Η υπόθεση του γάμου της Dua Lipa στη Σικελία δεν αφορά τελικά μια διάσημη τραγουδίστρια ούτε ένα λαμπερό κοσμικό γεγονός. Αφορά κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: το δικαίωμα των ανθρώπων να ζουν κανονικά στον τόπο τους χωρίς να μετατρέπονται σε κομπάρσους μιας ιδιωτικής γιορτής επειδή κάποιος διαθέτει πολλά πολλά χρήματα.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο τριήμερος εορτασμός στο Παλέρμο συνοδεύτηκε από αυστηρά μέτρα ασφαλείας, περιορισμούς στην πρόσβαση κατοίκων σε σημεία της πόλης, πρόωρο κλείσιμο επιχειρήσεων και γενικότερη αναστάτωση στην καθημερινότητα της περιοχής. Ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις είχαν αναπτυχθεί γύρω από το Palazzo Gangi, ενώ σε κατοίκους της περιοχής ζητήθηκε να υπογράψουν συμφωνίες εμπιστευτικότητας.
Ως ένδειξη διαμαρτυρίας κάτοικοι τοποθέτησαν αφίσες σε διάφορα σημεία της πόλης στις οποίες αναγράφονταν συνθήματα όπως «Διεκδικούμε ξανά το δικαίωμα να ζούμε χωρίς να υποτασσόμαστε στο ιδιωτικό κέρδος», «Η πλατεία μας δεν είναι το σαλόνι σας» και «Το Παλέρμο δεν ανήκει στους πλούσιους».
Οι αντιδράσεις των κατοίκων ήταν απολύτως αναμενόμενες. Όταν βλέπεις τη γειτονιά σου να αντιμετωπίζεται σαν ιδιωτικό κτήμα και την πλατεία σου σαν προέκταση ενός πολυτελούς event, είναι λογικό να αισθάνεσαι ότι κάποιος παραβιάζει έναν βασικό κανόνα συνύπαρξης.
Το πιο ενοχλητικό εδώ δεν είναι ο πλούτος από μόνος του. Το πρόβλημα είναι ότι μετατρέπεται σε προνόμιο κατάληψης δημόσιου χώρου. Όταν δημιουργείται η εντύπωση ότι μια πόλη μπορεί να «νοικιαστεί» προσωρινά για τις ανάγκες μιας διασημότητας, ενός επιχειρηματία ή ενός εκατομμυριούχου καλλιτέχνη, ενώ οι κάτοικοι καλούνται απλώς να κάνουν υπομονή.
Ακόμη πιο προκλητική ακούγεται η λογική των αποζημιώσεων που αναφέρθηκαν στα δημοσιεύματα. Λες και η ταλαιπωρία ή η αίσθηση αποκλεισμού από τον ίδιο σου τον τόπο μπορούν να αποτιμηθούν με κάποιες χιλιάδες ευρώ μοιρασμένες στους κατοίκους. Το ζήτημα δεν είναι οικονομικό και οι πολίτες δεν είναι εμπόδιο που πρέπει να αποζημιωθεί για να παραμερίσει. Είναι οι άνθρωποι που ζούνε στην πόλη κάθε μέρα του χρόνου.
Βέβαια η ευθύνη δεν βαραίνει αποκλειστικά τους διάσημους επισκέπτες. Μεγάλο μερίδιο έχουν και οι τοπικές αρχές που συχνά αντιμετωπίζουν τέτοιες διοργανώσεις αποκλειστικά ως ευκαιρίες προβολής και κέρδους και τον δημόσιο χώρο ως προϊόν. Αλλά, για να λέμε κα τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη, ευθύνονται και όσοι κάτοικοι δέχτηκαν το γεγονός εξαρχής και την αποζημίωση εκ των υστέρων. Θα είχε ενδιαφέρον να είχαμε παραπάνω πληροφόρηση για αυτό το θέμα.
Οι πόλεις δεν είναι θέρετρα προς ενοικίαση. Δεν είναι σκηνικά για φωτογραφίες και κοσμικά διαδικτυακά πρωτοσέλιδα. Είναι σπίτια, γειτονιές, χώροι εργασίας και ζωής. Και κανένα ποσό χρημάτων, όσο μεγάλο κι αν είναι, δεν θα έπρεπε να τα στερεί από τους ανθρώπους που τα κατοικούν.
Και κάτι τελευταίο. Επειδή η Dua Lipa έχει εκφραστεί υπέρ της Παλαιστίνης και πολλοί είναι αυτοί που θέλγονται από τέτοιου τύπου δηλώσεις για να εξυψώσουν καλλιτέχνες που δήθεν τάσσονται υπέρ της σωστής πλευράς, να πούμε πως απ’ ό,τι φαίνεται το να δηλώσεις απλά κάτι για ζητήματα τόσο σοβαρά δεν σε κατατάσσει από μόνο του πουθενά και δεν σημαίνει και απολύτως τίποτα στην τελική. Η στάση ζωής ενός ανθρώπου είναι κάτι περισσότερο και συνολικότερο από δηλώσεις-πυροτεχνήματα, ειδικά από ανθρώπους που αντιμετωπίζουν τέτοια ζητήματα ως μόδα ή/και ευκαιριακά.
