H Βάσια Ατταριάν και το τέλος μιας τριλογίας

Η Βάσια Ατταριάν στο σίριαλ της δικής μου ζωής, θα αναφερόταν στα credits κάπως έτσι: Στον ρόλο της Βάσιας Ατταριάν, η Βάσω. Ή μήπως στον ρόλο της Βάσως, η Βάσια Ατταριάν; Δεν είμαι σίγουρη. Ας αποφασίσει εκείνη. Αυτό που ξέρω είναι ότι στο δικό μου σίριαλ, όταν εκείνη κάνει wrap και κλείνει μια τριλογία, εγώ την ακούω να εκφράζεται συνειρμικά ανάμεσα σε κομμένα αγγουράκια που ανήκουν σε κάποιο baby shower. Nostalgia Generation, Farewell/εν τοπω χλοερώ και φέτος Guest Stars. Το τελευταίο τριήμερο παραστάσεων αρχίζει απόψε στο θέατρο 104. Και μία τριλογία, ολοκληρώνεται; Η Βάσια κλείνει τον κύκλο όπως ακριβώς τον άρχισε. «Έχουν ξαναγίνει αυτά».

«Έχω μια εμμονή από παιδί: να διαβάζω και να θυμάμαι όλα τα credits. Η εμμονή μεγάλωσε μεγαλώνοντας όχι τόσο πια για το θέατρο -εκεί χαμένα είναι- όσο για τη ζωή. Δεν θα ήμουν τίποτα και καμία χωρίς αυτά τα πρόσωπα. Δεν θα είχα ιδέα πώς οδηγείς, πώς παρκάρεις στο Παγκράτι, τι είναι μεταμοντέρνο, πού βρίσκεται ο τόνος, πώς μετράμε πιθανότητες, ποια μετάφραση του Άμλετ είναι η σωστή, πώς σωπαίνεις όταν παίζει Μοσχολιού στο ημίφως πίνοντας, τι πόνεσε τη Μαρία Κάλλας, τι είναι politically incorrect, αν πειράζει ή όχι που είναι incorrect, τι είναι αισιοδοξία χωρίς όρια, πώς νοηματοδοτούμε ό,τι βάζουμε σε εισαγωγικά, τι είναι το δίκτυο, πώς κρέμας ένα στόρι απ’ το ταβάνι, τι εννοούμε eyeliner, τι εννοούμε ατακάρω, πώς βγαίνουν τα ένσημα στην πρόσληψη, τι απέγινε η Μαγκουφάνα, πώς παίρνεις κάτι, το κρατάς, το σκέφτεσαι και το πετάς για να πας παρακάτω, πώς φτιάχνονται τα γεμιστά, πού είναι το Ντράφι, τι είναι πολιτικό τραγούδι, πώς πρέπει να αντιδράς αν σου πουν stop the rain στο γύρισμα, πότε λέμε μεγάλα όχι γιατί διαφωνούμε ιδεολογικά, πώς γίνεται ο ύμνος της ΑΕΚ μπαλάντα, τι έχει μέσα στις μαύρες τρύπες και στις κασέτες του ’90, ποιες ταινίες σημάδεψαν τον κόσμο, πώς αυτοσαρκάζουμε, πώς μεγαλώνουμε και γινόμαστε από 18 σε μια νύχτα 35, πώς πενθούμε μόνοι μας και πώς με παρέα, πώς δουλεύει το στικ δακρύων αν δεν μπορείς να κλάψεις μόνος σου, γιατί είναι παρεξηγημένο το πορνό, γιατί η Πρωτοχρονιά θα έπρεπε να είναι καλοκαίρι, τι σημαίνει production design, πότε πρέπει να μπορείς να σηκώνεσαι και να φεύγεις, πού χάθηκαν ο Ρίβερ Φίνιξ, ο Κομπέιν, η Σινέντ Ο’ Κόνορ, η Πάτυ Πράβο, η Ιβόν Ράινερ, η Πολύ Πάνου και η PJ Harvey, γιατί οι νεκροί δεν ξέρουν ότι πέθαναν όταν τους συναντάμε στον ύπνο μας, πώς χορεύεται η τέκνο και οι Βάκχες, αν τα ζώδια είναι σημαντικά, και πολλά ακόμη. Κυρίως δεν θα είχα υπάρξει ρομαντική – αν ρομαντισμός είναι να βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο και να κάνεις κάτι που όλοι λένε ότι είναι λάθος, είναι κόντρα στους νόμους της αγοράς. Δεν θα μπορούσα να κουνηθώ χωρίς όλα αυτά τα πρόσωπα. 

»Τα κρέντιτς λοιπόν εν συντομία: το κείμενο και οι ιδέες ανήκουν στο 99,9% στα 10 πρόσωπα της τριλογίας, στις και στους: Μαρία Φιλίνη, Μυρτώ Μακρίδη, Ιωάννα Ραμπαούνη, Κατερίνα Μαυρογεώργη, Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Ειρήνη Γεωργαλάκη, Ρωμανό Καλοκύρη, Σεραφείμ Ράδη, Δημήτρη Τασαινα και Προμηθέα Neratini Δοκιμάκη. Οι μουσικές επιλογές ανήκουν επίσης σε αυτά και σε μεγάλο βαθμό στον Δημήτρη Τάσαινα στον οποίο ανήκει φυσικά και η σύνθεση του soundtrack της τριλογίας του πένθους! Το ένα καράβι είναι η ζωή που σημάδεψε το farewell είναι πρόταση της Μυρτώς Μακρίδη, το τραγούδι nesuno, το τραγούδι εισόδου του ζευγαριού είναι πρόταση του Δημήτρη Τάσαινα, η ιδέα της βασιλόπιτας στο φινάλε του nostalgia είναι του Αντώνη Αντωνόπουλου, το παιχνίδι “το κρατάς, το πετάς ή το χαρίζεις” που διέσχισε το nostalgia generation το ανακάλυψαν οι Μυρτώ Μακρίδη, Μαρία Φιλίνη και Κέλλυ Παπαδοπούλου παίζοντας με τον Νίκο Κολιούκο στο σπίτι του στα Εξάρχεια τον Φεβρουάριο του 2023. Οι genius ιδέες των χορογραφιών, καθώς και η επιλογή του voulez vous είναι της Έλενας Γεροδήμου. Η ιδέα της μετακόμισης και του γάμου είναι της Αλεξίας Χρυσοχοΐδου.  Η ιδέα του μακιγιάζ που ρίχνει το μάτι προς τα κάτω για να είμαστε στο 90 είναι της Εύης Ζαφειροπούλου. Η ιδέα της χρήσης φλας στο φωτογραφικό υλικό είναι της Ευτυχίας Βλάχου.  Το κολάζ του guest stars είναι μια ιδέα της Αλεξάνδρας Ρίμπα. Η ιδέα της γραμματοσειράς όλης της τριλογίας είναι της Ιφιγένειας Βασιλείου. Η συμπαραγωγή του nostalgia genration που χωρίς αυτήν δεν θα ήμασταν εδώ ανήκει στην ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ INKAL (Κατερίνα Μαυρογεώργη, Σεραφείμ Ράδη και Μαρία Φιλίνη) και στην Ειρήνη Γεωργαλάκη.

»Το όχι πια έρωτες ήταν μια προσωπική επιθυμία που πρωτοδοκιμάστηκε με την Ευδοξία Ανδρουλιδάκη και την Μυρτώ Μακρίδη με ένα χαρτόκουτο στο 9ο λύκειο στα Πετράλωνα ένα χρόνο πριν το nostalgia. Οι λέξεις κουράγιο, θάρρος και φουλ είναι των 10 performers και τις εννοούν χωρίς να έχω ιδέα πώς παίζεται αυτό. Μέσα στα τρία αυτά μέρη κάποιες λίγες φορές ακούστηκαν τραγούδια ή μερικές λίγες φράσεις από επιθυμία των προσώπων που συμμετείχαν, τα οποία τυγχάνει να έχουν παίξει ή ακουστεί σε παραστάσεις και ταινίες που συμμετείχαμε – έγινε συνειδητά και αποτελούν αφιέρωση. Το 0,01% του κειμένου που ζήτησα να προστεθεί είναι όλο δανεισμένο από φράσεις που άκουσα από κάπου αλλού .Η ιδέα να κατατεθεί το nostalgia generation για επιχορήγηση και να ανοίξει ο κύκλος είναι της Μυρτώς Μακρίδη και αν δεν είχε επιμείνει, δεν θα ήμασταν εδώ. Η ιδέα των αλφαβητικών credits στην αφίσα είναι μια ιδέα δανεισμένη από τους τίτλους αρχής του σίριαλ τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή που έπαιξε 4 επεισόδια το 2000 στο μεγάλο κανάλι και κόπηκε απότομα.

»Είναι σαφές ότι η τριλογία αυτή ανήκει στην ιδιοφυΐα όλων τους και στην τύχη, σε αυτή την πιθανότητα – που έκατσε η μπίλια και συναντήθηκαν και στην επιλογή να πουν «ναι» τρεις χρονιές σερί. Είχα δέκα και τράβηξα άσσο. Εγώ, αλήθεια, όταν σκέφτομαι αυτά τα πρόσωπα, νιώθω εδώ και χροοοοονια αυτό που λέει η Έλλη Κοκκίνου σε βλέπω και παθαίνω ναι. Κάποιος με ρώτησε πρόσφατα «πού πάτε μετά από αυτό;» Δεν ξέρω, αλλά κάπου θα πάμε, κι ας είναι και για σουβλάκια. Και ποντάρω όλα μου τα λεφτά ξανά σε αυτό το μετά.

»Η αυτοαναφορικότητα και οι προσωπικές μας σχέσεις είναι ένα κομμάτι της ιστορίας που αυτή τη στιγμή δεν σας ενδιαφέρει. Όποιος πιστεύει ότι η τριετία και η τριλογία ήταν εύκολη, κάνει λάθος αλλά πέφτει μέσα στο εξής: ήταν τόσο σκοτεινή και τόσο φωτεινή, όπως κάθε πένθος που προχωράει προς τα μπρος μέσα σε σκοτάδι και φθορά. 

»Ευχαριστώ Βλάση, Άννα, Μαλβίνα που μου μάθατε ότι μπορείς να ζεις μυθικά. Ευχαριστώ κινηματογραφικοί, τηλεοπτικοί και μουσικοί μου ήρωες και ηρωίδες που με κρατήσατε ζωντανή και που με έχετε πείσει ότι υπάρχει κάπου ένα παράλληλο σύμπαν εξίσου αληθινό. Την αγάπη μου. 

»Ευχαριστώ εσένα που είπες ότι από το nostalgia generation ήταν σαν κάποιος να έλειπε ή να είχε χαθεί ή πεθάνει ή πάει στο περίπτερο για τσιγάρα.

»Ευχαριστώ εσένα που είπες ότι στο farewell υπήρχε η ματαίωση μιας Αριστεράς, μιας γενιάς, μιας εποχής που είναι όμως ακόμη εδώ και θα συνεχίσει. 

»Ευχαριστώ εσένα που είπες ότι στο guest stars φαίνεται ότι η ερωτική μας ζωή είναι όπως είναι γιατί φταίει το μεγάλο κανάλι. 

»Ευχαριστώ εσένα που μου  είπες πρόσφατα ότι αυτή η θεατρική παρέα μου δίνει την αίσθηση (όπως παίρνω και από τους ήρωες του Βακαλόπουλου ή από τους «Απόντες» του Γραμματικού) πως η ζωή κύλησε από μέσα τους και όχι από πάνω τους. Επιβεβαίωσες και έβαλες σε λόγια χωρίς να μας ξέρεις το απόλυτο αίσθημα που είχα τη νύχτα που ονειρεύτηκα για πρώτη φορά αυτά τα πρόσωπα να κουβαλάνε κούτες και να ξεδιαλέγουν αντικείμενα, φτάνοντας εδώ τόσο νέοι. Κι ευχαριστώ κι εσάς που είπατε δεν πάω θέατρο, αλλά εδώ έρχομαι γιατί είναι αλλιώς – σας ευχαριστώ για το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσατε να πείτε για αυτή την τριλογία.

»Ευχαριστώ όλους και όλες εσάς που στηρίξατε και εμπνεύσατε αυτή την τριλογία, είτε το ξέρατε είτε όχι! Ευχαριστώ κι εσάς που αφήσατε για λίγο τα εξέλ, τα κάδρα, τα break down και τις κλακέτες σας και ήρθατε στο πλατώ μας και μου δώσατε ζωή και πίστη όταν την είχα χάσει. Ξέρετε ποιοι και ποιες είστε, χωρίς εσάς δεν θα ήμασταν εδώ!