Στην εποχή μου, όταν «τα φτιάχναμε», μας ρωτούσαν «τι μουσική ακούς;» και φυσικά «τι ζώδιο είσαι;», άντε και τον ωροσκόπο αν έφτανε σε τέτοιο level η σχέση…
«Πού να θυμάμαι την ώρα παιδάκι μου; Τη μέρα θυμάμαι, Πέμπτη», μου απαντούσε η μάνα μου καθώς τη ρωτούσα, λες και ο ωροσκόπος θα έλυνε τον γόρδιο δεσμό ή θα αγαπιόμουν με προοπτικές από το κάθε αγόρι…
Και έρχεται η μέρα των γενεθλίων, γιατί εκτός από Δίδυμος, έχεις και μια τούρτα και κεράκια, μικρή ή μικρότερη από εσένα, αλλά πάλι καλείσαι κάτι να σβήσεις έτσι για το καλό…
Στη μέση ηλικία που λέτε, μπορεί να μην σου φέρνουν τούρτα, ούτε ποτέ να σου έχουν κάνει αυτά τα πάρτι-έκπληξη, όπως στις ταινίες που ανάβεις τα φωτά και φωνάζει η παρέα Surprise!
Και όσο μεγαλώνω τόσο θέλω να ανάβω και να σβήνω και να ανάβω ξανά και ξανά και παίρνω την τούρτα μου –την πληρώνω με την ευλογημένη καρτούλα μου–, ξέρετε ότι παίρνω και τα ερωτηματικά, ή το 4 μπροστά που σε μια ανάσα γίνεται 5 και τελίτσες, – έξοδα αποστολής μαζί με το γραμματόσημο… Και γουστάρω την αυλή στο πατρικό και την τούρτα που έφερνε η γιαγιά από το ζαχαροπλαστείο της κυρα-Παναγιώτας και μας λίγωνε ως τα μπούνια!
Τότε ήμουν η επίτιμη καλεσμένη για μια βραδιά, αλλά δεν το καταλάβαινα… Ακόμα, μεταξύ μας, το ψάχνω και ας φύσαγα τα κεράκια με όλη μου τη δύναμη!
Και τώρα σας ρωτάω, αγαπημένοι και πιστοί μου πνεύμονες, κρατάτε ακόμα;
Γιατί τώρα σας χρειάζομαι πιότερο από πριν, να σβήνουμε μικρές φωτιές και να ανάβουμε μεγαλύτερες.
Θα την πάρω την τούρτα μου εγώ, όχι η γιαγιά, δεν θα την έχω στο πλαστικό τραπεζομάντηλο της αυλής του πατρικού βέβαια, ούτε και όλους όσους μας αγάπησαν περισσότερο και τώρα χορεύουν στις μύτες ενός παράλληλου σύμπαντος. Θα παιδιαρίσω ασύστολα, να ρεφάρω την παιδικότητα που δεν καβάτζωσαν οι νευροδιαβιβαστές μου. Επειγόντως μάλιστα θα το κάνω, διότι ως μεσήλικας στενεύουν τα περιθώρια, δε νομίζετε;
Και Μαμά, είμαι Καρκίνος στον ωροσκόπο, το βρήκα μέσα από δημόσια πειστήρια, για να μη σε βασανίζει η απάντηση δηλαδή, έτσι για το γαμώτο…
