Και Κυριακή και η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου! Λες και οι υπόλοιπες Κυριακές ήταν μέσα στο φως…Άργησα, να το μάθω, το φαντάζεστε; Μάλλον δεν κατηγοριοποιούσα τα σκοτάδια μου, ίσως πάλι κάπου παράπεσε αυτή η πληροφορία, ποιος ξέρει;
Η μεγαλύτερη νύχτα λοιπόν, και ύστερα τα Χριστούγεννα με παπούτσια ξωτικού να τρέξουν να ρεφάρουν τη ζημιά, να ρίξουν φως, γαστρονομικές απολαυσεις, καταχρήσεις στη ζάχαρη, που θα ναρκώσουν –με την ινσουλίνη σε υπερωρίες–, τα λοιπά σκοτάδια μας…
Αυτή την Κυριακή τη γουστάρω λοιπόν! Έτσι, γιατί είναι μέσα στην κλίκα ένα μαύρο πρόβατο και κάνει τη φιγούρα της, πλάι στις γκιόσες-νύκτες που ήταν μικρότερες από αυτήν όλο τον καιρό. Θα την αγαπήσω, δεόντως θα την ταΐσω λέμε! Θα μαγειρέψω μάλιστα για να την τιμήσω όπως της αξίζει. Ύστερα θα περιμένω να νυχτώσει, θα τη βάλω δίπλα στο σκύλο μου και πλάι στο μαξιλάρι μου. Θα την αφήσω να επιλέξει την ταινία που θα δούμε, το θέμα της κουβέντας που θα κάνουμε και έτσι μεγάλη που θα είναι, θα γίνω λίγο μικρότερη εγώ, θα με καλύψει σαν πάπλωμα μέχρι το κεφάλι.
Τόσα χρόνια λοιπόν αγνοούσα την ημερομηνία της μεγαλύτερης νύχτας.
Τη ζούσα, αλλά δεν είχαμε γνωριστεί, καμιά χειρονομία ή σύσταση δεν μας είχε παράσχει ουδεμία συνδεσιμότητα. Απορώ, απορώ που δεν το ξέραμε, ή μήπως πάλι είχαμε συμφωνήσει και οι δυο σε αυτή την απόσταση και κουλουριασμένες χάσκαμε στο σύμπαν από παιδιά;
Γιατί και αυτή η μεγαλύτερη νύχτα, ήταν κάποτε παιδούλα, με τζίβα μαλλί και σφιγμένες γροθίτσες κάτω από τα σκεπάσματα…
Τέλος πάντων, τώρα που αποφάσισα να σε μάθω, να σε δω, σου υπόσχομαι πως θα προσπαθήσω να σε θυμάμαι, φίλη μου! Ναι, θα σε χρήσω επισήμως φίλη μου από σήμερα και θα σου μείνω πιστή, σ’ το ορκίζομαι! Ξέρω πως και εσύ θα είσαι και η μοναδική επιστήθια φίλη μου επίσης, αφού δεν θα με προδώσεις ουδέποτε!
Πώς είμαι τόσο σίγουρη θα μου πεις; Γιατί πολύ απλά, τα μεγάλα σκοτάδια δεν σε πουλάνε ποτέ και ποτέ δεν αγαπιούνται όσο τα φωτάκια –άρα άνευ προσδοκιών, θα οδεύσουμε together.
