Μια μέρα, λοιπόν, αυτή η φράση θα ακουστεί από ένα παιδάκι που πλέον δεν είναι παιδί! Θα το κοιτάξεις και θα πεις από μέσα σου: «Αυτό το πλάσμα μέχρι χθες με έλεγε μανούλα και με κοίταζε με αγάπη και θαυμασμό!». Εγώ θα πω ότι πάλι με αγάπη σε κοιτάζει, βρε μάνα, αλλά καλυμμένη πίσω από θυμό, αμφιβολία, αμφισβήτηση και ίσως απορία για το τι συμβαίνει μέσα του και δεν ξέρει να εξηγήσει, αλλά λέγεται «εφηβεία»!
Δεν ξέρω αν όλα τα παιδιά περνούν με αντίστοιχο τρόπο αυτή τη φάση, άλλα ξέρω ότι και οι γονείς ζορίζονται να αναγνωρίσουν το παιδί τους, ξαφνικά ή σταδιακά. Εκεί που συνυπήρχατε αρμονικά, υπήρχε αποδοχή και ηρεμία, τώρα ο έφηβος κάνει φασαρία ή κρύβεται στην εκκωφαντική σιωπή των σκέψεών του. Πολλές φορές είναι κυκλοθυμικός και ευέξαπτος. Άλλες φορές σιωπηλός και το βλέμμα του δεν συναντά τα μάτια σου γιατί κάπου αλλού ταξιδεύει. Πιθανόν να γίνει πιο απόμακρος και να αρχίσει να έχει μυστικά, να μιλάει με τις ώρες στο κινητό ή να παίζει συνεχώς παιχνίδια κι όταν του μιλήσεις ή προσπαθήσεις να του πιάσεις την κουβέντα ή να τον συμβουλέψεις, η αντίδραση ίσως είναι έντονη, απότομη και μάλλον θα σε στεναχωρήσει.
Οι έφηβοι λένε και βαριές κουβέντες του τύπου: «Φύγε από εδώ… Άσε με… εσύ όλα τα ξέρεις… δεν με νοιάζει η απόψή σου… είσαι συντηρητικούρα ρε μάνα… στα χρόνια σας αυτά ίσχυαν… εγώ θα βγω… εσύ τους κρίνεις όλους αρνητικά… απορώ πώς έχεις φίλες…» και άλλα συναφή. Εκεί καταλαβαίνεις πως πρέπει να αλλάξει η τακτική της μάνας και να βρεις άλλους τρόπους επικοινωνίας με το νέο ον που δημιουργείται και λέγεται Έφηβος!
Οι μανάδες όλου του κόσμου είμαι σίγουρη ότι συζητούν μεταξύ τους άλλοτε με ψυχραιμία και άλλοτε όχι αυτή τη μετάβαση. Άλλες αντιδρούν με φωνές και νεύρα, άλλες με ηρεμία και αυτοσυγκράτηση κι άλλες με αδιαφορία και υπομονή, γιατί δεν έχουν τεχνικές και λένε «φάση είναι θα περάσει». Κάποιες τα συνδυάζουν όλα και μπερδεύονται, θλίβονται, απορούν και ζητούν βοήθεια από τον πατέρα, τις φίλες τους που έχουν αντίστοιχη πείρα και ίσως από ειδικούς.
Καταλαβαίνω πως ως γονείς νιώθουμε υπεύθυνοι για κάθε στάδιο που το παιδί μας θα διαβεί, και φυσικά είμαστε. Όμως αυτό που έχω διδαχτεί από τους εφήβους μαθητές μου και τους γονείς τους που συχνά συνομιλώ είναι η συνειδητοποίηση της αλλαγής που συντελείται εντός του παιδιού μας κι αυτό θα ολοκληρωθεί είτε μας δυσκολέψει είτε όχι. Το παιδί μας γίνεται ενήλικος και αυτό του στοιχίζει ψυχικά αλλά δεν ξέρει να το διαχειριστεί σωστά, ούτε να δικαιολογήσει επακριβώς τι νιώθει… Πώς να σου πει: «Μάνα είμαι ερωτευμένος. Μάνα θέλω να ξενυχτήσω χωρίς να με πάρεις εκατό τηλέφωνα. Μάνα δεν μπορώ να σου εξηγήσω γιατί δεν θέλω να κάνω παρέα μαζί σου πια». Και η ερώτησή μου είναι: Εμείς είμαστε έτοιμες, ως μαμάδες, να δώσουμε τις σωστές απαντήσεις; Μάλλον όχι.
Καλό είναι να λείπει ο πανικός και η σύγκρουση κατά μέτωπο, γιατί φέρουν εντελώς αντίθετα αποτελέσματα. Η συζήτηση την κατάλληλη ώρα, η καλή ακρόαση από εμάς τους πιο «ώριμους» και η υπομονετική αγάπη είναι το κλειδί μού φαίνεται ως τώρα, παρότι δεν είναι εφικτό πάντα. Απλώς δίνουμε στον έφηβο τη δυνατότητα να αντιληφθεί ότι υπάρχει πάντα κάποιος να τον ακούσει και με τον τρόπο του να προλάβει κακοτοπιές και επικίνδυνους δρόμους με τους οποίους η εφηβεία συχνά εμπλέκεται (κάπνισμα, αλκοόλ, αλητεία, βία, ναρκωτικά κ.λπ.)
Καλή δύναμη στις απανταχού «εφηβομανάδες»! Από μια μαμά που γράφει για να εκτονωθεί από την εφηβεία που διανύει για τρίτη φορά! (Η πρώτη ήταν η δική μου!)
