«Πολύ κακό για το τίποτα»!!! Τόση μαεστρία, τόση επίδειξη δεξιοτεχνίας, ανατολίτικου τύπου φωτοσκιάσεις, «θέατρο σκιών» [κυριολεκτικά]… κι όλα αυτά για ένα ληγμένο εργάκι χωρίς θέμα.
Μήτε σαν φαρσοκωμωδία δεν μπορεί να το δει κανείς στην εποχή τής ψηφιακής ασυδοσίας. Σήμερα δεν είναι κανείς δειλός, κανείς δεν φοβάται να πει «όχι», να αντιδράσει κατά το μάλλον ή ήττον δυναμικά, να διεκδικήσει, να συγκρουστεί.
Κανένας κώδικας ηθικής, καμία πολιτική αγωγή, ουδείς κώδικας δεοντολογίας, ουδεμία «πολιτική ορθότητα», ουδέν καθωσπρεπίστικο θέσφατο… τίποτα μα τίποτα (ΔΕΝ – εμφατικός πλεονασμός) ΜΑΣ ΥΠΑΓΟΡΕΥΕΙ να συμφωνούμε αμέσως με όλες τις παράλογες απαιτήσεις των άλλων.
Μήτε η κατάθλιψη μήτε η αγοραφοβία δικαιολογεί σήμερα πλέον τέτοια άνευ ορίων και ορίων συνθηκολόγηση. Το να δίνεις «γη και ύδωρ» μόνον και μόνον γιατί δεν ξέρεις να λες «όχι», θα μπορούσε να λειτουργήσει παραβολικά, υπερβολικά, συμβολικά προκειμένου να θίξουμε οικεία κακά.
Κάτι τέτοιο όμως ουδόλως συνέβη σε αυτή την χοντροκομένη στυλιζαρισμένη υπερκινητικότητα που φαινόταν να μην έχει «μήτε μύτη μήτε …κάλο» (όπως θα έλεγαν οι φίλοι μας οι Γάλλοι).
Εντάξει, ας υποθέσουμε ότι τελειώσανε όλα τα κλασικά έργα, ότι δεν υπάρχουν σήμερα θεατρικοί συγγραφείς, ότι το θέατρο σήμερα περνάει κρίση, ότι …δυσκολευόμαστε να αυτοσχεδιάσουμε ή να φκιάξουμε …κολλάζ (μετανεωτερικώ τω τρόπω), αλλά ΤΟΣΗ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΚΗ ΑΜΗΧΑΝΙΑ πρώτη φορά βλέπω από έναν δεξιοτέχνη σκηνοθέτη διεθνούς βεληνεκούς.
Τι έγινε; Δεν τόλμησε κανείς να του πει μια κουβέντα; Δεν ήξερε δεν ρώταγε; Είχε κάποια ατζέντα που μου διαφεύγει;
Ας μην συνεχίσω με ρητορικά ερωτήματα.
Παράσταση για άτομα που θα μπορούσαν να γελάσουν και με χοντροκομμένα τηλεοπτικά σκετς γνωστού λαοπρόβλητου κωμικού μίμου…
Κρίμα τόσο καλοί ηθοποιοί, συντελεστές… Παραγωγή με τα όλα της. Υπέροχη η «όψις» της παράστασης. Όσο για το ηχητικό τοπίο, χμ, έτσι κι έτσι…
Αλλά τι ήθελε να πει ο «ποιητής» σκηνοθέτης;
Χαριτωμένο το αποτέλεσμα, εάν δεν ξέρεις ελληνικά και δεν αναζητείς εναγωνίως κάποιο νόημα, κάποια υπόνοια νοήματος έστω…
Μας τελειώσανε τα προβλήματα και γυρίζουμε πίσω σε ψευδοπροβλήματα προηγουμένων αιώνων; Μπορεί να είναι κι αυτή «μια κάποια λύσις» [εκτός από τους καβαφικούς «Βαρβάρους», που θα έρθουν – ή μήπως είναι ήδη εδώ – όπως πάντα απρόσκλητοι];
Μερικές φορές νιώθω ότι έχω πάθει εγκεφαλικό ή ότι θα το πάθω συντόμως βλέποντας μία (τουλάχιστον) παράσταση κάθε βράδυ!!!
Εν πάση περιπτώσει, ο κόσμος γελάει, ανακουφίζεται, σας το συνιστώ μετ’ επιφυλάξεως…
Γι’ αυτό η παρουσία «δραματουργού» / εισηγητή δραματολογίου είναι ευκταία στα σύγχρονα θέατρα με εκλεκτό/εκλεκτικό απαιτητικό σταθερό/πιστό κοινό.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
https://konstantinosbouras.gr
Info από το Δελτίο Τύπου:
«ΟΙ ΔΥΟ ΧΕΣΤΗΔΕΣ»
ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΛΑΜΠΙΣ
ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΥΛΟΥ ΚΟΥΝ- Φρυνίχου 14, Πλάκα
Πρεμιέρα 2 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
Μετάφραση-σκηνοθεσία Βασίλης Παπαβασιλείου
Ο Βασίλης Παπαβασιλείου, μεταφράζει και σκηνοθετεί με τη μοναδική του μαεστρία, μια ευφρόσυνη, μονόπρακτη φαρσοκωμωδία-βαριετέ (βωντβίλ), γραμμένη το 1860 από τον δημοφιλή και -επίσης- μαιτρ του είδους, Ευγένιο Λαμπίς σε συνεργασία με τον Μαρκ Μισέλ.
Αυτή η δροσερή, απολαυστική κωμωδία που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σατιρίζει μέσα από ξεκαρδιστικές καταστάσεις τόσο τις ανθρώπινες αδυναμίες, όσο και τα κοινωνικά ήθη της εποχής της. Και αν τα ήθη σήμερα έχουν αλλάξει, τα ζητήματα που θίγει το έργο, όπως τα προβλήματα που προκαλεί στη ζωή και στις σχέσεις μας η υπερβολική ευγένεια και η δειλία, αλλά και το καυτό θέμα της γυναικείας χειραφέτησης, δεν έχουν πάψει να μας απασχολούν.
Υπόθεση του έργου:
Το μέλλον της Καικίλια (Κλέλια Ανδριολάτου) κρέμεται από δύο…χέστηδες. Από τη μια ο πατέρας της Τιμποντιέ (Θέμης Πάνου), που δεν μπορεί ποτέ να πει όχι κι έτσι δεν τολμά να αρνηθεί το χέρι της σε έναν αλαζόνα και δόλιο προικοθήρα, τον Γκαραντού (Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος). Από την άλλη ο αγαπημένος της Φρεμισέν, (Γιώργος Γλάστρας) που είναι τόσο ντροπαλός που δεν τολμά να της κάνει πρόταση γάμου. «Μα τι θα απογίνει αυτό το κορίτσι;» αναρωτιέται ακόμα και η υπηρέτρια Αννέτα (Σμαράγδα Κακκίνου). Πώς θα καταφέρει να παντρευτεί τον άντρα που αγαπά;
Ευτυχώς χάρη στην αποφασιστικότητά της, αλλά και χάρη σε μια ανατροπή της μοίρας που αποκαλύπτει ότι ο προικοθήρας είναι ένας βίαιος άνθρωπος που είχε φυλακιστεί επειδή χτύπησε την πρώτη του γυναίκα, η Καικίλια θα πάρει την κατάσταση -αλλά και τον εαυτό της- στα χέρια της…
«Μερικοί άνθρωποι τα βλέπουν όλα θλιβερά. Εγώ γελάω με τη ζωή. Ούτε
υπερηφανεύομαι μα ούτε και απολογούμαι για αυτό. Απλώς έτσι γεννήθηκα. Όσο κι αν προσπαθώ, δεν μπορώ να πάρω τον άνθρωπο στα σοβαρά. Μου φαίνεται πως δημιουργήθηκε μόνο και μόνο για να διασκεδάζει κάποιους άλλους που έχουν την ίδια αντίληψη με μένα. Eπιτρέψτε μου λοιπόν να δείξω τον εαυτό μου όπως ακριβώς είναι και να πιώ στην υγειά σας. Ξέρω ότι το ποτήρι μου δεν είναι κρυστάλλινο – έχει τα ελαττώματά του, τις ατέλειές του… Η μούσα που ενέπνευσε εμένα και τους φίλους μου, είναι μια πολύ ταπεινή μούσα, που ονομάζεται απλά: κέφι, καλή διάθεση. Εμείς τουλάχιστον γελάσαμε και κάναμε τον κόσμο να γελάσει…»
Ευγένιος Λαμπίς
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Βασίλης Παπαβασιλείου
Δραματουργία: Βασίλης Παπαβασιλείου- Νικολέτα Φιλόσογλου
Συνεργάτις σκηνοθέτη: Νικολέτα Φιλόσογλου
Σκηνικά-κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Μουσική σύνθεση: Άγγελος Τριανταφύλλου
Χορογραφία-κίνηση: Φωκάς Ευαγγελινός
Σχεδιασμός φωτισμών: Στέλλα Κάλτσου
Βοηθός σκηνοθέτη: Πάνος Αποστολόπουλος
Φωτογραφίες: Ελευθερία Νικολαΐδου
Παίζουν (αλφαβητικά): Κλέλια Ανδριολάτου, Γιώργος Γλάστρας, Σμαράγδα Κακκίνου,
Θέμης Πάνου, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος.
Ευχαριστούμε το ΙΕΚ ΑΚΜΗ για το μακιγιάζ της φωτογράφισης.
Η παράσταση πραγματοποιείται με την υποστήριξη του ΥΠΠΟ
Διάρκεια παράστασης: 60 λεπτά
Μέρες και ώρες παράστασης:
Τετάρτη: 20.00
Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο: 21.00
Κυριακή: 19.00
