Δεν έχω να πω πολλά για τον Νοέμβρη σ’ αυτήν την πόλη. Ήταν είναι και θα είναι (εύχομαι) πάντα ένας ιδιαίτερα θεατρικός, καλοσυνάτος, χουχουλιάρικος μήνας. Αν το καλοκαίρι παίρνουμε σβάρνα τα φεστιβάλ και τις συναυλίες, τότε τον Νοέμβρη σίγουρα ξαναβρισκόμαστε στα θέατρα και στις κινηματογραφικές αίθουσες. Στα μεν με τη χαρά αυτή του τελευταίου κουδουνιού πριν αρχίσει η παράσταση και στα δε με την αγωνία να φτάσουμε στην ώρα μας να μη χάσουμε καν τα προσεχώς (εγώ τουλάχιστον)!
Επειδή αυτές οι πρώτες μέρες του Νοέμβρη όμως, έχουν και την μεγάλη παγίδα (λόγω των πρώτων χαμηλών θερμοκρασιών) να μας κάνουν να μην το κουνήσουμε από τον καναπέ μας (και να δούμε αναδρομικά όλα τα GNTM στο λάπτοπ, πράγμα το οποίο θα προσπαθήσω να μην ξανακάνω), οφείλουμε να βρούμε προτάσεις εξόδου και να τις λάβουμε σοβαρά υπόψιν. Να βγούμε και να απολαύσουμε αυτήν την πόλη για όσο είμαστε εδώ και γεροί και ορεξάτοι! Πάμε λοιπόν!
Ξεκινάω το πουσουκού μου με την παράσταση «Πετριχώρα» στο Θέατρο Noūs – Creative space. Η ιστορία του γιοφυριού της Άρτας, όπως παρουσιάζεται από την Εταιρεία Θεάτρου DOT Ensemble, σε σκηνοθεσία Χάρη Θώμου είναι μια τρομερά ευχάριστη έκπληξη για εμένα. Αυτό που βιώνω επί μία ώρα δεν το περιμένω καθόλου. Σώματα που «πάσχουν», που εννοούν τον Λόγο, που συγχρονίζονται και κινούνται άλλοτε σαν ένα, άλλοτε ο καθένας διαφορετικά. Μια ευφάνταστη, γήινη, χωμάτινη παράσταση που δεν σε αφήνει να βαρεθείς ούτε δευτερόλεπτο, με 9 ηθοποιούς που δίνουν τα πάντα επί σκηνής και μια πολύ μετρημένη και όμορφη σκηνοθεσία. Ειδικά για όσους αγαπούν την παράδοση, τα πολυφωνικά Ηπειρώτικα τραγούδια, τα σύνολα, την λαογραφία και τον έμμετρο λόγο. Μια δουλειά που αξίζει πραγματικά, μια παράσταση που μπορούν να τη δουν (και πιθανότατα να τη λατρέψουν) μικροί και μεγάλοι, ντόπιοι και επισκέπτες και κάθε λογής –ψαγμένος ή και όχι–, θεατρόφιλος.
«Βυθιζόμενοι σε μιαν άλλη πραγματικότητα γινόμαστε κοινωνοί της ιστορίας της Λυγερής, από την πρώτη επαφή της με τη μοίρα, έως την τελική προδοσία από τον Πρωτομάστορα και τους υπόλοιπους συντοπίτες της, και τον τραγικό χαμό της στον υγρό τάφο του γεφυριού.» – από το Δελτίο τύπου.
Κι επειδή χρειάζομαι άμεσα κάτι να με καλμάρει, φεύγω απ’ το Θέατρο Noūs με την παρέα μου, περπατάμε την Πατησίων –γιατί ως γνωστόν, «Πάνω κάτω. Πάνω κάτω, η Πατησίων. Η ζωή μας είναι η Πατησίων.»* – και πάμε να συζητήσουμε το μικρό θαύμα που μόλις παρακολουθήσαμε στο πιο πολυπολυαγαπημένο και πιο αυθεντικό στέκι της Κυψέλης, το Au Revoir. Ένα απ’ τα πράγματα που μας λείπει πιο πολύ τα καλοκαίρια είναι αυτά τα φθινοπωρινά βράδια εδώ, τα σωστά σερβιρισμένα ποτά, η ζεστή ατμόσφαιρα αυτού του παλιού, κιμπάρικου ποτάδικου. Η κουβέντα έχει φουντώσει στα καναπεδάκια κι ο Δημήτρης μάς ξαναγεμίζει το μπολ με τα ξηροκάρπια, για να μας περιποιηθεί. Οι νύχτες στο Au Revoir είναι πάντα οι πιο σπέσιαλ νύχτες στην Κυψέλη – αδιαμφισβήτητο αυτό.
Σάββατο μεσημεράκι και βολτάρω στη γειτονιά με το σκυλί. Δεν έχω μαγειρέψει, δεν έχω πάει λαϊκή και γενικά τον τελευταίο καιρό είμαι υπερβολικά ανοργάνωτη. Κατεβαίνει από το πουθενά μια ιδέα στο μυαλό μου που τελικά καταλήγει να είναι σωτήρια. «Θα φάω στην Κυβέλη σήμερα. Είναι Σάββατο, μου αξίζει μια καλή έξοδος, ένα καλό φαγητό κάτω από τους έρωτες της πλατείας Αγίου Γεωργίου». Κάθομαι με τη μικρή –η Κυβέλη ήταν και είναι απ’ τα πιο pet friendly μαγαζιά της γειτονιάς– και μελετάω το μενού. Η Κατερίνα (που είναι πάντα με το χαμόγελο, λες και με έχει υποδεχτεί στο σαλόνι της) με βοηθάει να διαλέξω. Έχει βγει ο ήλιος κι εγώ παραγγέλνω ένα τσιγαριστό χωριάτικο λουκάνικο με κουσκούς κι αυτήν την λατρεμένη φέτα με μέλι της Κυβέλης – το απόλυτο πάντρεμα αλμυρού και γλυκού κι ό,τι ακριβώς χρειάζομαι αυτή τη στιγμή.
Όπως διαβάζω σαν καλός νέρντουλας τα θεατρικά νέα της πόλης, σταματάω σ’ ένα Δελτίο Τύπου που με ιντριγκάρει. Στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας παρουσιάζεται για πρώτη φορά σε θεατρική απόδοση το βιβλίο του Εντουάρ Λουί «Η Μονίκ δραπετεύει» σε σκηνοθεσία Γιώργου Σουλεϊμάν. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους η Θέμις Μπαζάκα και ο Δημήτρης Φουρλής, δύο ηθοποιοί που θαυμάζω απίστευτα και ακολουθώ πάντα. Ευτυχώς βρίσκω θέση και κλείνω άμεσα (σας συμβουλεύω να κάνετε το ίδιο, γιατί δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση να μην είναι παραστασάρα).
Κυριακή κάθομαι σπίτι να κατεβάσω τα χειμωνιάτικα και το πάπλωμα, με την ελπίδα να δροσίσει λίγο ακόμα ο καιρός, να θυμίσει πατρίδα – σιγά μη μου κάνει τη χάρη. Κι η Κυριακή είναι όντως μια μέρα ιδανική για χουχούλιασμα, κουβέρτα και τσάι. Μαθαίνω από την καλύτερη για το ζώδιό μου. Αλλά για να μην χάσω τελείως τη φόρμα μου, αποφασίζω να ακούσω το νέο άλμπουμ του Θέμου Σκανδάμη, «Χρυσάνθη». Φρέσκο και βαθύ, τρυφερό και σκληρό, με έξι τραγούδια που θα μας κάνουν παρέα για καιρό…πανέμορφα, όπως κι αυτός ο Νοέμβρης των Σκορπιών, το δύσκολο έτος 2025.
Προτεινόμενη βόλτα για τον Νοέμβρη: Πάνω κάτω την Πατησίων, Κυριακή πρωί, δηλαδή χωρίς πολλά αμάξια. Ψάξτε εκείνα τα παλιά κτίρια που ακόμα στέκονται αγέρωχα και δεν πέφτουν στα κεφάλια μας και φωτογραφήστε τα!
*Κατερίνα Γώγου
