Όταν ξεκίνησε η ευρεία χρήση τού ChatGPT πολλοί και πολλές μπήκαμε να δούμε τι σόι πράμα είναι αυτό – θεωρώ οι περισσότεροι/περισσότερες από περιέργεια αρχικά, για να έχουμε κι εμείς κάτι να λέμε στις παρέες.
Και αρχίσαμε να του συμπεριφερόμαστε σαν να είμαστε ο θείος που θα κάτσει με τη νεολαία.
Αρχίσαμε να ρωτάμε περισσότερο χαζομάρες ή εξυπνάδες, ερωτήσεις γενικής φύσεως (που σήμερα κάλλιστα θα μπορούσε να είναι το πού βρίσκεται η Γροιλανδία), για να δούμε τι ψάρια πιάνει τέλος πάντων, «ο μικρός».
Σταδιακά είδαμε ότι κραξιματίες και μη του ΑΙ, αρχίσαμε να του δίνουμε όλο και παραπάνω χρόνο από τη μέρα μας και τη ζωή μας. Κάποιοι φτάσανε στο σημείο να του απευθύνουν μέχρι και πιο σημαντικά ερωτήματα για τη ζωή και την καθημερινότητα.
Λίγο μωρέ να το ρωτήσω αυτό, λίγο να μου κάνει εκείνο, λίγο το ένα λίγο το άλλο… Έτσι την πατάς.
Είδαμε φίλους και γνωστές να αρχίζουν να πιάνουν κανονική κουβέντα μαζί του για ζητήματα καρδιάς, να το έχουν ως παρέα το βράδυ πριν πέσουν για ύπνο, είδαμε τους γονείς μας να το αντιμετωπίζουν ως γιατρό, είδαμε να γίνονται ολόκληρες εργασίες ή κομμάτια αυτών, μεταφράσεις, κείμενα, κι ένα σωρό ακόμη πράγματα.
Ήταν και φρι οπότε όλα καλά.
Στην αρχή λοιπόν αυτή η μηχανή ήταν μέτρια σε ακρίβεια. Εύκολα μπορούσε κάποιος λίγο ψυλλιασμένος να καταλάβει ότι δεν είναι και κανένα τζιμάνι. Σιγά σιγά –και με τη βοήθεια των φίλων της, δηλαδή ημών–, άρχισε να γίνεται όλο και καλύτερη. Χαρήκαμε εμείς, κρυφά ή φανερά. Επιτέλους θα λυθούν τα χέρια μας. Άλλωστε το ζήτημα με όλα αυτά είναι το πώς τα χρησιμοποιούμε και όχι το αν τα χρησιμοποιούμε. Έτσι δε μας μάθανε στο σχολείο;
Έλα μου όμως που τίποτα δεν μένει φρι για πολύ καιρό. Ή, για να το θέσω καλύτερα, μπορεί να παραμένει φρι αλλά αρχίζουν οι περιορισμοί: αρχίζει να πέφτει η ποιότητα στη φρι εκδοχή και έτσι ο φιλαράκος μας πλέον δεν είναι ο μυστηριώδης παντογνώστης τύπος που καθόταν κι άκουγε με τις ώρες το μακρύ μας και το κοντό μας κι έδινε τις εξηγήσεις-απαντήσεις, αλλά τώρα σου λέει ότι μπορείς να επανέλθεις με εντολή σε τρεις ώρες ξανά και αν εσύ επιμείνεις –γιατί είσαι κακός και καθόλου πολίτικαλι κορέκτ άνθρωπος και δεν σέβεσαι τα όριά του– θα σου απαντήσει άρτζι μπούρτζι και λουλάς. Εάν δεν θες απάντηση άρτζι μπούρτζι και λουλά, πρέπει να πληρώσεις κυρία μου.
Δεν θέλω να φανταστώ τι γίνεται με όσους, κυρίως μεγαλύτερων ηλικιών, δεν αντιλαμβάνονται πλήρως ότι μιλάνε με μία μηχανή και μάλιστα με μία μηχανή που ζητάει λεφτά για να συνεχίσει να είναι ο καλός φίλος/συμβουλάτορας, και πάνω σ’ αυτή του τη μανία καταλήγει να λέει ό,τι να ναι. Εδώ να σημειώσουμε πως το «ό,τι να ’ναι» δεν αφορά μόνο σαχλαμάρες που κατεβάζει η γκλάβα του, αλλά και πολύ σημαντικά λάθη τα οποία αν δεν τριπλοτσεκάρεις θα καταλήξεις να αναπαράγεις ανακρίβειες. Που αν είναι βέβαια να καθόμαστε να τριπλοτσεκάρουμε, γιατί δεν κάνουμε όλη τη δουλειά εξαρχής από μόνοι μας; Ευχαριστούμε ρε gpt, δεν θα ξεχάσουμε ποτέ την πολύτιμη βοήθειά σου!!!
Οπότε, σοβαροί και μη χρήστες, την πατήσαμε γιατί αφήσαμε αυτή τη χαραμάδα ανοιχτή να περάσει η «αυθεντία» του ChatGPT για να μας βοηθήσει πολύ ή λίγο.
Και του ανοίξαμε το σαλόνι μας, αρχικά να το τρατάρουμε καμία νουαζέτα και αυτό πλέον ζητάει όλη τη σοκολατοβιομηχανία.
Και τώρα το χρειαζόμαστε, παρά τις απαιτήσεις του.
Και τώρα αυτό ζητάει τα καλά μας τα λεφτά για να συνεχίσει να είναι καλό.
Και τώρα άντε να θυμηθείς πώς ήταν πριν το ChatGPT που απλά έκανες ό,τι κατέβαζε η κούτρα σου, αλλά τουλάχιστον ήταν η ολόδική σου κούτρα που τα κατέβαζε.
Και τώρα δυσκολεύεσαι να σκεφτείς.
Και τώρα η δουλειά (δεν) έγινε.
Και αναθεματίζεις για εκείνη την πρώτη τη ριμάδα τη μέρα που τι το ’θελες και μπήκες να δεις τι σόι πράμα είναι αυτό το ChatGPT, που ούτε καν να το προφέρεις δεν ήξερες.
Γιατί τελικά οι εταιρείες από πίσω είναι όντως πιο έξυπνες από σένα, γιατί αυτές ξέρουν ότι στην αρχή θα σου κάνουν τα γλυκά τα μάτια για να το γνωρίσεις, μετά θα γλυκαθείς και μετά θα του σερβίρεις ό,τι χρειάζεται για να τραφεί ο ναρκισσισμός του.
Γιατί αν δεν γνωρίσεις κάτι, δεν μπορεί να σου λείπει κιόλας.
