Μέσα από samplers, pitched φωνητικά και μια διαρκή περιέργεια για το απροσδόκητο, ο Γεννάδιος Αρβανίτης – ή αλλιώς Degear0001 – χτίζει έναν ήχο που είναι προσωπικός, παιχνιδιάρικος και ταυτόχρονα πολύ ανθρώπινος.
Φτιάχνει μουσική με μια παιδική ειλικρίνεια, αλλά και τη ματιά κάποιου που ξέρει καλά τι σημαίνει να δοκιμάζεις ξανά και ξανά!
Έχοντας ως αφετηρία την punk εφηβεία, τη φιλαρμονική και το skate, κουβαλάει μια δημιουργική ανησυχία που δεν κρύβεται.
Με αφορμή τον πρώτο του δίσκο A Space OCD (Mekka Records) και τις live εμφανίσεις του, μιλήσαμε για όλα αυτά – για τα DIY εργαλεία του, τις ανασφάλειες που έγιναν ήχος, και το γιατί καμιά φορά είναι λυτρωτικό να βλέπεις τον κόσμο… λίγο γκρίζα!
Πότε ένιωσες ότι θέλεις να φτιάχνεις μουσική με τους δικούς σου κανόνες, χωρίς να θυμίζει κάτι συγκεκριμένο; Ήταν κάτι που ήρθε σταδιακά ή υπήρξε μια στιγμή που το αποφάσισες συνειδητά;
Είχα πάντα την ανάγκη να νιώθω ξεχωριστός το οποίο νομίζω πήρα κυρίως από τους γονείς μου (ή τα μεγάλα μου αδέρφια, δεν θυμάμαι ακριβώς). Ένας μεγάλος συνδυασμός συνθηκών (ειλικρίνεια με τον εαυτό μου, κλασική μουσική παιδεία, ανάγκη για διαφορετικότητα κλπ) με οδήγησαν σταδιακά σε αυτό μέχρι που κάποια στιγμή απλά αποφάσισα ότι αυτό είναι κάτι που με εκφράζει, και θέλω να επενδύσω σε αυτό.
Όταν κάποιος ακούει για πρώτη φορά τη μουσική σου, τι θα ήθελες να καταλάβει ή να νιώσει; Κάτι που εύχεσαι να του μείνει, έστω και υποσυνείδητα;
Είναι κάποια στοιχεία που με εντυπωσιάζουν όταν ακούω/βλέπω κάποιο καλλιτέχνη, όπως είναι το χιούμορ, αυθορμητισμός, μουσικότητα, ειλικρίνεια κλπ.
Επίσης μου αρέσει όταν βλέπω κάτι και μου δίνεται η αίσθηση ότι “μπορώ κι εγώ”.
Θα μου άρεσε ακροατές/θεατές μου, να έβλεπαν τα παραπάνω.
Όταν δεν έχεις καθόλου έμπνευση, τι κάνεις για να την επαναφέρεις; Υπάρχει κάποια μικρή συνήθεια ή κίνηση που σε βοηθάει να ξεμπλοκάρεις;
Έχω αμέτρητα μισοτελειωμένα πρότζεκτ (όπως κάθε καλλιτέχνης), μου αρέσει συχνά να αλλάζω σελίδα τελείως, μπορεί να προκύψει κάτι πολύ ωραίο ως αποτέλεσμα.
Επειδή βαριέμαι πανεύκολα, συχνά ένας τρόπος να ξαναρχίσω το παιχνίδι, είναι να μοντάρω/κάνω circuit-bend σε κάποιο μηχάνημα για να παράξω καινούργιους ήχους, που μου δίνουν έμπνευση να παίξω.
Έχεις κάποιο όργανο, εργαλείο ή ήχο που νιώθεις πως έχει γίνει “σήμα κατατεθέν” σου; Κάτι που πιάνεις στα χέρια σου και σχεδόν πάντα σε οδηγεί κάπου;
Μπορώ να σκεφτώ δύο στοιχεία αυτή τη στιγμή, τα χαζά παραμορφωμένα/pitched φωνητικά και το live-looping.
Τα φωνητικά προέκυψαν κυρίως λόγω ανασφάλειας, και χαίρομαι που δεν ξεπέρασα την ανασφάλεια αυτή, γιατί νομίζω ότι με χαρακτηρίζει αρκετά.
Το live-looping είναι κάτι που έχω εξασκήσει πολύ, και μου είναι η πιο εύκολη μέθοδος για να παράξω μουσική.
Πώς αλλάζει η σχέση σου με ένα κομμάτι όταν το παίζεις live μπροστά σε κόσμο;
Θυμάμαι χαρακτηριστικά το κομμάτι του δίσκου “Antiperistasiasmos”, όπου το είχα πολλά χρόνια στο sampler μου και το έπαιζα μόνος μου επειδή με έψηνε απίστευτα, αλλά δεν το είχα παίξει ποτέ live μέχρι το 2023, επειδή φοβόμουν ότι δεν θα αρέσει σε κανένα. Τελικά όχι μόνο άρεσε, για κάποιο λόγο ήταν από τα πιό δυνατά κομμάτια αυτού του σέτ, και έκτοτε το παίζω σε κάθε live.
Κομμάτια όπως το “tiger dancer” δε ψήνομαι ούτε λίγο να το παίζω μόνος μου, αλλά σε live, ξέροντας ότι είναι το μεγάλο σουξέ της εποχής, μου είναι πολύ ευχάριστη συνθήκη.
Έχει πάντως πολύ ενδιαφέρον ότι κάθε κομμάτι, έχει άλλη σημασία για μένα σόλο στο σπίτι και άλλη πάνω στην σκηνή.
Πότε θεωρείς ότι ένα κομμάτι είναι “έτοιμο”; Νιώθεις κάποια εσωτερική στιγμή που το καταλαβαίνεις ή πάντα κάτι σε τραβάει να το ξαναδουλέψεις;
Στην δική μου περίπτωση και ίσως γενικά στη μουσική, ένα κομμάτι ποτέ δεν είναι έτοιμο, πάντα υπάρχει χώρος για να προσθέσεις πράγματα, ή να αλλάξεις πράγματα. Αυτό όμως είναι θέμα του πόσο θέλεις να υπερβάλεις.
Παρόλο που παλιά σιχαινόμουν τη φράση “less is more”, έχοντας υπερβάλει στο 250.000% στο παρελθόν (από θέμα δομής, ρυθμού, μελωδίας, τεχνικής πάνω στο όργανο), κατάλαβα κάποια στιγμή ότι κουράστηκα με τις υπερβολές (παρόλο που καμιά φορά έχω σύνθετα στοιχεία στη μουσική μου).
Χρειάζεται λοιπόν ωριμότητα για να κάνεις μια μουσική που εκφράζει εσένα, και λειτουργεί και σχετικά με ένα ευρύτερο κοινό, η οποία απαιτεί εμπειρία.
Ποιες εμπειρίες ή επιρροές από παλιότερες φάσεις της ζωής σου – όπως οι punk μπάντες ή η φιλαρμονική – νιώθεις ότι σε έχουν διαμορφώσει περισσότερο;
Οι punk μπάντες σίγουρα με διαμόρφωσαν περισσότερο από ότι η κλασική παιδεία. Το punk έχει έναν αντιδραστικό χαρακτήρα που με εξέφραζε πολύ (ακόμα και το χαζοαμερικάνικο που άκουγα εγώ). Επίσης συνδέεται άμεσα και με το skate, που είναι ένα άθλημα που αγαπούσα και αγαπώ πολύ.
Η κλασική παιδεία από την άλλη, ήταν πάντα εκεί (είτε το ήθελα, είτε όχι), όπου εξαιτίας αυτής δυσκολεύομαι να αρκεστώ σε μουσική λιγότερο τεχνική. Το οποίο δεν θεωρώ καλό ή κακό, αλλά έχει παίξει και παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη μουσική μου.
Η αισθητική του δίσκου, από το λογοπαίγνιο του τίτλου μέχρι το γενικότερο artwork, δείχνει πως βλέπεις τη μουσική και σαν εικόνα. Πόσο σημαντική είναι για σένα αυτή η οπτική πλευρά σε όλο το project;
Η αλήθεια είναι ότι θεωρώ ότι έχω λίγο χαζά μάτια, οριακά σαν να βλέπω τα πάντα γκρίζα και να μην μπορώ εύκολα να εκτιμήσω εικόνα. Όλες οι γραφιστικές δουλειές (artwork, visuals στα live, αφίσες κλπ) είναι δουλειές των Εύα Μπόλου και Αλέξανδρου Κόξια.
Παρόλα αυτά, πολύ συχνά αν προκύψει μια ωραία λουπίτσα, σκέφτομαι σε τι εικονικό context θα λειτουργούσε.
Σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς και μοιάζει συχνά ασταθής, πώς φαντάζεσαι το μέλλον της μουσικής, αλλά και γενικότερα;
Κάποια στιγμή πέτυχα τυχαία έναν χίπη σε βίντεο στο youtube που έλεγε ότι ο κόσμος και η ανθρωπότητα όσο εξελίσσεται γίνεται και θα γίνεται όλο και πιο περίεργη και δε θα σταματήσει ποτέ να γίνεται πιο περίεργη.
Πήγα μόλις να γράψω μια πολύ οπτιμιστική πλευρά του πράγματος, αλλά η αλήθεια είναι ότι προς το παρόν υπερισχύει μια πιο σκοτεινή βερσιόν αυτής της θεωρίας, το οποίο είναι φοβερό.
Από τη μια, υποθέτω ότι κάποια στιγμή θα σταματήσει να υπάρχει ο άνθρωπος και ψιλοχαίρομαι με την ιδέα, αλλά δυστυχώς συμβαίνουν άσχημα πράγματα παντού γύρω μας και δε βγάζει πολύ νόημα να τα αγνοείς και να σκέφτεσαι ρομαντικά τον αφανισμό του ανθρώπινου είδους.
