Η επιστροφή των Jethro Tull στην Αθήνα είναι από μόνη της ένα μουσικό γεγονός. Με το φλάουτο του Ian Anderson να έχει γίνει σήμα κατατεθέν στη ροκ ιστορία, η μπάντα έχει καταφέρει να γεφυρώσει τον progressive ήχο με τη folk, το blues και το hard rock με τρόπο μοναδικό.
Ενόψει της εμφάνισής τους το Σάββατο 20 του Σεπτέμβρη στον Λυκαβηττό, συγκεντρώσαμε δέκα από τα πιο εμβληματικά κομμάτια που έχουν μεγάλες πιθανότητες να ακουστούν live.
Aqualung (1971)
Ο iconic τίτλος του δίσκου που έδωσε νέα διάσταση στη ροκ αφήγηση. Με το θρυλικό riff του Martin Barre και τα σκοτεινά κοινωνικά σχόλια του Anderson, το “Aqualung” παραμένει διαχρονικό: μια μίξη σκληρού ροκ και ακουστικής μελαγχολίας.
Locomotive Breath (1971)
Ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια τους με στίχους που μιλούν για έναν άνθρωπο παγιδευμένο σε μια “τρένα που δεν σταματούν”, λειτουργεί σαν αλληγορία για την αδυσώπητη πορεία της ζωής και την αίσθηση έλλειψης ελέγχου. Μουσικά, ξεχωρίζει με το χαρακτηριστικό πιάνο intro, τον δυναμικό ρυθμό που θυμίζει ατμομηχανή και τα φλογερά riff της κιθάρας και του φλάουτου.
Thick as a Brick (Part 1) (1972)
Το απόλυτο prog-rock έπος. Με χιούμορ απέναντι στα concept albums της εποχής, αλλά και με μουσική πολυπλοκότητα που εντυπωσιάζει μέχρι σήμερα, το “Thick as a Brick” δείχνει το εύρος και την τόλμη των Jethro Tull.
Living in the Past (1969)
Ένα κομμάτι σε 5/4 μέτρο που έδειξε από νωρίς τη διάθεση του συγκροτήματος να πειραματίζεται. Ανάλαφρο, ρυθμικό, με μια μελαγχολία πίσω από την εύθυμη όψη του.
Cross-Eyed Mary (1971)
Σκοτεινή αφήγηση και σκληρότερος ήχος, σαν συνέχεια στο κλίμα του “Aqualung”. Η ιστορία της Mary γίνεται αφορμή για κοινωνικά σχόλια, με μια ατμόσφαιρα θεατρική.
Bungle in the Jungle (1974)
Ένα από τα πιο ραδιοφωνικά τους κομμάτια, που συγκρίνει τους ανθρώπους με ζώα σε έναν παιχνιδιάρικο αλλά διεισδυτικό σχολιασμό. Η ενορχήστρωση και το sing-along ρεφρέν το έκαναν μια από τις πιο μεγάλες επιτυχίες τους.
Budapest (1987)
Μια μπαλάντα-έπος από το Crest of a Knave, με αφηγηματικό χαρακτήρα που θυμίζει κινηματογραφική σκηνή. Από τα πιο γνωστά τραγούδια της ύστερης περιόδου τους, με εναλλαγές δυναμικής και έντονη συναισθηματική φόρτιση.
Songs from the Wood (1977)
Ένα τραγούδι που μας βάζει κατευθείαν στην αγγλική ύπαιθρο και τις παραδόσεις της. Το “Songs from the Wood” συνδυάζει folk και progressive ήχους με πλούσιες φωνητικές αρμονίες και μια χαρούμενη ενέργεια που ζωντανεύει ακόμα περισσότερο στη σκηνή.
Bourrée (1969)
Η διασκευή πάνω στο έργο του Bach έγινε σήμα κατατεθέν της ικανότητας του Anderson να ενσωματώνει κλασικά στοιχεία στη ροκ. Το φλάουτο πρωταγωνιστεί και πάλι σε ένα κομμάτι που έχει μείνει ιστορικό.
My God (1971)
Ένα από τα πιο αιχμηρά σχόλια του Anderson για τη θρησκεία, με εναλλαγές ανάμεσα σε ήρεμες ακουστικές στιγμές και δυνατές ροκ εκρήξεις. Από τα πιο προκλητικά τραγούδια της εποχής του.
