Ο φακός της Χριστίνας Γιαβάσογλου βρέθηκε στην Κυψέλη επί της οδού Ζακύνθου, εκεί που ένα μαγαζί πάλλεται από afrobeats, χορό και ερωτισμό.
Υπάρχει ένα μέρος στην Κυψέλη που έχει φτιαχτεί για να διασκεδάζουν οι πιο ενδιαφέροντες κάτοικοί της: οι Afrogreeks. Επί της οδού Ζακύνθου βρίσκουμε το Sunny Bar, SB, θα δείτε στην επιγραφή. Βρέθηκα στο Sunny το βράδυ του Σαββάτου, λίγο μετά τη μία το βράδυ. Ακόμα η κίνηση ήταν χαλαρή, τα τραπέζια στρωμένα με λευκά χάρτινα τραπεζομάντηλα, όλα reserved, περίμεναν ήσυχα τους μελλοντικούς τους χρήστες. Οκτώ κορίτσια, λευκά, οι μόνες μη έγχρωμες στο μαγαζί, αποφασισμένες να γιορτάσουμε τα γενέθλια της φιλενάδας μας, αλλά κυρίως να χορέψουμε ασταμάτητα pop afrobeats και να αφεθούμε στον ατελείωτο ρυθμό που οι Αφρικανοί φέρουν και μοιράζονται αβίαστα και απλόχερα αντιστοίχως.
Από τις 2 και έπειτα το μαγαζί γέμιζε ολοένα μέχρι που φτάσαμε να στριμωχνόμαστε όλοι μαζί χορεύοντας σώμα με σώμα στην πίστα ή περιμετρικά των τραπεζιών μας. Ναργιλέδες και ποτά έδιναν κι έπαιρναν, το κέφι άναβε, ιδρώναμε, βγάζαμε ζακετάκια και πιάναμε μαλλιά. Τώρα ακόμα και οι πιο «σκεπτικίστριες» της παρέας μας, οι «μα τώρα σοβαρά θα πάμε για γενέθλια στο Sunny;», είχαν διαψευστεί, παρασυρόμενες σε ένα χορό δίχως σταματημό. Κάθε τόσο καθόμουν για λίγο στο τραπέζι να παρατηρήσω γύρω μου, κάπνιζα και φωτογράφιζα νιώθοντας μονίμως ότι δεν είμαι ούτε στην Αθήνα, ούτε στην Ελλάδα.
Οι Afrogreeks ξέρουν να διασκεδάζουν με την καρδιά τους, ο ρυθμός ρέει σαν αίμα μέσα τους, ακόμα και οι πιο ανεπαίσθητες κινήσεις τους συντονίζονται μαγικά με το beat. Στο Sunny το να φλερτάρεις ξεδιάντροπα δεν είναι είδηση, απλώς πραγματικότητα. Οι παρτενέρ σε «ψαρεύουν» κοντά τους χωρίς πολλά λόγια έστω για ένα χορό, αισθησιακό όσο δεν πάει. Στο Sunny δεν υπάρχει καθωσπρεπισμός και πολιτική ορθότητα, δεν υπάρχει η σύγχρονη παγωμάρα. Παράλληλα όμως δεν νιώθεις καμία απειλή. Με έναν μαγικό τρόπο η εξωφρενική – για άλλες περιστάσεις – οικειότητα δεν έχει τίποτα το πρόστυχο ή ακόμα χειρότερα παραβιαστικό (για να μιλήσω με τη σύγχρονη αργκό).
Συγκλονιστικά ζουμερά κορίτσια με ρούχα που θυμίζουν 00s, μακριά μαλλιά μαύρα μαλλιά, υπερβολικά κοντές και στενές τζιν φούστες. Αγόρια με chains, ανάποδα καπέλα jokey, ένα αλήτικο στυλ που κοντράρει με εκείνο που σου αποκαλύπτεται μόλις τους μιλήσεις ή τους χορέψεις: μια απέραντη γλυκύτητα- απειράκις περισσότερη από αυτή που συναντάς στους white collars των μπαρ του Παγκρατίου, του Κολωνακίου και εσχάτως των…Εξαρχείων. Σκέφτομαι ότι έχω νιώσει πολύ πιο άβολα με ασπροκόλλαρους σ΄αυτά τα μπαρ χωρίς καν να με αγγίξουν, παρά τώρα που χορεύω σώμα με σώμα με έναν Afrogreek που μόλις συνάντησα.
Στο Sunny κατάλαβα πως η αίσθηση της γκετοποίησης είναι υπαρκτή. Ξαφνικά έπιασα τον εαυτό μου να αντιλαμβάνεται ότι ποτέ, μα ποτέ, δεν είχε σκεφθεί τους Αφροέλληνες σε κανέναν άλλο ρόλο πέρα από αυτούς που έχω συναντήσει στο διάβα της καθημερινότητας: ιδιοκτήτες ή υπαλλήλους μικρών μαγαζιών λιανικής στην Κυψέλη και στις πέριξ περιοχές, ή κορίτσια που φτιάχνουν θεσπέσια ράστα και παραδοσιακά κοτσίδια σε αφρικάνικα κομμωτήρια. Είχα απολύτως ταυτίσει τους ανθρώπους με τους ρόλους, δίχως ποτέ να σκεφθώ πώς και πού διασκεδάζουν, πώς φλερτάρουν, τι μουσική ακούνε, τι ποτά πίνουν. Οι βεβαιότητές μου κατέρρεαν λεπτό-λεπτό. Τώρα η DJ είχε βάλει το original “Waka Waka” , αυτό που διασκευάστηκε το 2010 για το FIFA World Cup της Νότιας Αφρικής και το τραγούδησε η Shakira. Η ώρα είχε φτάσει τέσσερις παρά, τσουγκρίζαμε τα τελευταία μας ποτά ενώ το μαγαζί ακόμα παλλόταν. Λίγο πριν μπω στο ταξί ένας Afrogreek γονάτισε και με ζήτησε σε γάμο, του είπα πως όταν είμαι έτοιμη για τόσο μεγάλο βήμα θα τον ξαναβρώ στο Sunny, και έτσι θα γίνει!
