Συννεφοπτώσεις στο Red Jasper | Η παράσταση «Ομπρέλα να πάρεις» ήρθε στην Αθήνα για 4 Παρασκευές

Μια δυστοπική μουσική κωμωδία απ’ τον Κύριο και την Κυρία Μπάνγκο, στη σκηνή του αθηναϊκού καμπαρέ. Το ΗΠΖ βρέθηκε στην πρεμιέρα, συνομιλώντας με την συγγραφέα και πρωταγωνίστρια Μαρίνα Αντωνοπούλου.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια φράση-τάση που κυκλοφορούσε στο Τικ-Τοκ τον πρώτο καιρό της πανδημίας. Χρήστες απ’ όλο τον κόσμο ανέβαζαν βιντεάκια στα οποία έκαναν συναρπαστικές ή έστω ασυνήθιστες δραστηριότητες (λ.χ. ένας ζωηρός πατέρας είχε φτιάξει from scratch ένα δεντρόσπιτο για τα πιτσιρίκια του) και έφεραν την λεζάντα «Covid-19 made me do this». Για την Μαρίνα Αντωνοπούλου, το αντίστοιχο βίντεο θα μπορούσε να είναι η δυστοπική μουσική κωμωδία «Ομπρέλα να πάρεις», που παρακολουθήσαμε το βραδάκι της Παρασκευής 17 Οκτωβρίου στο –πάντα φιλόξενο– Red Jasper της οδού Κεφαλληνίας σε σκηνοθεσία Στάθη Μαυρόπουλου.

Η υπόθεση του έργου ξετυλίγεται μέσα από τα μάτια μιας μπριόζας νοσοκόμας (Μαρίνα Αντωνοπούλου), η οποία αφηγείται όσα έζησε την εποχή μιας τρομερής επιδημίας…συννεφοπτώσεων! Οι κάτοικοι μιας μικρής χώρας συγκλονίζονται με κάθε νέο σκάνδαλο που διαρρέει, με κάθε άδικο θάνατο που παρουσιάζεται στα δελτία ειδήσεων, με κάθε νέο, εξωφρενικό φόρο που πλασάρεται από την κυβέρνηση ως αναγκαίο βήμα της αυριανής ανάπτυξης. Κάθε τόσο λοιπόν, οι κάτοικοι της μικρής χώρας, πέφτουν κατά ριπάς απ’ τα σύννεφα, τόσοι πολλοί και τόσο πολύ, που το φαινόμενο αποκτά χαρακτήρα πανδημίας. Η νοσοκόμα μας τρέχει και δεν φτάνει, τη στιγμή που το εθνικό σύστημα υγείας παραλύει απ’ την πληθώρα τον συννεφο-πεσμένων. Ο λαός δεν αργεί (πολύ) να εξεγερθεί, μια ομάδα αντιστασιακών παίρνει την εξουσία, που τελικά φαίνεται πως «θα΄ ναι μια νέα τυραννία».

1 1 Συννεφοπτώσεις στο Red Jasper | Η παράσταση «Ομπρέλα να πάρεις» ήρθε στην Αθήνα για 4 Παρασκευές

3 1 Συννεφοπτώσεις στο Red Jasper | Η παράσταση «Ομπρέλα να πάρεις» ήρθε στην Αθήνα για 4 Παρασκευές

Η Μαρίνα Αντωνοπούλου, που υπογράφει το κείμενο, ερμηνεύοντας παράλληλα η ίδια, απέδωσε στο έργο όλη την συσσωρευμένη ένταση της περιόδου της καραντίνας – και όχι μόνο. «Το έργο γράφτηκε εκείνη την περίοδο, αφενός γιατί υπήρχε άπλετος χρόνος για παρατήρηση, αφετέρου γιατί όλο αυτό που βιώναμε ήταν ένα διαρκές σοκ, μια αλληλουχία πρωτάκουστων γεγονότων», μας λέει λίγο μετά το κλείσιμο της αυλαίας στην πρεμιέρα της Παρασκευής. Το «Ομπρέλα να πάρεις», πράγματι, χρησιμοποιεί το γκροτέσκο, το αλλόκοτο και το αστείο, για να κάνει μια ευθύβολη πολιτική σάτιρα. Οι ομοιότητες άλλωστε με πραγματικά γεγονότα, πρόσωπα, και δημόσιες δηλώσεις ακόμα-ακόμα, μόνο τυχαίες δεν είναι.

«Το χιούμορ πετυχαίνει έναν υπερτονισμό των καταστάσεων, πράγμα το οποίο ήθελα, ενώ παράλληλα δίνει μια ελαφρότητα για να μην τρελαθούμε εντελώς. Θυμάμαι, ωστόσο, ότι μέχρι να καταφέρω να βρω μια αστεία οπτική γωνία για να αφηγηθώ την ιστορία, το κείμενο ήταν βαρύ και θυμωμένο-εκ των πραγμάτων», αναφέρει η συγγραφέας και ηθοποιός.

Στα σημαντικά plus της παράστασης είναι και η επί σκηνής συνύπαρξη της κωμικής πρόζας της Αντωνοπούλου με τους τέσσερις μουσικούς, οι οποίοι δίνουν έναν τζαζ-ροκ τόνο ταιριαστό με την γρηγοράδα του κειμένου. Στη διάρκεια του έργου τα τραγούδια σε στίχους και μουσική Γιώργου Χούχου, δημιουργούν μια ομαλή, αλλά και δυναμική, γέφυρα στο πέρασμα από το ένα επεισόδιο της αφήγησης στο επόμενο πότε συνοψίζοντας, πότε προσθέτοντας ένα ακόμα στοιχείο στην ιστορία. Το κάδρο ολοκληρώνεται βεβαίως με την επιλογή της σκηνής του Red Jasper, που προσθέτει στο χτίσιμο της ατμόσφαιρας με το πάντρεμα vintage και industrial στοιχείου που φέρει.

«Μ’ αρέσει να ανεβαίνει το “Ομπρέλα να πάρεις” σε μέρη σαν το Red Jasper», μας λέει η Μαρίνα Αντωνοπούλου που τώρα είναι έτοιμη να κατέβει για τα πρώτα τσουγκρίσματα και συχαρίκια. «Μ’ αρέσει γιατί θέλω ο κόσμος να μπορεί να έρθει με φίλους, παρεΐστικα, να σκεφτεί, να σταθεί η παράσταση αφορμή για κουβέντες. Θα ήθελα οι θεατές να φεύγουν με μια εύθυμη και αγωνιστική διάθεση (γέλια), και με την ανακούφιση πως υπάρχουν κι άλλοι που σκέφτονται τα ίδια πράγματα, που προβληματίζονται, που φοβούνται για το μέλλον… Ε, και με μια παραπάνω σιγουριά ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε και αλλιώς».