Για να μιλήσει κανείς για την ψαροταβέρνα του Ανδρέα χρειάζεται να πιάσει το νήμα από το 1919 και τη Μυτιλήνη, όπου ο προπάππος του σημερινού ιδιοκτήτη πρόσφερε στο καφενείο του παραδοσιακό μυτηλινιό ουζάκι με ελιές λαδοτύρι και ντομάτα.
Το 1954, ο εγγονός του, Ανδρέας, αποφασίζει να αφήσει πίσω του το νησί και το καφενεδάκι στην παραλία των Βατερών και καταφθάνει στο λιμάνι του Πειραιά, έχοντας στις αποσκευές του το όραμα για μία καλύτερη ζωή και την παράδοση του τόπου του. Έτσι, ανοίγει ένα μικρό παραδοσιακό ουζερί στη Θεμιστοκλέους, το οποίο, πέρα από τα λαχταριστά ψάρια και θαλασσινά που σέρβιρε, λειτουργούσε και ως «πρακτορείο» για τα καλούδια που έστελναν οι συντοπίτες των εν Αθήναις Μυτιλινιών από το νησί, αλλά και για το πρωινό κονιάκ και ούζο των οικοδόμων πριν τη δουλειά. Η κουζίνα αποκτά τα δικά της ολόφρεσκα ψάρια και θαλασσινά και ένα αεράκι νησιώτικο αρχίζει να φυσά στο κέντρο της Αθήνας.
Το 2000 ήρθε η σειρά του Μπάμπη Κουγκούλιου –σημερινού και τρίτης γενιάς ιδιοκτήτη– να πάρει τα ηνία της οικογενειακής επιχείρησης από τον πατέρα του, διανθίζοντας την κουζίνα και συνεχίζοντας τη διαδρομή αυτής της ψαροταβέρνας που κατάφερε να γίνει στέκι για γενιές Αθηναίων. Σήμερα, το άλλοτε μικρό μαγαζάκι μοιάζει με ένα μικρό χωριό, αφού έχει τη δική του ανοιχτή στοά και τριγύρω τις πολλές αίθουσες, έτοιμες να φιλοξενήσουν τις πιο απαιτητικές παρέες ψαροφαγάδων, με φρέσκο ψάρι, σαγανάκι, χταποδοκεφτέδες, ψαρόσουπα, μπουρεκάκια γαρίδας, λακέρδα και πολλά άλλα· και φυσικά με τα καλύτερα ούζα και τσίπουρα ανά χείρας.
