Όσο περισσότερο περνάνε τα χρόνια τόσο περισσότερο πιστεύω ότι η ζωγραφική είναι το αντίβαρο στις γρήγορες, βίαιες και δαιδαλώδεις εποχές που ζούμε.
Αντιλαμβάνομαι τους πίνακες ως παύσεις, τόσο για τους ίδιους τους δημιουργούς όσο και για τους ανθρώπους που θα σταθούν μπροστά τους. Ταυτόχρονα, ανεξαρτήτως του περιεχομένου τους, πάντα οι πίνακες εκπέμπουν μία φροντίδα, μία στοργή, που επίσης αραιώνει από την καθημερινότητά μας σιγά σιγά. Αν τους δώσουμε τον χρόνο που τους αναλογεί, η παρατήρηση ενός πίνακα μπορεί να ανοίξει χιλιάδες νέους κόσμους. Μαγεία!
Μιλήσαμε με τρεις ζωγράφους οι οποίοι εκθέτουν τους πίνακές τους αυτό το διάστημα στην πόλη και μας καλούνε να γίνουμε αυτόπτες μάρτυρες των έργων τους.
Γιώργος Κούμουρος, Άλλος εγώ και αλλού η Ιθάκη, 28 Μαρτίου έως 18 Μαΐου 2024, Τhalatta.art, επιμέλεια: Δρ Μεγακλής Ρογκάκος
Πώς ξεκινήσατε να ασχολείστε με τη ζωγραφική; Τι βρήκατε σ’ αυτή;
Με τη ζωγραφική ασχολήθηκα από παιδί. Ήμουν τυχερός γιατί στο βιβλιοπωλείο του πατέρα μου έβρισκα άφθονα υλικά ζωγραφικής, αλλά και αφορμές για έμπνευση. Αφορμές έβρισκα και από το θαλασσινό τοπίο του χωριού μου, της Γιαλούσας, στην Κύπρο. Στη ζωγραφική βρήκα ένα «φίλο» να με ακούει, να μοιράζεται μαζί μου σκέψεις, γενικότερα να εκφράζομαι. Είναι το μέσον με το οποίο επικοινωνώ με τους γύρω μου και αυτοπροσδιορίζομαι σε όλα τα στάδια της ζωής μου.
Έχετε ανησυχίες οι οποίες επανέρχονται και προβάλλονται στους πίνακές σας;
Ναι. Όπως όλοι μας στις διάφορες φάσεις της ζωής μας και ανάλογα με το τι συμβαίνει γύρω μας, ανησυχούμε, κυρίως για το μέλλον, αλλά και για το εάν πράξαμε σωστά στο παρελθόν. Το παρόν είναι ο χρόνος στον οποίο συντελείται αυτός ο αναστοχασμός. Συνηθίζω στους αναστοχασμούς να βλέπω εικόνες και αν είμαι τυχερός κάποιες από αυτές τις κάνω εικόνες.
Έχετε κάποια «τελετουργία» όταν ξεκινάτε να ζωγραφίσετε και κατά τη διάρκεια; (για παράδειγμα προτίμηση σε ώρα της ημέρας, μουσική υπόκρουση κ.λπ.)
Ναι, καταρχάς καθαρίζω το πάτωμα. Κατά κάποιον τρόπο ξεκαθαρίζω τι θέλω να φτιάξω και που θα σταθώ για να το φτιάξω. Νεότερος ζωγράφιζα από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ -δουλεύω συνήθως χωρίς διακοπές. Αυτό τον καιρό δουλεύω συνήθως το πρωί και πάντα με μουσική υπόκρουση -καλύτερα χωρίς λόγια- όλων των ειδών τις μουσικές. Η μουσική δρα καταλυτικά στο έργο μου γιατί παρασέρνει το μυαλό σε κόσμους πολύ αφαιρετικούς, και εξαιρέτως ιδιωτικούς, άρα μοναδικούς.
Σε πολλούς πίνακές που απαρτίζουν την έκθεσή σας Άλλος εγώ και αλλού η Ιθάκη, υπάρχει μία συστάδα σπιτιών· σαν μία οργανωμένη κατά κάποιο τρόπο κοινωνία-κοινότητα να ξεπροβάλει πάντα μέσα στο «άχρονο και αλλόκοτο τοπίο». Τι είναι για εσάς αυτή η «σταθερά»;
Ναι, αυτή η συστάδα των «λικνιζόμενων» σπιτιών συμβολίζει την ομαδικότητα, την συντροφικότητα, κατ’ επέκταση την κοινωνία, δηλαδή μια οργανωμένη ομάδα που λειτουργεί «υπό συνθήκη». Συνθήκη ονομάζω οποιουδήποτε κανονισμούς συμπεριφοράς ή νόμους αν θέλετε, που είναι απαραίτητοι ώστε να συσταθεί μια κοινωνία. Κάτω από αυτόν τον «ρυθμό» λοιπόν, παρουσιάζονται οι πόλεις (μου) οι οποίες κατά μία έννοια αντιπροσωπεύουν την ανθρώπινη παρουσία στα έργα. Έτσι αντιμετωπίζω αυτή την συστάδα σπιτιών, ως ένα ζώντα οργανισμό που συμπάσχει με τα τεκταινόμενα.
Δέκα χρόνια μετά την τελευταία του παρουσία στην εικαστική σκηνή της Ελλάδας, η γκαλερί Thalatta.art υποδέχεται τον κύπριο εικαστικό Γιώργο Κούμουρο και την ατομική έκθεση ζωγραφικής Άλλος εγώ και αλλού η Ιθάκη, η οποία τελεί υπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Από τις 28 Μαρτίου έως και τις 18 Μαΐου 2024, το κοινό έχει την ευκαιρία να συνδιαλλαγεί με άχρονα και αλλόκοτα τοπία, με προσωπικές αφηγήσεις ταξιδιωτών που οδηγούν σε συλλογικές σκέψεις κοινωνιών καθώς και με απομονωμένες πολιτείες, οι οποίες αναζητώντας διέξοδο, διεκδικούν το δικαίωμα σε μια βελτιωμένη εκδοχή.
Η νέα ενότητα έργων του Γιώργου Κούμουρου αντανακλά την επιθυμία του να ταυτιστεί με τους ταξιδιώτες των αφηγήσεών του. Ποιοι είναι όμως αυτοί οι ταξιδιώτες, γιατί ταξίδεψαν έως εδώ, σε τούτες τις πολιτείες που είναι γαντζωμένες σε βράχια και κρέμονται επάνω από ελλειπτικές θάλασσες, γιατί ατενίζουν τον ορίζοντα με ανασφάλεια και σκεπτικισμό; Σύμφωνα με τον δόκτορα ιστορικό τέχνης, Μεγακλή Ρογκάκο, οι ταξιδιώτες είμαστε εμείς και ο κόσμος μας δεν αποτελεί πια ιδανικό προορισμό. Η Ιθάκη μας ολοένα απομακρύνεται, τα πράγματα αλλάζουν. Τα έργα του Κούμουρου διατρέχονται από μία κρυφή, υπόγεια μελαγχολία και αποπνέουν συχνά, ένα ειρωνικό-ρομαντικό ύφος. Οι καθωσπρέπει κοινωνικοί κανόνες/νόμοι συμπεριφοράς, οι έμφυλες αναζητήσεις με την αποπροσανατολιστική τους τάση, η τεχνολογία, η εικονική πραγματικότητα και η τεχνητή νοημοσύνη, που εισβάλει με το στείρο της τοπίο να ολοκληρώσει τον κύκλο αυτού του αποπροσανατολισμού και της αστάθειας, συντελούν στο να καθυποτάξουν τον άνθρωπο σε πειθήνιο καταναλωτή, να του αφαιρέσουν την ικανότητα κρίσης, διαφοροποίησης και κυρίως, να υποσκάψουν την έμφυτη τάση του για δημιουργία. 
Η ανάγκη της παγκόσμιας κοινότητας να επιλύσει τα εσωτερικά σύνορα –διανοητικά, θρησκευτικά, κοινωνικά, οικονομικά πολιτικά, ρατσιστικά και σεξουαλικά– διαφαίνεται τελευταία όλο και πιο επιτακτική. Τα έργα που ζωγράφισε ο Κούμουρος κατά την περίοδο 2018-2023 και τα οποία παρουσιάζονται στην έκθεση, αποτελούν στιγμιότυπα σκέψεων και προβληματισμών για το δυστοπικό αυτό περιβάλλον, εκφράζοντας με ένα τρόπο την αγωνία του ανθρώπου που εγκλωβίστηκε από τα ίδια τα δημιουργήματα του. Τα έργα εικονογραφούν σήματα τροχαίας με υποχρεωτικές πορείες, όρια ταχύτητας και μονοδρόμους, σύμβολα του συστήματος, εορταστικές σημαίες, αγωνιστικά λάβαρα και τηλεκατευθυνόμενα μηχανικά όντα, όπως ακριβώς καταντά η κοινωνία όταν επιμένει να βάζει ετικέτες στους ανθρώπους, να τους τακτοποιεί σε κάθε είδους δομές και να κοιμάται ήσυχα και αυτή ότι επιτέλεσε το καθήκον της. Κοινότητες σε νηφάλιο ύπνο κάτω από το φως θερινών προβολών στην οθόνη του έναστρου ουρανου. Μόνο με την αυτογνωσία που εμπνέει η αλληλεγγύη, θα μπορέσει ο κάθε συνάνθρωπος να συμβάλλει στην πρόοδο της ανθρωπότητας. Από σκόνη ξεκινά ο άνθρωπος και στο φάος/χάος καταλήγει. Όμως, αυτή η συνθήκη δεν είναι απαραιτήτως μεμπτή, είναι ίσως σωτήρια. Θα δείξει…
Η έκθεση τελεί υπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ελλάδα
INFO
Τhalatta.art, Χρήστου Λαδά 5-7, Αθήνα, 105 61
210 331 5488
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 10:00-20:00, Τετάρτη & Σάββατο 10:00-18:00
Αγγελική Κώσταλου, Το δάκρυ της μαστίχας, 3 έως 10 Απριλίου 2024, Δημοτική Πινακοθήκη Καλλιθέας «Σοφία Λασκαρίδου», επιμέλεια: Λεόντιος Πετμεζάς
Πώς ξεκινήσατε να ασχολείστε με τη ζωγραφική;
Η σχέση μου με την ζωγραφική ξεκίνησε από την παιδική ηλικία. Σχεδίαζα ή χρωμάτιζα όπου έβλεπα χάρτινη επιφάνεια ακόμη και στα οπισθόφυλλα των βιβλίων. Εκείνες τις εποχές τα μπλόκ ζωγραφικής αφορούσαν μόνο το μάθημα της γεωγραφίας. Με αυτόν τον τρόπο μπορούσα να εκφραστώ και να αισθάνομαι την χαρά της δημιουργίας.
Τι αποτελεί έμπνευση για εσάς μέσα στην πάροδο των χρόνων; Έχετε αγαπημένα υλικά;
Στα έργα μου εμπνέομαι συνήθως από τον άνθρωπο και το περιβάλλον. Μου αρέσει να πειραματίζομαι με διάφορα υλικά και ιδίως με το λάδι .
Έχετε κάποια «τελετουργία» όταν ξεκινάτε να ζωγραφίσετε και κατά τη διάρκεια; (για παράδειγμα προτίμηση σε ώρα της ημέρας, μουσική υπόκρουση κ.λπ.)
Όταν ξεκινώ να ζωγραφίζω, επιλέγω να απομονώνομαι και να ακούω μουσική η οποία με βοηθάει να μπαίνω στο θέμα του έργου που θέλω να δημιουργήσω.
Γιατί επιλέξατε σε αυτή τη σειρά έργων να ασχοληθείτε με τη μαστίχα, με αυτό το «εξαιρετικό, ευλογημένο, ωφέλιμο και καρποφόρο φυτό», όπως το χαρακτηρίζει ο κύριος Πετμεζάς, ο επιμελητής της έκθεσής σας. Και πώς επιλέξατε τα υλικά σας για την απόδοση;
Η αγάπη μου για το μαστιχόδεντρο και η επίσκεψή μου στο Μουσείο Μαστίχας στην Χίο με παρακίνησε να θέλω να αποτυπώσω με την ζωγραφική την εικόνα του μαστιχόδεντρου αλλά και το δάκρυ της μαστίχας. Έχοντας αυτό στον νου μου επέλεξα το υλικό της προσπάθειας αυτής να είναι το λάδι θεωρώντας το ιδανικό γιατί προσφέρει λάμψη και διαφάνεια όπως και το δάκρυ της μαστίχας.
Ο Ιστορικός και Κριτικός Τέχνης Λεόντιος Πετμεζάς στο κείμενο του «Το εικαστικό δάκρυ της μαστίχας στην τέχνη της Αγγελικής Κώσταλου» σημειώνει: «Οι μορφολογικές διεργασίες της μαστίχας στην τέχνη της Αγγελικής Κώσταλου συγκροτούν τοπία απεικόνισης και μελέτης με εμφανή στοιχεία απόδοσης από την ιστορία του εξαιρετικού, ευλογημένου, ωφέλιμου και καρποφόρου φυτού. Παρακολουθούμε, μαθαίνουμε και βλέπουμε μέσα από την εικαστική γλώσσα που χρησιμοποιεί για μια παραγωγή που είναι συνδεδεμένη με την πραγματικότητα της ελληνικής φύσης.
Η καλλιτέχνιδα δημιουργεί πολύχρωμες ιστορίες που προβάλλουν ταξίδια με ιδιάζουσα σημασία. Αναμφίβολα το μέγεθος και η σκίαση των σημείων που απορρέουν από την ζωγραφική της δίνουν πνοή στον χρόνο της διευθέτησης με συμβολικό και μνημειακό πρόσημο. Εντυπώνουν μέσα από το φίλτρο των αντιστοιχιών μια φιλοσοφία ζωής και εισάγουν τον θεατή σ’ ένα ιδιότυπο σύμπαν με καινοτομία το φάσμα των κυμάνσεων, των συνδέσεων, των χαράξεων ,των σχημάτων, των προσδιορισμών και των προσανατολισμών. H επιτομή της αναζήτησης κυριαρχεί διαφωτιστικά στα επιτεύγματα της έκθεσης. Παραπέμπουν ως συνολικό εγχείρημα σε δείγματα χειρονομιών που αναπτύσσονται εμβληματικά σε περίγυρους ισορροπίας με γνώμονα την απόλυτη κλίμακα. Η γενική σύλληψη μέσα από τις φόρμες της ένταξης στην θεματολογία αποτελεί την επιστέγαση μιας πληρότητας που διαθέτει ένα συγκερασμό έντασης με νηφαλιότητα εμπεριστατωμένης αρχιτεκτονικής οργάνωσης. Με σπάνια διαίσθηση τονίζεται η ιστορικότητα της σκέψης και η αποφασιστικότητα που διακρίνει τις εποχές. Στο αφιέρωμα η διάταξη των εικόνων εναρμονίζεται με την εκφραστικότητα που επιδρά με τεχνική ιδιαιτερότητα.
Τα υλικά υιοθετούν τις ματιές, τις απόψεις και τις μανιέρες μιας ενιαίας επιφάνειας. Επιδιώκοντας την εντρύφηση στην καταγραφή πέρα από τα όρια της διάστασης, με κλασικό τρόπο η καλλιτέχνιδα επεξεργάζεται επεμβάσεις που αντιμάχονται με συμφύσεις και αναδεικνύουν τις εκφάνσεις που βασίζονται στις δυνατότητες της επιμελημένης, μικτής, ακέραιας και αμιγούς πινελιάς. Οι αποχρώσεις της εμπεριέχουν την αξία της εκλεπτυσμένης φωτεινότητας . Η εσωτερικότητα τους μετασχηματίζει με θερμότητα τους καταλύτες των δεδομένων. Αναδεικνύει έμπρακτα την ευρηματικότητα μέσα από την εφαρμογή της οριακής υπόστασης που εκπέμπει η επινόηση των προπλασμών. Σε αυτό το κρεσέντο της πληθωρικής συμβίωσης και της διαβίωσης των αισθήσεων εγκλείονται τα στρώματα της ενημέρωσης και της επικοινωνίας που επιτρέπουν την ανάδυση των γνώσεων και επιζητούν την πλήρη προσοχή στην αφομοίωση τους. Τα θησαυρίσματα είναι κομμάτια της οντολογικής ζωτικότητας που με δεξιοτεχνία συστήνουν την έφεση της ιστορικότητας. Επισυνάπτουν και ενδυναμώνουν την ύπαρξη σε ένα θετικό διάλογο ανάμεσα στο πρώτιστα υπάρχον και σε εκείνο που μέσα από την δεικτική επεξεργασία γίνεται σημαίνον. Προωθούν μια ταύτιση με την Ελλάδα ενώ παράλληλα το ιδωμένο έχει την χάρη που προσδιορίζεται ως καταγραφή στην συνείδηση του οραματικού. Οι εκτοξεύσεις με ακρίβεια στην αναπαράσταση διατηρούν την υπερβατικότητα των καταθέσεων. Προέρχονται από στοχαστικές προσεγγίσεις ,αντιστίξεις, σημειογραφίες και εικονίσεις που ανακαλούν αναφορές με νοήματα και μηνύματα . Τονίζουν τις σχέσεις που εμπεριέχονται σε αποκλίσεις και εγχειρήματα με γραμμή και περιεχόμενο.
Ο πυρήνας της τεχνοτροπίας που επιδεικνύεται βρίσκεται σε τάση θέασης μεταξύ του ιστού, του χωρογραφικού ρυθμού και του τετμημένου χρόνου. Με σφραγίδα δωρεάς η Αγγελική Κώσταλου συνδέει την συνοχή και την σύνεση. Οι αφηγήσεις της με απολήξεις και εξάρσεις διευρύνουν τις εξιχνιάσεις και τις σημασιολογικές ερμηνείες. Εμπεριέχουν επηρεασμούς από προβληματισμούς. Καθορίζουν τις συνεπαγόμενες εξαιρέσεις και τις βιωματικές αυξομειώσεις. Πολλαπλασιάζουν με ανακατατάξεις την μετάλλαξη που εγείρει και προκαλεί για ερωτήματα. Κινητοποιούν απαντήσεις με αυτόβουλη σαφή θέση. Οι ζητήσεις υποδεικνύουν τα συνθετικά πεδία των επιρροών. Η συνισταμένη τους προκαλεί την δόμηση που έχει μέγιστη επέκταση. Οι σεκάνς αποτελούν ντοκουμέντα του αισθαντικού κύκλου. Οι πτυχές και οι δίαυλοι τους με αρχετυπική τελειοποίηση εκθέτουν μια πολιτιστική υφή με ευρύτερη πολιτισμική προσφορά. Προκαλούν την συνάρτηση με τις επιταγές του περιβάλλοντος και του ορίζοντα. Με δόσεις και διαστάσεις απογειώνεται το σύνηθες που ξεκινά από τις προσθετικές ρεαλιστικές διεξαγωγές και καταλήγει σε σειρές με δέσμες παρατήρησης και ωσμώσεων. Μεταλλάσσει τα περάσματα με την λαμπρότητα της ζωογόνας πάγιας αλήθειας και με τα βήματα προς την συγκινησιακή κορύφωση. Με ευαισθητοποίηση ενισχύονται οι κοιτίδες που καθορίζουν το συνειδητό των κρημνίσεων και των στιγμάτων της ανάτασης και το εγκλιματίζουν σε μια ατμόσφαιρα φιλτραρισμένη, με στιγμές κατανυκτικής ευλάβειας που εμφυσούν το αδήριτο ρίγος.»
Η έκθεση έχει την αιγίδα της Ένωσης Μαστιχοπαραγωγών Χίου.
INFO
Δημοτική Πινακοθήκη Καλλιθέας «Σοφία Λασκαρίδου»
Λασκαρίδου 120 & Φιλαρέτου, Καλλιθέα
Δευτέρα έως Παρασκευή: 10:00-14:00 & 18:00-21:00
Σάββατο, Κυριακή: ΚΛΕΙΣΤΑ
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
Αδριανός, The thing-in-itself, 28 Απριλίου έως 20 Μαΐου 2024, Contemporary Athens, επιμέλεια: Λουίζα Καραπιδάκη.
Πώς ξεκινήσατε να ασχολείστε με τη ζωγραφική; Τι βρήκατε σ’ αυτή;
Η μητέρα μου λέει ότι τριών χρονών έφτιαξα ένα φίδι με διχαλωτή γλώσσα από πλαστελίνη – κάτι μου λέει βέβαια ότι μπορεί να ήμουν λίγο μεγαλύτερος. Η ζωγραφική είναι κάτι που έκανα από πάντα· εκεί βρίσκονται όλα τα όνειρά μου, οι φόβοι μου, θα έλεγα και οι αναζητήσεις μου.
Πώς ξεκινάτε έναν πίνακα; Συνήθως η ιδέα προηγείται της πινελιάς πάνω στην εκάστοτε επιφάνεια;
Τα περισσότερα έργα ξεκινάνε με προσχέδια. Η ιδέα προϋπάρχει και συνήθως κάνω αρκετά προσχέδια για να πετύχω την εικόνα έτσι όπως είναι στο μυαλό μου. Μόλις η ιδέα πάρει μορφή στο χαρτί, δεν θυμίζει πάντα την ιδεατή εικόνα που είχα αρχικά στο μυαλό μου. Ο ιδεατός κόσμος δεν συμβαδίζει με τον πραγματικό..
Έχετε κάποια «τελετουργία» όταν ξεκινάτε να ζωγραφίσετε αλλά και κατά τη διάρκεια;
Η αλήθεια είναι πως το βράδυ η έμπνευση αλλά και η όρεξη για ζωγραφική είναι μεγαλύτερη. Συνηθίζω κοιτάζω αρκετή ώρα το έργο πριν ξεκινήσω να κάνω κάτι επάνω του. Πολλές φορές μπορεί να το κοιτάζω και μέρες. Κάποιες φορές ζωγραφίζω με μουσική, άλλες μπορεί να ακούω διαλέξεις ή e-books και να ζωγραφίζω. Αλλά η καλύτερη ζωγραφική γίνεται με ησυχία, απόλυτη συγκέντρωση, μόνο εγώ και το έργο.
The Thing in Itself, λοιπόν, η έκθεσή σας. Γιατί; Τι σημαίνει για σας;
Το the thing itself είναι αυτό που δεν μπορούμε να δούμε, που δεν μας επιτρέπουν οι αισθήσεις μας να «δούμε». Είναι μία μακροχρόνια προσπάθεια που κάνω στη ζωγραφική. Στα έργα «χρόνοκάψουλες» πειραματίζομαι με τον χώρο και τον χρόνο. Στα έργα με τις αντανακλάσεις πειραματίζομαι με το παράδοξο ότι μια αντανάκλαση μπορεί να είναι πιστή απομίμηση του πραγματικού κόσμου. Τέλος, σε κάποια άλλα έργα προσπαθώ με προσωπικούς συμβολισμούς να διαπραγματευτώ το φαινόμενο της αναπαραγωγής. Η όλη ιδέα θα έλεγα ότι κορυφώνεται σε κάποια έργα τα οποία θα παρουσιάσουμε σε επερχόμενη έκθεση.
Ο άνθρωπος και τα μέρη του σώματός του παίζουν κεντρικό ρόλο στα έργα της έκθεσής σας. Άλλοτε ενιαία, άλλοτε σε αντικατοπτρισμό, άλλοτε σε γνώριμα περιβάλλοντα και άλλοτε ανάμεσα σε ανορθόδοξες χρωματικές πινελιές ή σε άχρονα τοπία. Υπάρχει κάτι που συνδέει όλα αυτά τα πρόσωπα;
Το σώμα είναι η ουσία της ύπαρξης και ίσως το δυνατότερο σύμβολο της ανθρώπινης μορφής. Το κακό με τα ρούχα στη ζωγραφική είναι ότι προσδίδουν κάποιο άλλο νόημα συνήθως, μπορεί να αντιπροσωπεύουν ένα γιατρό, εργάτη, ροκά, πτωχό ή πλούσιο. Εξάλλου θα μπορούσαμε να πούμε πως η αλήθεια είναι γυμνή. Με ενδιαφέρει πώς είναι ένα χέρι και όχι πώς είναι ένα μανίκι, πώς είναι τα κόκαλα στο πόδι και όχι τα κορδόνια. Θα έλεγα πως μαζί με το μεγάλο ερώτημα «τι είναι τέχνη», μπαίνει και το «τι είναι ο άνθρωπος».
Στην έκθεση αυτή ο Αδριανός παρουσιάζει ένα αντιπροσωπευτικόσύνολο της δουλειάς του με έργα σύνθετα, υπερρεαλιστικά, καθώς και πιο κλασικά, που προσφέρει στον επισκέπτη μια πανοραμική εικόνα του έργου του. Ο τίτλος είναι δανεικός από την Καντιανή γνωσιολογία «έχω επηρεαστεί από το πράγμα, αυτό καθ’ αυτό (thing-in-itself)…», σημειώνει ο ζωγράφος. Όπως σημειώνει η Λουίζα Καραπιδάκη: «Οι εικονογραφίες του ακολουθούν τους προσωπικούς του εικαστικούς κώδικες και κανόνες αισθητικής και ως αναπαραστάσεις μιας άλλης «πραγματικότητας» παρακινούν τον θεατή σε μια νέα αντίληψη πραγμάτων και χώρων. Οι παραστατικές διατυπώσεις του με τις κλασικές αξίες της ζωγραφικής συνυπάρχουν με το υπερρεαλιστικό ύφος που διακατέχει το έργο του. Επινοεί περιβάλλοντα εξωπραγματικά σε ανύπαρκτους τόπους και αδήλωτους χρόνους και αφήνει να αιωρείται το μυστήριο της ίδιας της ύπαρξης. Αλληγορίες, μυθολογικές αφηγήσεις, συμπυκνωμένες σκέψεις, επιρροές φιλοσοφικών θεωριών, προσωπικές αναζητήσεις μορφοποιούνται στους καμβάδες του Αδριανού και συνοψίζουν έννοιες ή επαναδιατυπώνουν συλλογισμούς και νοήματα. Οι φαντασιακές, πολυσύνθετες έως και παραισθησιακές συνθέσεις του με τις δαιδαλώδεις συνειρμικές αναφορές παραπέμπουν στην Πυθαγόρεια και τη δυϊστική Πλατωνική φιλοσοφία, στην αισθητηριακή αντίληψη του Καντ, αλλά και σε κβαντικές θεωρίες. Ο δυναμισμός της γραφής του προέρχεται από τις αδιάκοπες εικονογραφικές και μορφολογικές του δοκιμές, αλλά και τη συνθετική του δεινότητα, με τολμηρό συνδυασμό ετερόκλητων θεμάτων… Παράλληλα ο Αδριανός φιλοτεχνεί μια εντελώς διαφορετική σε ύφος και έκφραση ενότητα με ανθρωποκεντρικά έργα πλημμυρισμένα στο
φως και το χρώμα.» Αρέσκεται ακόμη και στις αντικατοπτρίσεις σωμάτων σε καθρέπτες: «Με συγκινεί το γεγονός ότι η οπτική μας αίσθηση μπορεί να ξεγελαστεί πλήρως από μια επίπεδη επιφάνεια. Δύο κόσμοι, ο ένας υπαρκτός και ο άλλος ανύπαρκτος, αυτή είναι η αντανάκλαση», λέει ο ζωγράφος.
INFO
Contemporary Athens, Νεοφύτου Βάμβα 5, Κολωνάκι
τηλ. 6980306941
Ωράριο λειτουργίας Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 10:00 – 20:00
Τετάρτη, Σάββατο 10:00 – 15:00
