ΜΑΡΙΑ ΚΙΟΥΡΙ | Στους μεγάλους εξερευνητές του Αγνώστου, στους μεγίστους πρωτοπόρους της Επιστήμης κατατάσσεται δικαίως

Μην χάσετε την παράσταση Μαρί Sklodowska Κιουρί στο ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ!!!

Εξαιρετική παράσταση ηρωοποιητική αλλά όχι και αγιογραφική τής ελευθερόφρονης πνευματικής μονάδας, τής ρηξικέλευθης επιστήμονος, της αντισυμβατικής συζύγου, τής ανένοχης αυθεντίας, τής απροκάλυπτης ερωμένης, εκείνης τής σπάνιας ύπαρξης εν τέλει που υπερέβη τα όρια και της σωματικής και της νοητικής της αντοχής εξερευνώντας περιοχές τού Αγνώστου πέραν τού μέχρι τότε Επιστητού.

Αυτό καθ’ εαυτό είναι ένας ηρωισμός από μόνος του. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να κατανοήσει κανείς πως ένας άνθρωπος που εξερευνά την άγνωστη τότε ραδιενέργεια και εκτίθεται επί μακρά χρονικά διαστήματα σε άγνωστες ακτινοβολίες χωρίς εξοπλισμό και βλέπει τα χέρια του να λιώνουν αλλά ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ, είναι αφιερωμένος σε μία ιδέα ανώτερη κι από το ένστικτο αυτοσυντήρησης που καθορίζει, καθοδηγεί και περιορίζει τα λοιπά θηλαστικά δίποδα.

Κι αυτό δεν το λέω με καμία μειωτική διάθεση, όμως η θεωρία τού Δαρβίνου δεν προέβλεψε και δεν εξηγεί τα κβαντικά άλματα που πραγματοποιούνται από μερικούς και μερικές πρωτοπόρους, όταν βουτάνε – κυριολεκτικά – στο κενό κυνηγώντας μία ελπίδα, την χίμαιρα, το όραμα ενός καλύτερου, φωτεινότερου κόσμου.

Κι ως φαίνεται σε αυτή την παράσταση η Ελευθερία ήταν βασικό κίνητρο, ζητούμενο κι ανταμοιβή τού ζεύγους Κιουρί, που ανάλωσαν ζωή και περιουσία στην Επιστήμη. Η Μαρία μετά τον θάνατο τού Πιερ και μετά το δεύτερο (ατομικό αυτή τη φορά) Νόμπελ, πολέμησε ηρωικά στο μέτωπο τού Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου κάνοντας ακτινογραφίες στους τραυματισμένους προκειμένου να αποφευχθεί ο άσκοπος ακρωτηριασμός τους.

Κι αν η προσωπική της ζωή ήταν σκανδαλώδης (για το τότε ήθη και έθιμα) και η πρώτη γυναίκα Καθηγήτρια στη Σορβόννη έγινε και ακαδημαϊκός έγινε… και ό,τι άλλο μπορεί να ποθήσει κανείς/καμία, που μόνον όταν είσαι στοχοπροσηλωμένος απολύτως επιτυγχάνεται.

Μάθημα από σκηνής, δίδαγμα ζωής, προτροπή για αναχάραξη κάθε ατομικής πορείας για το Κοινό Καλό.
Άκρως διδακτικό αυτό το θέαμα, με αναπόφευκτες αφηγηματικές αφαιρέσεις και ιστορικές απλοποιήσεις (το ζητούμενο εδώ δεν ήταν η ανθρωπογεωγραφία τού πρώτου παγκοσμίου πολέμου, αλλά η ιμπρεσσιονιστική εστίαση σε έναν ηρωικό ψυχισμό.

Μεγάλη ηθοποιός η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΤΑΚΑΛΟΥ, μπορεί πλέον να υποδυθεί ο,τιδήποτε με απολύτως αληθοφανή τρόπο, φτάνει να έχει μια στάλα μελοδραματισμό και μια ουγκιά απελπισίας.

Χωρίς απελπισία όμως δεν γίνεται μήτε Τέχνη μήτε ζωή βιωμένη στον υπερθετικό βαθμό.

Όλα στη ζωή τής Μαρίας Κιουρί γίνανε με υπερβολική προσπάθεια και υπέρμετρη καταπόνηση. Τιτάνιος ο αγώνας της. Θυελλώδης ο έρωτάς της αλλά και η συντροφική πίστη της. Ήταν πέρα από τις συμβάσεις των ανθρώπων αλλά κοντά στην Αλήθεια τού Θεού, την συμπαντική.

Την είπανε αναρχική, νιτσεϊκή και πολλά άλλα πράγματα. Όμως αυτή αφοσιώθηκε στον κοινωφελή σκοπό της κι αποδεσμεύτηκε από τα αποτελέσματα.

Η Τεχνολογία είναι πάντα ένα όπλο, μια δύναμη. Το θέμα είναι ποιος/ποια το χρησιμοποιεί και για ποιον απώτερο σκοπό.

Οι άλλοι τρεις ηθοποιοί (ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΚΑΡΑΜΗΤΡΟΥ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΛΥΠΗΡΙΔΟΥ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ) συμπλήρωσαν αρμοστά το κουαρτέτο, πάνω σε μια περιστρεφόμενη σκηνή, που υποδήλωνε χωροχρονικά άλματα και κάτω από μία μακρόστενη οθόνη προβολής «επικαίρων» ανάλογα με τα τεκταινόμενα.
Σκηνικό, φωτισμοί και κοστούμια αποστασιοποιούσαν τον θεατή από την εποχή εκείνη και το μετέφεραν σε ένα υπερτοπικό «τώρα». Δυστυχώς, το ανθρώπινο είδος δεν έχει εξελιχθεί τόσο πολύ ώστε να μην απαξιώνονται οι πρωτοπόροι και να μην πυροβολούνται οι παν-άξιοι!!! Παντού και πάντα τα ίδια!!! Ακαδημίες και θεσμοί διακρίνονται από μια σχετική χρονοκαθυστέρηση. Δεν είναι πάντα έτοιμοι να δεχτούν το καινούργιο, αφού μόλις έχει αποκρυσταλλωθεί το παλαιό και κεκτημένο, το οποίο είναι πάντα εύκολο να το μελετάς εκ του ασφαλούς και από χρονική απόσταση.

Βεβαίως, οι ελεύθερες κοινωνίες και η ιδιωτική πρωτοβουλία υποκαθιστά συχνά, σχεδόν πάντοτε, την έλλειψη διορατικότητας από το κατεστημένο, το «Σύστημα» όμως είναι ευφυές και ευέλικτο, προσαρμόζεται γρήγορα στο καινούργιο κι αξιοποιεί το νέο με τον πλέον παραγωγικό τρόπο.

Η δημιουργικότητα είναι προϋπόθεση τής Ανάπτυξης. Δεν είναι όμως (δυστυχώς) συνώνυμη με την παραγωγικότητα, αλλά προϋπόθεσή της.

Σε άλλες χώρες, όπως η Γαλλία, ένα μεγάλο κομμάτι τού προϋπολογισμού πάει στην Καινοτομία, στην Εκπαίδευση, ικανή κι αναγκαία συνθήκη κάθε Προόδου προς ένα φωτεινότερο μέλλον.

Δείτε αυτή την παράσταση και διαλογιστείτε για τα κακώς κείμενα τα σημερινά, σε αναλογική διάσταση οπωσδήποτε.

Έργο που βλέπεται ξανά και ξανά, μετά μανίας.

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
https://konstantinosbouras.gr

info:

Θέμη Μουμουλίδη – Παναγιώτας Πανταζή

Μαρί Skłodowska Κιουρί

Σκηνοθεσία: Θέμης Μουμουλίδης

Από 10 Φεβρουαρίου στο ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ

Εμπνευσμένη από τη συγκλονιστική ζωή μιας από τις σημαντικότερες γυναικείες μορφές του σύγχρονου κόσμου, η παράσταση «Μαρί Skłodowska Κιουρί», σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, παρουσιάζεται από τις 10 Φεβρουαρίου στο Σύγχρονο Θέατρο. Η παραγωγή είναι της Ars Aeterna και του Πολιτιστικού Συνεδριακού Κέντρου Ηρακλείου- ΔΕΠΑΝΑΛ.

Γεννημένη στη ρωσοκρατούμενη Βαρσοβία, η Μαρία Σκλοντόφσκα, η γυναίκα που έγινε αργότερα γνωστή ως Μαρί Κιουρί, χάραξε με ακατάβλητη θέληση την πορεία της, ανατρέποντας κάθε στερεότυπο. Η Μαρί Κιουρί φλέγεται από «την ποίηση της επιστήμης»· το πάθος της και το ανυπέρβλητο ερευνητικό της πνεύμα έγιναν τα όπλα για να αναμετρηθεί με τον ρατσισμό και την προκατάληψη που αντιμετώπισε ως γυναίκα και ως μετανάστρια. Σημάδεψε την εποχή της, στο γύρισμα του σύντομου 20ου αιώνα αναπροσδιορίζοντας τα όρια της επιστήμης.

Το θεατρικό έργο, που υπογράφουν ο Θέμης Μουμουλίδης και η Παναγιώτα Πανταζή, βασισμένο σε βιογραφικό υλικό, ντοκουμέντα και μαρτυρίες, παρακολουθεί την συναρπαστική περιπέτεια μιας ζωής που αγγίζει το μυθιστόρημα: τα δύσκολα παιδικά και εφηβικά χρόνια στην υπό τσαρική κατοχή Βαρσοβία, οι σπουδές στη Σορβόννη, ο αγώνας να αναγνωριστεί ως ισότιμο μέλος μιας ανδροκρατούμενης επιστημονικής κοινότητας, ο «απαράμιλλος σύντροφος» στη ζωή και στην επιστήμη Πιερ Κιουρί, οι πολλαπλοί ρόλοι, τα χημικά στοιχεία που την «στοίχειωσαν», η ραδιενέργεια, η «Κιουριθεραπεία» ενάντια στον καρκίνο, τα δύο Νόμπελ, η απώλεια, η δόξα και η κατακραυγή, οι ασυμβίβαστοι αγώνες για μια επιστήμη στην υπηρεσία του ανθρώπου. Η τραγικότητα αλλά και η ειρωνεία που της επιφύλαξε η Ιστορία με την μετέπειτα ολέθρια χρήση των ανακαλύψεών της.

Ο Θέμης Μουμουλίδης επιχειρεί να δημιουργήσει ένα τοπίο μνήμης, εικόνων και ήχων με κινηματογραφικούς όρους, θέλοντας να αναδείξει την ποίηση, τον παλμό, τη συγκίνηση και τον αδιάκοπο αγώνα μιας θρυλικής ζωής· μιας ζωής που χάρισε πολλά στην επιστήμη και στην ανθρωπότητα καθώς και στον αγώνα των γυναικών για δικαιοσύνη και ισότιμη μεταχείριση. Μια παράσταση που μας μεταφέρει στην ατμόσφαιρα της εποχής της Μαρί Κιουρί, συνομιλώντας με κλασικά συμφωνικά έργα αλλά και πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις και ηχοτοπία της Αλεξάνδρας Μικρούτσικου.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Κείμενο ΘΕΜΗΣ ΜΟΥΜΟΥΛΙΔΗΣ | ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΠΑΝΤΑΖΗ

Σκηνοθεσία, Μουσική επιμέλεια ΘΕΜΗΣ ΜΟΥΜΟΥΛΙΔΗΣ

Σκηνικό – κοστούμια ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΚΟΚΚΟΡΟΥ

Μουσική ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΥ

Video| Art Work ΘΩΜΑΣ ΠΑΛΥΒΟΣ

Σχεδιασμός ήχου ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ

Φωτισμοί ΝΙΚΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

Βοηθός σκηνοθέτη ΑΝΟΙΞΙΑ ΜΠΟΥΝΤΖΙΟΥΚΑ

Φωτογραφίες ΕΛΙΝΑ ΓΙΟΥΝΑΝΛΗ

Επικοινωνία ΕΙΡΗΝΗ ΛΑΓΟΥΡΟΥ

Δ/νση Παραγωγής ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΜΟΥΜΟΥΛΙΔΗΣ