Γέννημα θρέμμα Εξαρχειώτης, ο Στέλιος Τσουκιάς μας συστήθηκε τον Οκτώβριο του 2018 κυκλοφορώντας το πρώτο του τραγούδι, μια διασκευή του κομματιού «Άστα τα μαλλάκια σου», δίνοντας νέα πνοή στο διαχρονικό κομμάτι των Μιχάλη Σουγιούλ και Αλέκου Σακελλάριου.
Τον Ιανουάριο του 2019 κυκλοφόρησε το δεύτερό του κομμάτι, «Μη μου μιλάτε για χορούς», σε στίχους και μουσική του Κώστα Γεωργιάδη και ακολούθησε το «Τι είναι Αγάπη», σε μουσική δική του και στίχους της μητέρας του. Τον Δεκέμβριο του 2019 κυκλοφόρησε το πρώτο του προσωπικό album, ο «Άγιος Ψεύτης», που περιλαμβάνει επτά κομμάτια.
Επαγγελματικά έχεις δύο υποστάσεις. Ποια ιδιότητά σου μπαίνει σε πρώτο πλάνο, εκείνη του μουσικού ή του data analyst; Επηρεάζει η μία επαγγελματική ταυτότητα την άλλη;
Αν με γνωρίσει κάποιος και με ρωτήσει με τι ασχολούμαι, θα του πω τραγουδοποιός που χρηματοδοτεί το έργο του μέσω της δεύτερής του δουλειάς, αυτής του data analyst. Οι σπουδές μου στα μαθηματικά μου έδωσαν τη δυνατότητα να έχω μία σταθερή δουλειά που έχει τα καλά της και τα κακά της. Απ’ τη μία, μου αφαιρεί χρόνο από τη μουσική και κυρίως πνευματική ηρεμία. Απ’ την άλλη, με βοηθάει να μην κάνω καμία έκπτωση στην τέχνη, που λέμε. Όπως στον δίσκο που κυκλοφόρησα λίγο πριν την καραντίνα. Απ’ τους μουσικούς, την παραγωγή αλλά και τα videos που συνόδευσαν τα περισσότερα τραγούδια. Ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της συνολικής δουλειάς, όπως την είχα λαχταρήσει εξαρχής.
Κατά τη διάρκεια της πρώτης καραντίνας συμμετείχες σε μια σειρά live streaming συναυλιών, τις Stay Home Sessions. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης καραντίνας πώς εκτόνωσες τη δημιουργική σου ανησυχία;
Μακάρι να έλεγα πως την εκτόνωσα έστω και μέσω της live streaming συναυλίας την πρώτη καραντίνα. Δυστυχώς όμως ήταν απλώς μία ένεση. Μπορεί να ακούγεται πεσιμιστικό, αλλά αν σκεφτούμε πως όλοι οι μουσικοί παίζουν μπροστά σε μία κάμερα είναι απ’ αλλού φερμένο. Περίεργο να το κάνεις δικό σου. Απλά το κάνεις γιατί είναι ο μόνος τρόπος να επικοινωνήσεις με τον συνάνθρωπό σου, που σου έχει λείψει και έχει ξεχάσει πως είναι να αγκαλιαζόμαστε και να χοροπηδάμε από ευεξία κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει αλλά ελπίζω στο καλύτερο. Αυτή την περίοδο ετοιμάζω τον δεύτερο δίσκο μου.
Έζησες για ένα μεγάλο διάστημα στο Λονδίνο. Πιστεύεις ότι εκεί σου δόθηκαν περισσότερες ευκαιρίες να εξελιχθείς σαν καλλιτέχνης απ’ αυτές που είχες στην Ελλάδα;
Το να είσαι καλλιτέχνης στο Λονδίνο που συνθέτει και γράφει τους στίχους του είναι δύο φορές πιο σκληρό και πιο δύσκολο σε μία πόλη δέκα εκατομμυρίων. Το να είσαι διασκευαστής-διασκεδαστής κάνει τη ζωή λίγο πιο εύκολη, αλλά αυτό είναι σίγουρα κάτι που συμβαίνει και στην Ελλάδα. Προσωπικά στάθηκα τυχερός που γνώρισα τον Δημήτρη Κρανιώτη, ιδρυτή της Ark4Art που προάγει τον ελληνικό πολιτισμό στο Λονδίνο, και διοργανώσαμε αρκετές συναυλίες, με σημαντικότερη την παρουσίαση του πρώτου προσωπικού μου δίσκου στο O2 Αcademy στο Islington.
Ποια είναι η στάση σου απέναντι σε αυτό το μεγάλο κύμα καταγγελιών που έχει ξεσπάσει στον χώρο του θεάτρου; Έχει επηρεάσει τα συναισθήματά σου για τον καλλιτεχνικό χώρο εν γένει;
Αυτά είναι θλιβερά πράγματα. Είναι ο απόλυτος ξεπεσμός του ανθρωπίνου είδους. Όμως θα καθαρίσει το τοπίο. Έτσι τουλάχιστον ελπίζουμε όλοι. Να βάλουμε πάλι την τέχνη στο προσκήνιο, εκεί που είναι η θέση της και να γίνουμε όλοι καλύτεροι άνθρωποι μέσα από αυτήν.
Πώς σε επηρέασε το περιβάλλον σου στη μουσική σου διάπλαση; Τόσο η οικογένεια όσο και η γειτονιά όπου μεγάλωσες;
Και τα δύο αρκετά. Αλλά κυρίως η οικογένειά μου. Από μικρός άκουγα τη γιαγιά μου να τραγουδάει παλιά ρεμπέτικα και ύστερα τον ξάδερφο μου να ακούει Αctive Μember, να παίζει κιθάρα και να τραγουδάει Σιδηρόπουλο. Εκεί γύρω στα δεκατέσσερα, μου ήρθε έντονα η επιθυμία να αγοράσω μια κιθάρα. Μετά λίγο πολύ βρήκα τον δρόμο μου, τον ξανά έχασα και γράφω τραγούδια ανάμεσα.
Ποια είναι τα αγαπημένα αθηναϊκά στέκια σου;
Τα μπαράκια στο κέντρο της Αθήνας. Ήταν για πολλά χρόνια πριν μετοικίσω στο Λονδίνο, το Transistor στην Πρωτογένους. Θυμάμαι πάντα έκλεινα εισιτήρια επιστροφής Παρασκευή απόγευμα για Αθήνα. Έφτανα μεσάνυχτα και πήγαινα με τη βαλίτσα κατευθείαν στο bar όπου με περιμέναν οι φίλοι μου. Βίωνα απίστευτη χαρά. Όταν επέστρεψα μόνιμα λίγο μετά δυστυχώς ήρθε ο εγκλεισμός.
Με ποιους καλλιτέχνες ονειρεύεσαι να συνεργαστείς;
Δεν κάνω πολλά όνειρα να πω την αλήθεια. Με τρομάζουν. Θα ήθελα πολύ να βρεθώ επί σκηνής με αρκετούς. Είναι μεγάλη ανακούφιση να έχεις ανθρώπους δίπλα σου που ανησυχούν για το ίδιο πράγμα. Θέλω πολύ να μάθω απ’ αυτούς.
Ποια είναι τα μετά την καραντίνα καλλιτεχνικά σου σχέδια;
Η δημιουργία του δεύτερου δίσκου μου. Θα έχει και τραγούδια φίλων τραγουδοποιών και αυτό είναι μία δημιουργική διαδικασία για εμένα. Να ερμηνεύσω ακυκλοφόρητες ιστορίες φίλων που θαυμάζω. Καλή μας λευτεριά λοιπόν και όλα θα πάρουν τον δρόμο τους.
