Μα τι έχει πάθει η ελληνική κοινωνία και δείχνει να ενδιαφέρεται περισσότερο για τις θέσεις και τις κινήσεις του Τραμπ στις ΗΠΑ από ό,τι για τους νόμους που ψηφίζονται στη Βουλή, δυσχεραίνοντας τη ζωή των εντόπιων πολιτών;
Νιώθει ο Έλληνας τόσο έντονα ότι είναι παγκόσμιος πολίτης; Ή μήπως πρώτη φορά κλονίζεται από τις βίαιες συρράξεις στη Μέση Ανατολή και στη Λωρίδα της Γάζας;
Γιατί η ευαισθητοποίηση για τις διεθνείς εξελίξεις δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη ευαισθητοποίηση και ενδιαφέρον για τις εγχώριες, αντίθετα συνδυάζεται με μια ανησυχητική απάθεια και απραξία;
Σε αυτή τη μετατραυματική περίοδο μετά την πανδημία, η ελληνική κοινωνία δείχνει να βιώνει ενός είδους μετατραυματικό σοκ. Τα αντιλαϊκά μέτρα, η ακρίβεια, η ανεργία, η ανεπάρκεια του κράτους πρόνοιας, φαίνεται να αφήνουν μουδιασμένους τους πολίτες και ανίκανους να αντιδράσουν. Σχεδόν αδιαμαρτύρητα δέχονται τα δυσμενή νομοθετήματα και τη βαριά φορολογία. Το μόνο που κατάφερε να βγάλει ενωμένους τους ανθρώπους για να κατακλύσουν τους δρόμους ήταν η υπόθεση των Τεμπών.
Πάσχουμε από μια ιδιότυπη, αυτοάνοση πρεσβυωπία, η οποία μας κάνει να εστιάζουμε σε όσα συμβαίνουν μακριά και όχι σε όσα συμβαίνουν κοντά και μας επηρεάζουν άμεσα. Εκτός από το ενδιαφέρον και την αγωνία μας για τις διεθνείς εξελίξεις και το ενδεχόμενο φαινομένων τύπου «ντόμινο» που μπορεί να κλονίσουν την παγκόσμια ειρήνη και την παγκόσμια οικονομία, θα πρέπει να αξιοποιήσουμε τους βαθμούς ελευθερίας που έχουμε για να κάνουμε αυτή τη γειτονιά, αυτή την πόλη, αυτή τη χώρα από σήμερα πιο βιώσιμη, πιο ανθρώπινη, πιο πολύτιμη. Διότι κανείς τρίτος δεν θα έρθει από κάπου μακριά για να αγωνιστεί για μια αξιοπρεπή ζωή για εμάς και τα παιδιά μας.
