Ό,τι σε καρναβάλι, ή άρμα, ανέκαθεν μου έβαζε έναν κόμπο στο στομάχι, σαν κότσο-μπανάνα της θείας μου σε vintage φωτό στο οικογενειακό μας άλμπουμ.
Ούτε μάσκες, ούτε σαρακοστιανά και κυρίως χαλβά…
Α ναι, ο χαλβάς για εμένα είναι ένας όρος ταυτόσημος με τα «αγόρια» – σας διαβεβαιώνω πώς τις Απόκριες οι άνδρες, λόγω του χαλβά, έχουν την τιμητική τους στο μυαλουδάκι μου!
Είναι η οπτική θα μου πείτε; Μπορεί και οι παιδικές θύμησες. Κάτω από τα καπέλα δεν έκρυβαν τη μελαγχολία που κροτάλιζε στη στολή μου και κάποιους που φλέρταραν την κουμπάρα κάτω από τα μουστάκια τους…
Μασκαρεύτηκα ως παιδί, το παραδέχομαι.
Ντύθηκα άνοιξη, χανούμισσα – πριγκίπισσα και άλλα τέτοια κλισέ, όχι, δεν ήταν του γούστου μου, αλλά μασκαρεύτηκα. Μικρή όμως· μεγάλη όχι! Νομίζω πως γύρω μου όλοι ήμασταν μασκαράδες και τις 365 ημέρες, σε άρμα δεν ανέβηκα ποτέ , ααα όλα κι όλα, εμένα δεν με έσυρε ουδένα καραβάνι ως τώρα…
Βέβαια συνάντησα πολλάκις καρνάβαλους στο διάβα, σε άλλους τράβηξα τη μάσκα, σε κάποιους έκρινα πως «θα έκλεβα εκκλησία» αν το έκανα και έτσι προσπέρασα. Και κάπου εκεί μπήκα στο δρόμο του μεσήλικα και διαπίστωσα πως ήμουν μέχρι το λαιμό στο χαρτοπόλεμο, πως φόραγα καπέλο, από αυτά που κουκουλώνουν τα μεγάλα ονείρατα και σου αφήνουν μόνο τα small, σαν τα μπλουζάκια του Ζάρα σε περίοδο εκπτώσεων.
Αμάν, η διαπίστωση ότι συμμετείχα εν αγνοία μου στη διαχρονική αποκριάτικη πομπή, ήταν ένα πλήγμα που όφειλα να λύσω, ή να επουλώσω τουλάχιστον…
Έτσι τινάχτηκα καλά καλά, σαν λαμπραντόρ φρεσκοπλυμένο, επιμελήθηκα το πιο βαθύ ντεμακιγιάζ μου ever και πάσχισα να ενυδατωθώ ως τα μπούνια, μπας κι εξαγνιστώ.
Δυσκολάκι, σας «ειδοποιάω», πως αν δείτε πώς είστε, άνευ χρωμάτων, μάσκας ή χαρτοπόλεμο, θα έχετε πολλή δουλεία για το σπίτι…
Έτσι και πάλι δεν θα ντυθώ, έκανα τόσο κόπο για να καθαρίσω σαν ανώνυμος αλκοολικός που κρατάει ημερολόγιο. Δεν θα φάω… χαλβά, συν πλην νομίζω ξέρω τη γεύση τους και δεν θα με εκπλήξει κάποια νέα τους εκδοχή.
Χαρταετό όμως, αν βρω ορίζοντα σας το ορκίζομαι πως θα τον πετάξω μέχρι να πιαστεί το χέρι μου!
