπορώ να διακρίνω από τις λέξεις και τις φράσεις που χρησιμοποιούν ποια βίντεο και ποιους youtuber ακολουθούν. Δεν είναι κακό, δεν είναι «του σατανά» αλλά δεν είναι και για να το βάλεις στο τιμόνι της ζωής σου. Μπορεί να νιώθεις μόνος, μπορεί να μην ακούει κανείς, μπορεί στο σχολείο να μη σου έμαθαν πώς να χρησιμοποιείς την αντίληψη και το προσωπικό σου κριτήριο. Μπορεί να νιώθεις τη πίστη σου να εγκαταλείπει, να κουράστηκες πια.
Μπορείς όμως να κόψεις τη συνδρομή σου στα κανάλια του πώς να κάνεις και πώς να νιώσεις, πώς να απαντήσεις και πώς το οτιδήποτε. Αν μέσα σου κάτι φωνάζει «ΤΙ ΠΑΠΑΤΖΕΣ ΚΑΘΟΜΑΙ ΚΑΙ ΑΚΟΥΩ ΘΕΕ ΜΟΥ!!!» μάλλον έχει(ς) δίκιο και μάλλον έχει(ς) κορεστεί με το θέμα.
Άσε κάτω το @##@@!$ κινητό σου και πιάσε ένα βιβλίο, πιάσε ένα λεωφορείο και πάνε θάλασσα! Πιάσε τα βουνά, πιάσε ένα μπουκάλι νερό και βρέξε το κεφάλι σου. Φτιάξε γεμιστά! Πιάσε τον δικό σου και φίλα τον μέχρι να μην έχει ανάσα, πες στους δικούς σου ότι τους αγαπάς. Βέβαια όλα αυτά προϋποθέτουν να βγάλουν και οι άλλοι τις μούρες τους από την οθόνη.
Για πάμε λίγο παιδιά και λίγο γρήγορα (που λέει κι ένας σοφός) να δημιουργήσουμε μια φασούλα επικοινωνίας με σώμα, ψυχή και φλέβες και ανθρώπινο σφυγμό. Ας ανοίξουμε επιτέλους τα μάτια, τα αυτιά την αγκαλιά μας!
