Ο φεμινισμός που ανέπτυξε η Gen Z δεν είναι μανιφέστο, αλλά οξυμένα αντανακλαστικά. Η γράφουσα μαζεύει τρία παραδείγματα που συνέβησαν αυτούσια φέτος τον Αύγουστο.
13/8/2025
Απόδραση-εσπρεσσάκι στην Ύδρα. Η φίλη μας η Φιν θα έφευγε σε τρεις μέρες απ΄την Ελλάδα κι ήθελε να αποχαιρετήσει το «μικρό νησί με τα γαϊδουράκια», να κάνει μια τελευταία βουτιά κάτω απ΄την Υδροννέτα και να χορέψει.
Οι επιλογές για after στο νησί είναι μετρημένες. Μετά το φαγητό πας στον Αμερικάνο, κι από εκεί κατά τις 2 στο Amalour. Η παρέα μας ακολούθησε ακριβώς αυτή την πορεία. Όσο έπαιζε το Dancing Queen κατάλαβα ότι μας λείπει η Φιν. Έψαξα με το βλέμμα να τη βρω ανάμεσα στην καπνίλα και τα φωτορρυθμικά. Μιλούσε με μια κοπέλα. Δεν ήθελα να διακόψω.
Τρία τραγούδια μετά, κι ενώ η Μπιγιόνσε υμνούσε τις Single Ladies, η Φιν μάς προσγειώνει σε μια πραγματικότητα που λέει ανάθεμα στο “put a ring on it”: «Το κορίτσι κλαίει. Ελληνίδα είναι. Έχει έρθει διακοπές με τον δικό της. Κάτι μου έλεγε πως τσακώθηκαν γιατί του ήρθε κάποιο μήνυμα. Μου περιέγραψε ότι της φώναζε κι εκείνη ήρθε εδώ, στο μόνο ανοιχτό μαγαζί για να μη γυρίσει στο δωμάτιο. Της έδωσα τον αριθμό μου και το ξενοδοχείο μας. Της είπα πως αν δεν έχει κάπου να μείνει, αν φοβάται να γυρίσει στο δωμάτιο με εκείνον, θα μπορούσε να έρθει σε εμάς. Είστε οκέι;». Μη σώσουν και μπουν ποτέ rings, δεν είμαστε οκέι Φιν, περήφανες για σένα είμαστε.
15/8/2025
Το πανηγύρι στην Αμοργό έχει ανάψει. Η Ρωξάνη ξεκαρδίζεται στα γέλια με μια εικόνα. Την πιάνει νευρικό, κλαίει γελώντας, γίνεται κατακόκκινη. Απομακρύνεται απ΄ το χορό για να ξεφουσκώσει το γέλιο της χωρίς να γίνεται θέαμα. Γονατίζει κρατώντας την κοιλιά της. Ένα αγόρι την πλησιάζει: «Είσαι καλά; Χρειάζεσαι κάποια βοήθεια;». Μέσα απ΄ την κομμένη ανάσα του γέλιου προσπαθεί να του εξηγήσει πως είναι παραπάνω από καλά. Εκείνος φεύγει επίσης χαμογελώντας.
20/8/2025
Τσουγκρίσματα ποτηριών και αλατισμένες καλοκαιρινές ιστορίες. Ωραίο και απλό ήταν το βράδυ μας σε ένα ταβερνάκι στου Κυνοσάγρους με τη Στέλλα. Πάνω που είχαμε αναλύσει όλα τα καίρια ζητήματα του καλοκαιριού και της νέας σεζόν, κι ήμασταν έτοιμες να φύγουμε, ακούμε από παρακείμενο τραπέζι με καθήμενο ανδρόγυνο (μεγάλοι άνθρωποι) να ανεβαίνουν επικίνδυνα οι τόνοι.
Ο κύριος βαράει χέρι στο τραπέζι ουρλιάζοντας σχεδόν. Η κυρία λέει: «Φεύγω, δε σε αναγνωρίζω, σε φοβάμαι», κλαίγοντας σχεδόν. Και πράγματι αποχωρεί περπατώντας γρήγορα, όπως όταν πας να προλάβεις το τελευταίο μετρό, ή την τελευταία ευκαιρία να αλλάξεις τη ζωή σου. Εκείνος μετά από 3-4 λεπτά φεύγει προς την ίδια κατεύθυνση.
Ένα κοίταγμά μας με τη Στέλλα ήταν αρκετό. Περπατήσαμε, ανέμελες δήθεν κι εμείς προς τα εκεί. Ξέρουμε (δυστυχώς) τι σημαίνει να είσαι γυναίκα που περπατάει μόνη μέσα στο βράδυ, πόσο μάλλον αν έχεις πίσω σου και έναν τύπο να σε ακολουθεί, ακόμα χειρότερα αν αυτός ο τύπος ήταν κάποτε η «αγάπη σου». Οι αγάπες σκοτώνουν με πολύ ελαφρύτερο χέρι.
Κάναμε ότι ψάχνουμε το αμάξι, δεν τη βλέπαμε πουθενά. Ξαφνικά να τη, περπατάει μιλώντας στο τηλέφωνο. Έχει ανακτήσει την κανονική λαλιά της, ακούγεται τώρα δυνατή: «Πάω στο σπίτι ΜΟΥ, ούτε που θέλω να σε ξαναδώ έτσι». Ξεφυσήξαμε ταυτόχρονα σα να είχαμε διαφύγει ένα μεγάλο κίνδυνο. Μουρμουρίσαμε η καθεμία μόνη της κάτι «Μπράβο κοριτσάρα» που ήταν περισσότερο προσευχές, παρά επευφημίες. Γυρίσαμε σπίτια ΜΑΣ, νιώθοντας την ευγνωμοσύνη του να έχεις αυτό που λέει η Βιρτζίνια Γουλφ «Ένα δωμάτιο δικό σου».
22/8/2025
Γυναικοκτονία στο Βόλο
«Την αγαπούσα υπερβολικά, ήθελα μόνο να την τρομάξω»
Σήμερα
Έρχεται η στιγμή που κουράζεσαι να εξηγείς το θεμελιώδες. Το καλοκαίρι βάφτηκε με νεκρά κορίτσια. Σε παράλληλα πλάνα με νεκρά παιδιά στη Γάζα, και με τρομαγμένα παιδιά στην Ουκρανία, και με άσιτα στην Αφρική κι η λίστα δεν τελειώνει. Ένας κόσμος με ψηφίδες φρίκης που πληθαίνουν, σκουραίνοντας επικίνδυνα το κάδρο. Ένας κόσμος ταυτόχρονα με καλοκαίρια, με ανάπαυλες, με δροσιές για κάποιους, πασπαλισμένους με μια περαστική ενοχή.
Παρατηρώ έκθαμβη πως μετά από χρόνια που ζυμωνόμαστε στην ανάλυση του κακού, μπορούμε πλέον να δράσουμε. Γρήγορα και (λιγότερο ή περισσότερο) αποτελεσματικά. Οι παραπάνω ιστορίες συνέβησαν αυτούσιες φέτος το καλοκαίρι. Κι αν ένα πράγμα χαίρομαι είναι πως ο φεμινισμός που έπλασε η γενιά μου ξεφεύγει από μανιφέστα και μετουσιώνεται σε οξυμένα αντανακλαστικά. Δηλώνω περήφανη, δηλώνω πιο ασφαλής, που ξέρω ότι για κάθε κορίτσι που ζορίζεται, υπάρχουν άλλα δύο να φυλάξουν τα νότα του.
