Ο Δημήτρης Τσατσούλης δεν υπήρξε απλώς ένας βαθύς γνώστης της θεατρικής τέχνης και ένας σπουδαίος εκπρόσωπος της θεατρικής κριτικής. Θεωρώ ότι είναι ένας άνθρωπος που κατόρθωσε να ανατρέψει τις συμβατικές αντιλήψεις για την ίδια τη λειτουργία της κριτικής, μετατρέποντάς την σε δημιουργική πράξη.
Όποιος παρακολουθούσε συστηματικά τη σκέψη του και διάβαζε προσεκτικά τα κείμενά του μπορούσε να επιβεβαιώσει ότι ανήκει στους ελάχιστους κριτικούς των οποίων ο λόγος δεν εξαντλείται μόνο στην γενικώς στείρα αποτίμηση μιας παράστασης. Η κριτική του γινόταν δημιουργικό εργαλείο στα χέρια των σκηνοθετών, τους προκαλούσε να επανεξετάσουν τις μεθόδους τους, να αναμετρηθούν με τις βεβαιότητές τους και να προσεγγίσουν τη θεατρική δημιουργία μέσα από ουσιαστικά νέους ορίζοντες. Προσωπικά, του οφείλω πολλά.
Η σκέψη του με επηρέασε βαθιά, ενώ αρκετές από τις συζητήσεις μας στάθηκαν αφορμή για να αναστοχαστώ πάνω σε πλευρές της δικής μου σκηνικής πρακτικής. Αυτή η σπάνια ικανότητά του να ανοίγει δρόμους εκεί όπου οι άλλοι αρκούνταν σε διαπιστώσεις αποτελεί, για μένα, μία από τις σημαντικότερες παρακαταθήκες του.
Τον αποχαιρετώ με απέραντη ευγνωμοσύνη και αφάνταστη θλίψη. Η απώλειά του εκτός από ουσιαστική για το ελληνικό θέατρο, είναι βαθιά προσωπική.
Ρούλα Πατεράκη (Σκηνοθέτις-ηθοποιός)
