ΜΕ ΤΟ 2 ΜΠΡΟΣΤΑ!
Υπάρχουν γενιές με ταυτοτικά χαρακτηριστικά; Ή όπως υποστηρίζει η μετανεωτερική σκέψη, υπάρχουν άτομα, τελείως διαφορετικά μεταξύ τους που δεν μπορούν να κατηγοριοποιηθούν; Μέχρι να απαντηθεί το ερώτημα –δεν πρόκειται βέβαια– δίνουμε λόγο σε ανθρώπους που στην ηλικία τους έχουν μπροστά το 2. Αυτό το αγαπητό 2!
Από όταν ήμασταν μικροί μας λέγαν πως τα 20, 21, 22 και βάλε είναι τα καλύτερα χρόνια. Φτάσαμε εδώ και συνειδητοποιήσαμε πως αυτό ήταν ψέμα. Ξημέρωσε μία μέρα της ζωής μας και ξαφνικά μας λέγανε «ενήλικες». Μας σπρώξανε από το βατήρα και μας είπαν «κολυμπήστε». Αυτή η πισίνα, όμως, ήταν σκοτεινή και αχαρτογράφητη. Παλεύουμε να δεχτούμε ότι μεγαλώσαμε, ότι μαζί με την ελευθερία έρχεται και η ευθύνη. Αγωνιζόμαστε να κάνουμε καλή παρέα με τον εαυτό μας. Προσπαθούμε να βγάλουμε τα παιδικά μας ρούχα και να ντυθούμε καθωσπρέπει. Ψάχνουμε κάπου να ανήκουμε. Ψάχνουμε μία σταθερή βάση στην οποία θα φτιάξουμε τη ζωή μας. Ψάχνουμε ένα νόημα, ένα σκοπό. Και όλα αυτά, όταν ακόμα ψάχνουμε τον εαυτό μας.
Βρισκόμαστε σε ένα μέρος αφιλόξενο. Οι δρόμοι έχουν πινακίδες με τη λέξη «πρέπει» και κανένα ερωτηματικό. Ο ουρανός είναι θαμπός. Η καρδιά πηγαίνει με ταχύτητες αφύσικες. Έχουμε φύγει από τις κλειστές φτερούγες της μητέρας μας, ή τουλάχιστον προσπαθούμε, και αναζητάμε το δρόμο μας. Έναν που να οδηγεί σε κάποιο ξέφωτο, με διασταυρώσεις και επιλογές. Ένα δρόμο με ερωτηματικά.
«Δεν έχω μία σταθερή (γεωγραφική) βάση», μου είπε ένας φίλος. «Δεν έχω ρίζες». Πράγματι, στην ηλικία μας όλα μοιάζουν μετέωρα.
Τι κάνει όμως μια βάση; Τι σημαίνει «έχω ρίζες»;
Τότε σκέφτηκα το Lord of the rings. Εκεί υπάρχουν δέντρα και υπάρχουν και Ents. Τα δεύτερα είναι πλάσματα που μοιάζουν στα πρώτα, αλλά διαφέρουν σε ένα πράγμα: μπορούν να κινηθούν. Παρόλο που δεν έχουν ρίζες που τα καθηλώνουν στο έδαφος, είναι βαθιά συνδεδεμένα με τα δέντρα, με τα άλλα Ents και με τη γη που προστατεύουν. Η δύναμή τους βρίσκεται στην κοινότητα που σχηματίζουν. Τα Ents μπορούν να σκορπίσουν και να μείνουν σιωπηλά για χρόνια, αλλά όταν χρειαστεί είναι εκεί, μαζί και ενωμένα. «Οι άνθρωποι», σκέφτηκα, «δεν είναι δέντρα. Δεν μπορούν να μείνουν σε ένα μέρος. Είναι Ents. Κινούνται, ταξιδεύουν, παλεύουν, επικοινωνούν και οι ρίζες του ενός είναι οι άλλοι. Οι δεσμοί που δημιουργούν με τους δικούς τους ανθρώπους και όχι τα θεμέλια στο έδαφος».
Θέλει χρόνο, κουράγιο και τη δύναμη να αφήσεις την πρώτη σου βάση για να βρεις τους άλλους σαν κι εσένα. Δεν είναι εύκολη
διαδικασία. Αν όμως τους βρεις, είναι στο πλευρό σου, ό,τι και να γίνει. Είναι μία κινούμενη βάση φτιαγμένη από σταθερούς δεσμούς, που έχει τη δύναμη να σε στηρίξει στους αγώνες σου και να παλέψει πλάι σου.
Προσπαθώντας να ζήσουμε και να ξεπεράσουμε τα εμπόδια που το χάος αυτής της δεκαετίας φέρνει μπρος μας, γνωρίζουμε νέους ανθρώπους και χάνουμε πολλούς που κάποτε ξέραμε. Χανόμαστε σε άγονα εδάφη και αναζητούμε μια πυξίδα. «Δεν ανήκω πουθενά», μου είχε πει ένας άλλος φίλος μου. «Δεν μπορώ να ταιριάξω ούτε εδώ».
Πάλι κατέφυγα στη λογοτεχνία. Βρήκα ένα παιδικό βιβλιαράκι «Ο ΚΥΡΙΟΣ ΛΑΘΟΣ» λεγότανε, από τη σειρά ΜΙΚΡΟΙ ΚΥΡΙΟΙ – ΜΙΚΡΕΣ ΚΥΡΙΕΣ της Χάρτινης Πόλης. Ο κύριος Λάθος, όπως μπορεί κανείς να φανταστεί, τα έκανε όλα λίγο ανορθόδοξα. Μέχρι που γνώρισε τον κύριο Σωστό, ο οποίος τον πήρε υπό την προστασία του. Κάθισαν πολύ καιρό ο ένας με τον άλλο και έτσι ο κύριος Λάθος κατάφερε να κάνει τα πράγματα σωστά, ενώ ο κύριος σωστός ξέχασε πώς να μην κάνει λάθη.
Η ιστορία αυτή μου έδωσε έμπνευση και με αυτήν έκανα δώρο στο φίλο μου μια χούφτα ελπίδα. Πώς; Συνέχισα την ιστορία του κύριου Σωστού, ο οποίος ήθελα και θέλω να πιστεύω ότι κατάφερε να βρει τον τρόπο να αγαπήσει τον αλλαγμένο εαυτό του.
«Ίσως χρειάζομαι διακοπές» σκέφτηκε μία μέρα. Ο κύριος Σωστός πήγε στο κοντινότερο ταξιδιωτικό γραφείο της πόλης του και ζήτησε έναν «σωστό προορισμό». Ο υπάλληλος, βλέποντάς τον με δύο διαφορετικά γάντια και δύο αριστερά παπούτσια, του έδωσε ένα εισιτήριο. Ο κύριος Σωστός ευχαρίστησε, «Παρακαλώ πολύ», είπε και έφυγε. Όταν προσγειώθηκε σε αυτόν το νέο τόπο, έμεινε έκπληκτος. Άρχισε να περπατά στους δρόμους της πόλης. Όλα ήταν αλλιώτικα από ό,τι είχε συνηθίσει. Οι κύριοι και οι κυρίες ήταν πολύχρωμιοι και με λουλούδια στο κεφάλι. Τα σπίτια είχαν περίεργα σχήματα. Όλοι είχαν ραδιόφωνα στα χέρια, αλλά ήταν κλειστά και τραγουδούσανε μόνοι τους. Για να χαιρετηθούν δεν κάνανε χειραψίες αλλά χορεύανε ο ένας για τον άλλο. Τα ρούχα τους δεν ήταν απλά ούτε συμμετρικά. Ο κύριος Σωστός σε τούτη την πόλη δεν ήταν πια «λάθος». Ήταν ο εαυτός του ξανά.
Οι φίλοι μου και εγώ διανύουμε τη δεκαετία των 20. Είμαστε παιδιά και ενήλικες ταυτόχρονα. Είμαστε εδώ και πουθενά. Είμαστε σωστοί και λάθος. Έχουμε ρίζες αλλά και πόδια. Έχουμε όνειρα και εφιάλτες. Έχουμε ο ένας τον άλλον και κανέναν. Έχουμε χάρτη, αλλά όχι πυξίδα. Οι φίλοι μου και εγώ είμαστε στα 20 και κάτι και διανύουμε «τα καλύτερά μας» χρόνια.
