5 μήνες στο Η πόλη ζει. Τρέλα από τις καλές. Η μέρα μπορεί να ξεκινήσει με τρυπάνια, με άγνωστες γάτες-επισκέπτριες στην αυλή, με διαφωνίες ή με θεωρίες, να συνεχίσει με κείμενα για κολοκυθοκεφτέδες και να καταλήξει σε μια συζήτηση για ένα αφιέρωμα για την παγκόσμια ημέρα ωτοασπίδας.
Πολλές φορές δεν καταλαβαίνω τι γίνεται κι ακόμα δεν ξεχωρίζω το χαρτί velvet από το illustration, η χαζή. Προσπαθώ να ρίξω ταχύτητες και να μη βιάζομαι να τα μάθω όλα με τη μία. Αλλά ο ενθουσιασμός ξεχειλίζει και τρέχει στα πατώματα και φοβάμαι μη γλιστρήσουν τα κορίτσια στο ατελιέ. Καπνός, ιδέες -πολλές ιδέες-, αλληλεγγύη και χρώμα. Γέλιο, πωλήσεις, εξώφυλλα, λογοπαίγνια, τίτλοι κι υπότιτλοι, διορθώσεις και κόμματα και άνω τελείες και excels και τηλέφωνα να χτυπάνε όλη μέρα και τεύχη να φορτώνονται και να ξεφορτώνονται. Λίτρα κι άλλα λίτρα γαλλικού καφέ, κεράσματα, φωτογραφίσεις, ξεχασμένα χριστουγεννιάτικα στολίδια πάνω στην μονταζιέρα -Πάρτε τα από κει, Φλεβάρης μπήκε-. Κάτι λειτουργεί πολύ καλά εδώ μέσα. Ευνοϊκοί άνεμοι φυσούν στα γραφεία μας. Μας σπρώχνουν να πάμε μπροστά, κάθε μήνας και τεύχος (τελευταία και παραπάνω από ένα), κάθε τεύχος και περιπέτεια, κάθε περιπέτεια και κατάκτηση.
Η ανθρώπινη φύση είναι σαν το νερό. Παίρνει το σχήμα του δοχείου που το περιέχει.* Τώρα είμαι μέσα στο δοχείο κι εγώ και παίρνω σιγά σιγά το νέο μου σχήμα. Είμαι εν πλω. Ταξιδεύω σε καινούρια νερά και σήμερα μπαίνω στην τρίτη σελίδα κειμένων στο site μας. Να κάτι μικρό, κάτι ασήμαντο για κάποιους αλλά για μένα τόσο τεράστιο -φάρος-, αν αναλογιστώ πόσα χρόνια πάλευα να μάθω να βάζω τις λέξεις στη σωστή σειρά, έτσι που να βγάζουν νόημα, που να μην είναι μόνο ξεσπάσματα και συναισθηματικές αγκυλώσεις που βρήκαν έξοδο να βγουν και πετάχτηκαν με βία. Λίγη απαλότητα πού και πού. Όταν είσαι στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή, γίνεσαι απαλός. Έχουν να γίνουν τόσα πολλά ακόμα. Να μαστε καλά, να κάνουμε τις ιδέες μας πράξεις.
* Wallace Stevens, 1879-1955, Αμερικανός ποιητής
