Βλέπω ρε παιδιά ένα ζευγάρι τελευταία στο δρόμο για το γραφείο. Η γυναίκα με ένα τυρμπάν στο κεφάλι και με φόρμες (σήμερα είχε κάνει ωραίο συνδυασμό χρωμάτων) ο άντρας στέκεται δίπλα της, την κρατά από το χέρι σε κάθε της βήμα. Οι κινήσεις τους έχουν απόλυτη συγχρονικότητα.
Η γυναίκα έχει καρκίνο φαίνεται καταπονημένη, χλομή αλλά περιποιημένη και ήρεμη. Είναι και οι δύο ήρεμοι κοιτάζουν γύρω τους, κοιτάνε τα κινητά τους καθώς περιμένουν το επόμενο τρένο. Σκέφτομαι πώς είναι αυτό; Τι σκέφτονται; Τι συζητάνε; Περπατάνε πάντα πιασμένοι από το χέρι. Πάνε στο αντικαρκινικό νοσοκομείο παρακάτω για χημειοθεραπείες, υποθέτω. Σκέφτομαι όλα αυτά που συζητάμε και όλα αυτά που μας χαλάνε στην καθημερινότητα… Σκέφτομαι το περίσσευμα εγωϊσμού και μικροπρέπειας που έχουν οι άνθρωποι στις μέρες μας. Όλους αυτούς του φαύλους κύκλους. Το απόλυτο τίποτα! Η ζωή συμβαίνει έξω από το εγώ μας (στο διογκωμένο «εγώ» τίποτα δεν ανθίζει, τίποτα δεν αναπνέει παρά η ματαιότητα και το κενό)! Αυτοί οι άνθρωποι, όμως, είναι θωρακισμένοι από την αγάπη τους. Αυτοί οι άνθρωποι δε θα χαθούν, δε θα λυγίσουν… έχουν ο ένας τον άλλο! Θα μας φέρει η ζωή έναν άνθρωπο να βαδίζει στο πλευρό μας στα εύκολα και στα δύσκολα;
Μεγάλη αξίωση!
Τι να ευχηθώ για το νέο έτος; Αγάπη. Έναν άνθρωπο να στέκει δίπλα μας κι εμείς δίπλα σ’ εκείνον.
Έναν άνθρωπο να μας κρατάει τρυφερά το χέρι!
