Ο Cayetano θέλει πάντα να δίνει χώρο στα «φάλτσα»

Ένας πασιονάριος της μουσικής, του performance, της συλλογικής και προσωπικής έκφρασης μέσα από τον ήχο, έρχεται στο Arch Club το τελευταίο Σάββατο του Νοέμβρη και εμείς ανυπομονούμε από τώρα να τον απολαύσουμε.

Η είδηση είναι απλή και είναι η εξής: Το Σάββατο στις 29 Νοεμβρίου έρχεται για ένα εκρηκτικό live στο Arch Club ο Cayetano. Το όνομά του σάς είναι σίγουρα οικείο, είτε επειδή τον έχετε ακούσει ή δει live είτε επειδή κάπου το έχει πάρει το αυτί σας.

Ο Cayetano θεωρείται ένας από τους κορυφαίους παραγωγούς της γενιάς του, στο πλευρό καλλιτεχνών όπως ο Bonobo και o Wax Tailor. Έχει δημιουργήσει remixes για διεθνώς αναγνωρισμένα ονόματα, όπως οι Wax Tailor, Parov Stelar, Timewarp Inc., Ancient Astronauts, ενώ έχει μοιραστεί τη σκηνή με καλλιτέχνες όπως οι, DJ Krush, Alice Russell, Koop, DJ Bootsie, Parov Stelar, DJ Food, DJ Shadow, Kormac, Karuan και Morcheeba.

Η δισκογραφία του Cayetano ξεχωρίζει για τον πλούτο και την ποικιλία της, αναδεικνύοντας το ταλέντο και την ευρηματικότητά του, ενώ στις ζωντανές του εμφανίσεις, σε σκηνές σε όλο τον κόσμο, έχει προσφέρει πραγματικά εκρηκτικές παραστάσεις που εντυπωσιάζουν και καθηλώνουν. Η ιδιαίτερη σκηνική του παρουσία και η αψεγάδιαστη μουσικότητά του δημιουργούν μια καθηλωτική εμπειρία, που ξεπερνά τα όρια και φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά μέσα από τη δύναμη της μουσικής. Η συμβολή του στη σύγχρονη μουσική σκηνή έχει αναγνωριστεί με πολυάριθμες διακρίσεις, ενώ οι συνθέσεις του έχουν ακουστεί σε ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και διαφημίσεις, επιβεβαιώνοντας τη θέση του ως έναν από τους πιο περιζήτητους παραγωγούς και συνθέτες.

Με αφοσίωση και πάθος, ο Cayetano συνεχίζει να εξερευνά νέα μουσικά μονοπάτια, να επαναπροσδιορίζει είδη και να μαγεύει το κοινό με τη δημιουργικότητά του.

Λίγο πριν το πολύκροτο live του στο Arch, δέχτηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις μας και τον ευχαριστούμε θερμά.

Αν έπρεπε να βάλεις έναν τίτλο σ’ αυτή τη διαδρομή από τη Νεάπολη Θεσσαλονίκης τον προηγούμενο αιώνα ως το Arch Club της Αθήνας την τελευταία μέρα του φετινού φθινοπώρου, ποιος θα ήταν αυτός;

Θα σου περιγράψω μια εξαιρετικά ζωντανή ανάμνηση μου. Είναι αργά το απόγευμα και μετά από το φροντιστήριο αγγλικών καθόμαστε στην είσοδο της πολυκατοικίας του κολλητού και συνιδρυτή της πρώτης μπάντας που είχα στη ζωή μου. Ήταν το 1992, είμαστε 15 ετών και το πιο τρελό μας όνειρο ήταν να εμφανιστούμε στον… ΜΥΛΟ της Θεσσαλονίκης. Ήδη εκεί έπαιζαν οι καλύτεροι Έλληνες μουσικοί αλλά και διεθνείς καλλιτέχνες που έγραψαν ιστορία στην παγκόσμια μουσική κοινότητα… Peter Hammill, Vim Mertens, Diamanda Galas, The Damned και πολλοί ακόμη.

Πέρασε λίγος καιρός μέχρι που το 1996, μετά από πρόσκληση του Μανώλη Φάμελλου (με τους Ποδηλάτες ακόμη), εμφανιζόμαστε στο Club του Μύλου με το –τότε– συγκρότημά μου «Στρογγυλό Κίτρινο». Το όνειρο μόλις είχε πραγματοποιηθεί! Από εκεί και πέρα υπήρχαν μόνο «στόχοι». Ήμουν πεπεισμένος ότι τα περισσότερα πράγματα για τα οποία θα ήθελα να παλέψω θα γινόντουσαν πραγματικότητα. Όχι όλα. Τα περισσότερα.

Όλοι αυτοί οι «στόχοι» με έφεραν 30+ χρόνια μετά στο να μπορώ να υποστηρίξω την δική μου μουσική, στον δικό μου κόσμο, σε δική μου συναυλία. Συνεπώς, μόνο ένας τίτλος θα μπορούσε να ταιριάξει απόλυτα: «Over The Hills And Far Away».

Οι ρίζες σου είναι σαλονικιώτικες, αλλά πια λες πως νιώθεις Αθηναίος. Τι είναι για σένα «πόλη»; Ένας τόπος ή μια συνθήκη που φτιάχνεις εσύ με τη μουσική σου;

Το γεωγραφικό στοιχείο δεν ταιριάζει με την φιλοσοφία μου. Τα πάντα για εμένα είναι οι άνθρωποι που με περιβάλλουν και που τους επιτρέπω συνειδητά να με επηρεάζουν σε πολλά θέματα που με την σειρά τους θα αποτελέσουν την «τροφή» της δημιουργικότητάς μου. Πάνω σε αυτή την βάση χτίζονται οι συνθήκες. Το «Αθηναίος» το νιώθω προφανώς λόγω της πολύχρονης απουσίας μου από την Θεσσαλονίκη.

Η ελληνική σκηνή των 90s είχε ένα δικό της θόρυβο, έναν παλμό από τη Θεσσαλονίκη που έφτασε μέχρι την Αθήνα. Τι κρατάς μέσα σου από εκείνη την εποχή;

Υπήρχε μια ωραία καλλιτεχνική δυναμική. Η ατμόσφαιρα επίσης ήταν πολύ ιδιαίτερη, ήταν αυτό που λέμε… «Αγγελοπουλική» από τη μία, «άγρια» από την άλλη. Ήταν η γεμάτη ζωή πλατεία Ναυαρίνου. Ήταν οι τελευταίες εποχές όπου στην παραλία περπατούσαν ελάχιστοι ρομαντικοί και ερωτευμένοι μέσα στην ομίχλη ή δίπλα από τα μανιασμένα κύματα του Θερμαϊκού. Τα χρώματα ήταν ζωηρά, όπως και οι άνθρωποι. Όλα αυτά πριν σαρώσουν την περιοχή οι τσιφτετελάδες και αλλάξουν για πάντα την ανθρωπογεωγραφία της πόλης γενικότερα. Πριν ακόμη μπουν οι μετρολαμαρίνες που συνόδευσαν την καθημερινότητα για τις επόμενες δυόμισι δεκαετίες.

Η μουσική σου πάντα φέρει ταξίδι – Ισπανία, Μαλδίβες, Χονγκ Κονγκ, Νορβηγία… Όμως ποιο ταξίδι σε άλλαξε περισσότερο ως άνθρωπο και, ίσως, ως καλλιτέχνη;

Χαίρομαι ιδιαίτερα αν όλα αυτά τα βγάζει η μουσική μου. Όπως είπα και πριν, όλα αυτά είναι αποτέλεσμα ανθρώπων με τους οποίους η τύχη με έφερε να συναντήσω και να τους «ζήσω» στην καθημερινότητα τους. Σίγουρα σημείο καμπής υπήρξε το Hong Kong και η Κίνα. Εκεί γεννήθηκε η «Melanie» για την οποία είμαι εξαιρετικά υπερήφανος καθώς με οδήγησε στο να δουλέψω αποκλειστικά αναλογικά μετά από πολλά χρόνια. Για χάρη της ταξίδεψα ακόμη περισσότερο και έγραψα ρουμανικές ορχήστρες, κινέζικα παραδοσιακά όργανα, μαλδιβιανά κρουστά… Ήταν σαν να με ξύπνησε καλλιτεχνικά.

Έχεις πει ότι αν κάνεις κάτι, θέλεις να το κάνεις ακριβώς όπως το έχεις στο μυαλό σου. Πώς ισορροπείς ανάμεσα στο «τελειομανές» και στο να «αφήσεις κάτι να σε συμπαρασύρει»;

Εκεί κάπου νομίζω ότι έχω παρεξηγηθεί. Αυτό που έχω στο μυαλό μου, συνήθως δεν είναι «τέλειο». Πάντα υπάρχει κάτι που «φαλτσάρει» μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά. Έχω έρθει αρκετές φορές σε «ρήξη» με συνεργάτες καθώς το take που αποφάσισα να υπάρχει στο κομμάτι έχει ατέλειες με τις οποίες οι ίδιοι δεν ένιωθαν άνετα. Μια λάθος νότα, μια άκυρη αναπνοή… Αυτό που θέλω είναι όλα τα στοιχεία να εξυπηρετούν το έργο μου.

Αν είχες απέναντί σου εκείνο το δεκάχρονο παιδί που αγόρασε το «The Wall» και ένιωσε την γη να σείεται κάτω του και μέσα του, τι θα του έλεγες σήμερα;

Θα να του έλεγα να «χαλαρώσει» λίγο, ότι δεν τα πήγε άσχημα και ότι η πραγματική επιτυχία ενός ανθρώπου είναι το να εκτιμά σωστά τον… χρόνο του. Όλα τα άλλα έπονται.

Τι σε εμπνέει περισσότερο σήμερα: η τεχνολογία που σου ανοίγει χίλιους ήχους ή η ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία δια ζώσης, δια αφής, δια οσμής;

Πραγματικά και τα δύο με μια συγκεκριμένη σειρά όμως. Αναζητώ την ανθρώπινη επαφή σε κάθε επίπεδο. Το αποτέλεσμα της επαφής αυτής θα το επεξεργαστώ στα άκρα με την βοήθεια της τεχνολογίας. Ελπίζω να βγαίνει νόημα.

Τι μουσική ακούς ή εξερευνάς αυτή την εποχή;

Η αλήθεια είναι ότι ακούω πολλή μουσική, ειδικά στο στούντιο μου δεν υπάρχει «παύση». Ή θα δουλεύω τα δικά μου ή θα ακούω. Δεν ακούω κάτι συγκεκριμένο, σίγουρα ένα μεγάλο ποσοστό καλύπτει την ηλεκτρονική μουσική αλλά δεν λείπουν οι πιο avant–garde στιγμές. Και επίσης, η αλήθεια είναι ότι συχνά «επιστρέφω» σε μουσικές που θεωρώ ότι είναι μέσα στο DNA μου. Αγαπημένες παλιατζούρες που όμως πάντα με ωθούν προς τα μπρος.

Και τελικά, τι θέλεις να μείνει στους ανθρώπους που θα είναι εκεί στο Arch Club στις 29 Νοεμβρίου; Θέλεις απλώς να περάσουν τέλεια (που είναι κι αυτό πολύ σημαντικό πιστεύω!) ή και κάτι άλλο ακόμα;

Εννοείται να περάσουν τέλεια, ό,τι και να σημαίνει αυτό για τον καθένα. Ακόμη περισσότερο όμως θα ήθελα να τους μείνει το «ταξίδι». Θα ήθελα η μουσική μας να τους μεταφέρει σε μια διαδρομή βαθιά. Όπως σε μια αρχαία τραγωδία, γιατί όχι και κωμωδία… Έρωτας, πάθος, χορός, ένταση, γαλήνη, νοσταλγία, ηρεμία, σκοτάδι αλλά και πολύ φως. Αυτό θα ήθελα να μείνει. Και γι’ αυτό θα είμαστε εκεί επάνω.