Τα γλυκά στο γραφείο (κεράσματα για γενέθλια, ξεχασμένα κομμάτια βασιλόπιτας, σοκολατάκια) είναι μικροπολιτική, υπόκεινται στην θεωρία της ψυχολογίας του όχλου, είναι η απόδειξη ότι ολόκληρη η ισορροπία ενός μικρόκοσμου (όπως φερειπείν ενός περιοδικού free press – τυχαίο παράδειγμα) μπορεί να κρέμεται από ένα περιτύλιγμα που κάνει χρατς χρατς στις 14:27 μ.μ.
Στο γραφείο υπάρχουν τρεις κατηγορίες ανθρώπων: αυτοί που φέρνουν σνακ για όλους, αυτοί που δεν φέρνουν ποτέ τίποτα, αλλά ξέρουν ακριβώς πώς να ζητήσουν με αθώο βλέμμα κάτι γλυκό και… οι δικοί μου, οι άνθρωποι με τη διπλή ταυτότητα, την κρυφή ζωή, το συρτάρι-θησαυροφυλάκιο που είναι γεμάτο σνακς, αλλά τα θέλουν μόνο για την πάρτη τους. Εμείς, λοιπόν –δεν έχετε ιδέα!– κινδυνεύουμε, ζούμε επικίνδυνα. Κοροϊδίες («μα καλά, θα φας κι άλλο μελομακάρονο;») και αλόγιστες τράκες. Για αυτό, παρακάτω, θα σας δώσω κάποιες συμβουλές για να βγείτε αλώβητοι αν ανήκετε κι εσείς στην ίδια κατηγορία με εμένα. Το έχω τερματίσει, το έχω φτάσει σε άλλο λέβελ σας λέω. Είμαι η ειδική.
- Η σοκολάτα για να φαγωθεί σε ένα πολύβουο εργασιακό περιβάλλον, θέλει σχέδιο. Στρατηγική. Ποτέ μπροστά σε μάτια που βαριούνται. Ποτέ μπροστά σε συνάδελφο που κάνει δίαιτα. Η σοκολάτα τρώγεται όταν ο άλλος μιλάει στο τηλέφωνο με πελάτη, ή τρώει κατσάδα απ’ το αφεντικό ή τον έχει πάρει τηλέφωνο η δασκάλα του παιδιού. Εκεί χαλαρώνει η επιτήρηση. Εκεί περνάς.
- Το περιτύλιγμα, βέβαια, είναι ο Ιούδας. Αν κάνει θόρυβο… την πάτησες! Σε κοιτάνε. Μπορεί να μη μιλήσουν (προς το παρόν) αλλά χαμογελάνε κι αυτό καμιά φορά είναι πιο creepy. Γιατί μετά για μήνες είσαι «αυτή που δε μοιράζεται τα σοκολατάκια». Και σου μένει ρετσινιά. Έτσι γίνεται και στα χωριά, ο «Γιάννης ο κουτσός» θα είναι πάντα «ο Γιάννης ο κουτσός», ακόμα κι αν μια μέρα αρχίσει να περπατάει κανονικά. Γι’ αυτό, ιδανικά, βγάλε ό,τι γλυκό έχεις πάρει απ’ το περιτύλιγμά του και έχε τα όλα σε ένα μπολ.
- Όταν φέρνουν γλυκά ΟΙ ΑΛΛΟΙ θέλει επίσης προσοχή. Τα σνακ στο γραφείο μοιράζονται με υποκρισία. «Πάρε κι εσύ», λένε, αλλά ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις αν το εννοούν. Είναι δοκιμασία. It’s a trap! It’s a trap! Αν πάρεις, είσαι άπληστος. Αν δεν πάρεις, θα είσαι αγενής. Η σωστή κίνηση είναι να πάρεις μισό. Που δεν παίζει. Αλλά το λες! «Θα πάρω λίγο».
- Αν σε πιάσουν στα πράσα, δεν απολογείσαι. Δεν χωράνε ηττοπάθειες στο ζήτημα. Λες κάτι επεξηγηματικό του τύπου «μαύρη σοκολάτα» ή «99% κακάο». Αλλά πρέπει ταυτόχρονα όσο το λες να κοιτάς μακριά. Η μαύρη σοκολάτα και το κακάο, λειτουργούν σαν συγχωροχάρτι. Σαν να είπες «διαβάζω Ντοστογιέφσκι». Κανείς δε θα ζητήσει διευκρινήσεις.
- Και τέλος, μην ξεχνάς: στο γραφείο δεν γελάνε με αυτόν που τρώει σοκολάτα. Γελάνε με αυτόν που ντρέπεται που τρώει σοκολάτα. Ο άνθρωπος που μασάει με αξιοπρέπεια, που σκουπίζει το στόμα με στιλ και κλείνει το συρτάρι χωρίς άγχος, δεν είναι ένοχος. Έχει τις γνωστές υπογλυκαιμίες που με χαρτί γιατρού πρέπει κάθε τόσο να τσιμπολογάει κάτι με λίγη ζάχαρη. Είναι θέμα υγείας, παιδιά.
Εμπρός γενναίοι μου. Δε μας έχουν απομείνει πολλές χαρές. Ερχόμαστε που ερχόμαστε κάθε Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, ε, δε θα μας κόψουν και τη σοκολάτα, μην τρελαθούμε.
