Έβλεπα τα πράσινα πατίνια της Αθήνας με τρόμο. Δεν μπορούσα να διανοηθώ να ανέβω σε ένα έστω για 50 μέτρα, μου φαινόταν πως η τούμπα θα ήταν αναπόφευκτη, μοιραία και θανατερή. Τον Δεκέμβρη το κράτος αποφάσισε να μου στερήσει το δίπλωμα οδήγησης (και 700ευρώ) για τρεις μήνες. Αλκοτέστ. Τα ρεπορτάζ στα οποία έπρεπε να παρίσταμαι φυσικά δεν σταμάτησαν. Σε μια μέρα μπορεί να αλλάξω και δύο και τρεις περιοχές. Η ιδέα πως θα πηγαινοέρχομαι για ενενήντα μέρες με ΜΜΜ, ταξί και πόδια μου φαινόταν ένας τρίμηνος Γολγοθάς.
Ένα βράδυ έκανα απλώς την ανάγκη φιλοτιμία. Κατέβασα μια απ΄τις εφαρμογές για τα πατίνια και πήγα σε μια άπλα, σε πεζόδρομο της γειτονιάς μου να αναμετρηθώ με τον φόβο και εκείνο το δίτροχο που θα γινόταν το βασικό μεταφορικό μου μέσο για τρεις μήνες, αλλά ακόμα δεν το ήξερα.
Το πρώτο δεκαήμερο με το πατίνι ήταν γελοίο. Ανέβαινα με μηδενική αυτοπεποίθηση, πήγαινα εν τέλει πεζή σε πολλά σημεία, καβαλούσα πεζοδρόμια γιατί φοβόμουν την κίνηση του δρόμου, με έβριζαν οι διερχόμενοι και με το δίκιο τους.
Σιγά σιγά ανέκτησα τον έλεγχο. Ανοιγόμουν τώρα πιο άνετα, αντιμετώπιζα τον εαυτό μου σαν μοτοσικλετιστή. Τραβούσα διάφορα βλέμματα, κι αναρωτιόμουν γιατί τους κάνει τόση εντύπωση το πατίνι. Κατάλαβα ότι μάλλον εγώ τους έκανα εντύπωση. Ένα κορίτσι, βραδιάτικα, με ρούχα για clubbing ή επίσημη εκδήλωση που τριγυρνούσε με το πράσινο ψευδο-όχημα και ένα υπέρογκο backpack με κονκάρδες, με ύφος λες και οδηγεί Jaguar…
Μετά τον μισό μήνα είχα πολιτογραφηθεί ως πατινιτζού! Ακόμα και όταν βρέθηκα σε επαγγελματικό ταξίδι σε ένα μικρό χωριό της Αυστρίας, εγώ βόλταρα με το Lime, όσο οι άλλοι σύνεδροι περίμεναν το shuttle bus για μεταφορά στο ξενοδοχείο τους. Οι συνάδελφοι, πολλοί από αυτούς του ενεργειακού ρεπορτάζ, αντιμετώπιζαν με δέος την επιλογή μου: «Και πού το παρκάρεις;» , «και πας παντού ρε θηρίο;», «και δεν φοβάσαι;»- «όχι» απαντούσα και ένιωθα να ψηλώνω ένα πόντο.
Κατάλαβα ότι ο ενθουσιασμός μου για το πατίνι δεν ήταν ούτε γιατί είχα βρει ένα μεταφορικό μέσο που με βγάζει απ’ τη δύσκολη θέση, ούτε γιατί το έβλεπα ως καινούργιο παιχνίδι. Ήταν ακριβώς ότι εγώ, που με ξέρω ως έναν απ΄τους πιο φοβητσιάρηδες ανθρώπους της Αθήνας, είχα πάψει ξαφνικά να φοβάμαι. Η φόρα αυτής της συνειδητοποίησης οδήγησε σε ένα ντόμινο πράξεων που μέχρι πρότινος έτρεμα να κάνω. Έστειλα εκείνο το risky μήνυμα, έκανα ένα αιχμηρό ξεκαθάρισμα, επέστρεψα κοντά σ΄ανθρώπους που είχα –από κεκτημένη ταχύτητα– ξεγράψει φοβούμενη τη φλόγα τους.
Η αδρεναλίνη του πατινιού, εκείνου του μέσου που λένε όλοι «σκοτώστρα», μου έφερε μια περίεργη αίσθηση απόλυτης ελευθερίας. Θυμάμαι πως πριν δυο βδομάδες αποχώρισα με το πατίνι μου από ένα χοντρό, ανθρώπινο, ξεκαθάρισμα. Στα ακουστικά έπαιζε το «Μαγισσάκι» του Ελύτη, οι δρόμοι ήταν άδειοι, εγώ απέραντα ελαφριά με ένα απερίγραπτο, ακίνητο χαμόγελο στα χείλη. Έφθασα στο σπίτι μου με αύρα πρωταθλητή.
Οι φόβοι, οσοδήποτε μικροί κι αν είναι, όσο χρονίζουν αναπτύσσονται όπως τα μωρά στους πρώτους μήνες της ζωής τους. Δημιουργούν ασυναίσθητα ένα μωσαϊκό δισταγμού και το ένα «έλα μωρέ, φοβάμαι να μπω σε ασανσέρ», συμπαρασύρει μακροπρόθεσμα και το «έλα μωρέ, καλά είμαι στη σχέση μου κι ας υποφέρω πού και πού».
Το μικρό, πράσινο δίτροχο δεν ήταν η προσωπική μου ανακάλυψη του τροχού. Ήταν μια ωραία υπενθύμιση όμως ότι οι φόβοι γεννήθηκαν κάποτε αλλά δεν είμαστε καταδικασμένοι να τους ταϊζουμε αιωνίως. Μπορούμε να τους αφήσουμε και να πεθάνουν ανεβαίνοντας σ΄εκείνο το «πατίνι», ακόμα και δειλά και γελοία. Αγαπημένοι, βρείτε ένα πατίνι να ανέβετε. Ο καθένας ξέρει ήδη το δικό του και το έχει σκεφθεί όσο διαβάζει τούτες τις λέξεις.
PRO TIPS για το πραγματικό πατίνι:
Επειδή η αλληγορία έχει το ενδιαφέρον της, ωστόσο δεν θέλω να μου πάθετε τίποτα, σας γράφω εδώ μερικές συμβουλές που έμαθα στον δρόμο του πατινιού.
Πρώτο και βασικότερο: εάν δεν ειμαστε εξοικιωμένοι με το πατίνι, πριν το πάρουμε στο δρόμο κάνουμε εξάσκηση σε άπλες. Πώς έκαναν οι γονεις μας όταν μας μάθαιναν ποδήλατο; Ένα τέτοιο πράγμα.
Όταν βγούμε στο δρόμο, πηγαίνουμε σιγά, και πάντοτε δεξιά, ακολουθώντας πορεία ποδηλάτου. Δεν κάνουμε μαγκιές, δεν κάνουμε σφήνες ανάμεσα στα αμάξια όταν είναι εν κινήσει.
Το πιο σημαντικό για την πορεία ποδηλάτου: Κατεβάστε χάρτη που να έχει ενσωματωμένες ποδηλατικές διαδρομές. Στα apple είναι ήδη επιλογή του χάρτη. Με αυτό τον τρόπο το GPS σας βγάζει από παραδρόμους, δρόμους ήπιας κυκλοφορίας ή και κανονικούς ποδηλατόδρομους, οπότε δεν θα σας περάσει καν η ιδέα να βγείτε με πατίνι στη Μεσογείων. Παρακαλώ μην κάνετε κάποια τέτοια βλακεία. Τις λεωφόρους τις αποφεύγουμε σαν τον διάολο.
Last, but not least, θα αγοράσετε ένα κράνος ποδηλάτου για παν ενδεχόμενο.
Επίσης, σας συμβουλεύω να βάλετε πακέτα στις εφαρμογές. Βγαίνει πάντα πιο οικονομικά και γλιτώνεις το κόστος ξεκλειδώματος. Εγώ στη Lime πληρώνω σταθερά 1,80 ευρώ για διαδρομές μέχρι 20 λεπτά –που είναι περίπου όσο χρειάζομαι να φτάσω από το σπίτι μου (Νέος Κόσμος) στο κέντρο, περνώντας μάλιστα μέσα από τα στενάκια της Πλάκας…
Be safe and roll (and rock) folks!
