Η μαζική υστερία, ενώ ποτέ δεν βοήθησε κανέναν, μας βοηθάει για να παρατηρήσουμε τις κοινωνικές τρύπες, τα ψυχικά νοσήματα που υποβόσκουν στα φανάρια, στις παρέες και στο διαδίκτυο βεβαίως βεβαίως και τώρα τελευταία στις θάλασσες και στα βραχάκια.
Δεν σχολιάζω καθόλου τους ιστότοπους που σαν διαδικτυακοί λαγοκέφαλοι επιτίθενται με τρομοκρατικούς τίτλους για τα εν λόγω ψάρια. Μέχρι τώρα μπορεί και να ’χουν δαγκώσει 287 άτομα, να έχουν επιτεθεί σε κότερα (από αυτά που δεν πάνε τόσο γρήγορα), σε βατραχανθρώπους και οϋκάδες. Περιμένουμε την πολιτικοποίηση («έξω τα ξένα είδη», «φταίει ο καπιταλισμός» κ.λπ.) για να δέσει το γλυκό.
Το χειρότερο είναι άλλο, μιας και αυτά τα έχουμε συνηθίσει εδώ και καιρό. Ο κάθε που@@@κέφαλος Ελληναράς που τυχαίνει να έχει πιάσει έναν λαγοκέφαλο, τον παίρνει βίντεο ενώ τον βασανίζει με χίλιους τρόπους. Του βάζει στο στόμα κουτάκι αλουμινίου, ένα άλλο ψάρι, ένα παλιό παπούτσι. Είδα και έναν που του έδινε αναμμένο τσιγάρο… Και υπάρχουν και κάμποσοι που ρίχνουν την ιδέα να καλέσουν κάποιο μισητό πρόσωπο και να του κάνουν το τραπέζι με το συγκεκριμένο ψάρι. Τέτοιο γέλιο… ρίχνουμε!
Εδώ βγάζουμε τον χειρότερό μας εαυτό και μάλιστα των προωθούμε κιόλας με μαγκιά.
Οι λαγοκέφαλοι κάποια στιγμή θα εκλείψουν. Οι που@@@κέφαλοι δύσκολο.
