Μόλις το περασμένο καλοκαίρι, μια αύρα ανανέωσης άρχισε να χτυπάει την – από πάντα – θεατρική οδό Κεφαλληνίας στην Κυψέλη. Η ιστορική Β’ Σκηνή της οδού Κεφαλληνίας άρχιζε να αλλάζει και να μεταμορφώνεται σε ένα χώρο αλλιώτικο από τους άλλους…Όταν η ταμπέλα υψώθηκε και το κόκκινο-μαύρο τραβούσε τα μάτια των περαστικών, έκανε την εμφάνισή του και το όνομα: Red Jasper κύριες και κύριοι, το ολοκαίνουργιο – μοντέρνο και συνάμα retro- καμπαρέ της Αθήνας.
Ήξερα ότι κάποια στιγμή θα συναντηθώ με τη Χριστίνα Χατζηνικολάου, την ψυχή αυτού του νέου Κυψελιώτικου καλλιτεχνικού … «στεκιού». Και έκανα πάρα πολύ καλά που φρόντισα να το επισπεύσω.
Η Χριστίνα άνοιξε τις πόρτες του Red Jasper γύρω στις 11 το πρωί, όμως η αύρα του χώρου δεν επηρεάστηκε στο ελάχιστο από τον πρωινό ήλιο.
Διακόσμηση-κομψοτέχνημα. Σκηνικό βγαλμένο από δεκαετία του ’20, που μπλέκεται αρμονικά με τη … δική μας δεκαετία του ’20! Υπέροχα χρώματα, ζεστή θεατρική σκηνή, ατμοσφαιρικό μπαρ-φουαγιέ, καρέκλες vintage στο χρώμα του πετρόλ και κόκκινοι καναπέδες.
Όσο για τη Χριστίνα; Φιλόξενη, γλυκιά, ήρεμη και ευγενής, χαρακτηριστικά που στις μέρες μας σπανίζουν. Μιλήσαμε σαν να γνωριζόμασταν χρόνια, αφού η Τέχνη δημιουργεί αυτήν ακριβώς τη μαγεία: ενώνει ανθρώπους που την υπηρετούν και τους προσφέρει κοινούς κώδικες επικοινωνίας.
photo: Elina Giounanli
Η πρώτη μου ερώτηση στη Χριστίνα ήταν πώς ήρθε η έμπνευση του ονόματος. Τι ακριβώς είναι το Red Jasper;
«Ήθελα το όνομα του θεάτρου να είναι στην αγγλική γλώσσα για να τονιστεί ο διεθνής χαρακτήρας του καμπαρέ. Από εκεί και πέρα, το κόκκινο είναι το χρώμα του καμπαρέ. Το χρώμα του πάθους, της δημιουργίας. Όσο για το «Jasper» πρόκειται για το πέτρωμα ίασπις, που λέγεται ότι δίνει δύναμη και προστατεύει, αλλά διάβασα κάπου και μου άρεσε ότι υπήρχε η συνήθεια να προσφέρεται στους ηθοποιούς για καλή τύχη, πριν βγουν στην παράσταση! Όταν επεξεργαζόμουνα το όνομα Jasper, μου ήρθε η εικόνα ότι θα μπορούσε επίσης, να εκπροσωπεί και μια περσόνα με ρόλο κομπέρ, μια άφυλη οντότητα.»
Είναι αξιοπερίεργο το γεγονός ότι η Χριστίνα, μέσα στις τόσες κοινωνικές και οικονομικές δυσκολίες των καιρών, αποφάσισε να ανοίξει ένα δικό της καλλιτεχνικό χώρο, που να εκπέμπει το μοναδικό του σήμα:
«Ήταν ένα όνειρο, μία τρέλα. Κάποιοι φίλοι με είπαν καμικάζι που το τόλμησα! Είχα πει όμως ότι θα το κάνω και το έκανα, όταν ήρθε η κατάλληλη στιγμή. Εξάλλου, ήθελα να βρω ένα χώρο να σηματοδοτεί κάτι, και ήμουνα τυχερή που βρήκα τελικά και αξιοποίησα έναν τόσο ιστορικό θεατρικό χώρο, τη Β’ Σκηνή της Οδού Κεφαλληνίας. Εδώ, έχουν γίνει παραστάσεις αξιομνημόνευτες, σε αυτήν τη σκηνή έχουν γεννηθεί μεγάλα ταλέντα. Έπρεπε, βέβαια, να κάνω πλήρη ανακαίνιση και φυσικά, να το διαμορφώσω σε αυτό που ονειρευόμουν. Αλλά η θεατρική αύρα του χώρου παραμένει αναλλοίωτη».
Και φυσικά, έχει απόλυτο δίκιο. Θεατρικές παραστάσεις που διαμόρφωσαν το καλλιτεχνικό γίγνεσθαι έχουν αναπνεύσει πάνω στη συγκεκριμένη σκηνή. Γιατί όμως θέλησε να το φέρει πάλι την κουλτούρα του Καμπαρέ στο 2020;
«Στο Καμπαρέ, επιτρέπονταν όλα. Δεν υπήρχαν στεγανά, στο συναίσθημα, στο μυαλό, στο σώμα. Στο Καμπαρέ επικρατούσε ένας πειραματισμός και μία ελευθερία. Εξάλλου, πήγαιναν άνθρωποι από όλες τις κοινωνικές τάξεις. Οι αστοί μπλέκονταν με την εργατική τάξη, οι κοινωνικοί διαχωρισμοί έμπαιναν στην άκρη. Και κάτι πολύ σημαντικό, δόθηκε χώρος και στις γυναίκες να συμμετέχουν, να έχουν ένα βήμα να εκφραστούν. Στα μάτια μου το καμπαρέ πραγμάτωσε ένα πάντρεμα: διασκέδαση και ποιότητα μαζί. Σε κάποια καμπαρέ δε, ιδίως στα χρόνια του μεσοπολέμου κι έπειτα, υπήρξε και μία στόχευση κοινωνικής κριτικής που, επίσης με ενδιαφέρει να μπει στο Red Jasper. Το Καμπαρέ, εν ολίγοις, γεφυρώνει το παλιό με το νέο. Και το ίδιο προσπαθεί να κάνει και ο συγκεκριμένος θεατρικός χώρος. Προσωπικά, μου αρέσει να δημιουργώ και γέφυρες μεταξύ ομάδων και ανθρώπων. Θέλω να δίνω χώρο και φωνή σε ανθρώπους και καλλιτέχνες, που δεν βρίσκουν εύκολα μια στέγη. Στοχεύω και στη Διεθνή κοινότητα, να γίνουν, δηλαδή, συνεργασίες με καλλιτέχνες του εξωτερικού ή με ξένους καλλιτέχνες που ζουν στη χώρα μας. Ένας από τους πιο σημαντικούς στόχους του Red Jasper είναι να δώσει τη δυνατότητα σε νέους καλλιτέχνες να εκφραστούν χωρίς στεγανά, χωρίς προκαταλήψεις. Τώρα πια, θα πρέπει να είμαστε πιο ανοιχτοί σε οτιδήποτε αφορά την Τέχνη και το θέαμα. Και οι παραστάσεις που παίζονται εδώ να δίνουν το δικό τους, ιδιαίτερο στίγμα. Όχι μόνο οι παραγωγές του θεάτρου, αλλά και οι φιλοξενούμενες».
Τι ακριβώς έκανε η Χριστίνα πριν μας συστηθεί μέσω του Red Jasper; Κάτι δημιουργικό και ιδιαίτερο με βαρύ κοινωνικό πρόσημο:
«Είμαι θεατρολόγος και ειδικεύτηκα στην Αγγλία πάνω στο κοινωνικό θέατρο. Δηλαδή πώς να χρησιμοποιείς το θέατρο σαν μέσο ενδυνάμωσης και ανάπτυξης κοινωνικών ομάδων. Έτσι, έχω συμμετάσχει σε αρκετά projects που αφορούσαν ευάλωτες ομάδες, όπως πρόσφυγες, παιδιά Ρομά, κρατούμενες-οι. Το 2009 άνοιξα την πρώτη μου καλλιτεχνική επιχείρηση με το όνομα Spring People. Ένας πολυχώρος, όπου γίνονταν σεμινάρια καλλιτεχνικά, που κάλυπταν ένα ευρύ φάσμα. Εκεί γνώρισα πολύ αξιόλογους συνεργάτες, όπως τον Γιάννη Κωνσταντακόπουλο με τον οποίο είμαστε στην καλλιτεχνική διεύθυνση του Red Jasper. Μέσα από αυτόν τον πολυχώρο δημιουργήθηκαν καλλιτεχνικές ομάδες ανθρώπων με κοινή αισθητική και όραμα που έκαναν πολύ ωραία πράγματα και μετά αφού έκλεισε».
Σκέφτεται μάλιστα να σκηνοθετήσει και η ίδια τώρα πια:
«Δεν έχω ανέβει ως τώρα να παίξω στη σκηνή, αν και τα τελευταία χρόνια με ιντριγκάρει η ιδέα. Στα νιάτα μου είχα ξεκινήσει μια δραματική σχολή, αλλά μετά τον πρώτο χρόνο την άφησα, γιατί κατάλαβα ότι ο δρόμος μου ήταν άλλος. Αγαπώ πολύ το σωματικό θέατρο, έχω συμμετάσχει σε σεμινάρια σωματικού θεάτρου, ιδίως πάνω σε τεχνικές του Γκροτόφσκι, κι έχω κάνει εκπαίδευση ένα χρόνο πάνω στο drama therapy. Έχω διδάξει σε εργαστήρια θεάτρου, και είμαι σκηνοθέτης εδώ κι εξι χρόνια της θεατρικής ομάδας των εργαζομένων του ΟΑΕΔ Αττικής, όπου έχουμε ανεβάσει έξι παραστάσεις σε θέατρα της Αθήνας. Τώρα νοιώθω έτοιμη να σκηνοθετήσω κι εδώ. Είμαι σε κάποιες συζητήσεις, δεν σας λέω περισσότερα :)».
Όσο για τα μελλοντικά της όνειρα;
«Πιστεύω στις ομάδες και στις σταθερές συνεργασίες. Θέλω εδώ, στο Red Jasper, να δημιουργηθεί ένας πυρήνας ανθρώπων, καλλιτεχνών, να δημιουργηθεί μια βάση και να μεγαλώνουμε μαζί. Από την άλλη, είμαι άνθρωπος που νοιώθω την ανάγκη να δημιουργώ κάτι καινούργιο, να βιώνω τη διαδικασία της γέννησης της ιδέας και της υλοποίησης της. Δεν πιστεύω στο για πάντα. Δεν θέλω απλά να απολαμβάνω κάτι που έφτιαξα. Είναι ένα παιδί μου το Red Jasper. Αλλά τα παιδιά πρέπει κάποια στιγμή να φεύγουν από σένα, κι εσύ από αυτά. Κάθε δημιούργημα έχει και αποκτάει τη δική του υπόσταση. Σε αυτό συμφωνώ απόλυτα με τον Πιραντέλλο, που πίστευε ότι οι χαρακτήρες που δημιουργούσε ζούσαν ανεξάρτητα από αυτόν, διέγραφαν τη δική τους τροχιά. Ό,τι δημιουργείς φεύγει από τον δικό σου έλεγχο, έχει τις δικές του επιθυμίες, κι έτσι πρέπει, για να ξετυλίγεται η δυναμικότητά του. Κάποια στιγμή, το Red Jasper θα εκφράζει κάποιους ανθρώπους, ενώ εμένα μπορεί όχι. Έχει τον δικό του δρόμο να διανύσει κι εγώ είμαι πρόθυμη να τον αφουγκραστώ».
Η Χριστίνα όμως έχει όραμα και τρελά όνειρα, όπως τα αποκαλεί η ίδια, αλλά δεν είναι και τόσο τρελά, έστω κι αν φαντάζουν ως τέτοια:
«Θα ήθελα αργότερα να ζήσω και εκτός Αθήνας. Και να μου δοθεί η ευκαιρία να δημιουργήσω μαζί με μια ομάδα ένα εναλλακτικό σχολείο. Βιωματική εκπαίδευση με πάντρεμα ειδικοτήτων και σε επαφή με τη φύση. Πολύ τρελό όνειρο, το έχω από μικρή. Όμως, απορρέει από τη βαθιά μου πεποίθηση ότι σήμερα πρέπει να στοχεύσουμε όλοι στην εκπαίδευση αν θέλουμε να πάμε μπροστά, και κάποτε τα παιδιά μας, όπως λέει η Πλάτωνος «να έχουν μάτια λέηζερ και ραντάρ μέσα στην καρδιά».
Μιλήσαμε και για πολλά άλλα. Για τη σημερινή θεατρική εποχή, για το λόγο και την εικόνα, για τα κοινωνικά σήματα στα οποία οι καλλιτέχνες πρέπει να είναι ανοιχτοί, για να τα μεταδώσουν μέσα από το έργο τους. Για χάος και ιδεολογίες, για μπερδεμένες κατευθύνσεις, για μελλοντικές ευχές και παρελθοντικές ιστορίες.
Η κουβέντα με τη Χριστίνα δεν τελείωσε ποτέ. Και ίσως να μην τελειώσει. Βασικά εύχομαι να μην τελειώσει. Ανθρώπους με τέτοια αισιοδοξία, τους κρατάς γερά δίπλα σου. Θα τη συνεχίσουμε με ένα ποτό στο μπαρ του Red Jasper, ανάμεσα σε αγκαλιές μετά τις παραστάσεις, ανάμεσα σε δύο δεκαετίες του ’20, προσπαθώντας πάντα να βρούμε πόση σημασία έχει να εκφράζεσαι.
Η Χριστίνα μου μίλησε με πολύ πάθος και αγάπη για τις παραστάσεις που ανεβαίνουν στο Red Jasper και δεν μπορούσε να ξεχωρίσει καμία! Ανοίξτε τις ατζέντες λοιπόν και σημειώστε:
Tanz | “Οι περιπέτειες μιας νεότητας” | Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.15 έως 31 Μαρτίου
Η πρώτη παραγωγή του θεάτρου. Εγκαινίασε το χώρο και πήρε και παράταση. Η παράσταση εμπνέεται από το έργο “Ο ευλαβικός χορός”, το πρώτο μυθιστόρημα του Κλάους Μαν, που κυκλοφόρησε το 1925 και μας παρουσιάζει την νεολαία του μεσοπολέμου σαν ένα εξπρεσιονιστικό σκίτσο. Γενιές του τότε και του τώρα, απορρίπτουν καθιερωμένες ηθικές, κοινωνικές και αισθητικές αξίες και προσπαθούν να δημιουργήσουν μέσα από το χάος και την αμηχανία ένα στήριγμα και να ανακαλύψουν ένα νέο τρόπο έκφρασης. Ο Γιάννης Παναγόπουλος, σκηνοθέτης της παράστασης, δημιουργεί ένα ποιητικό εξπρεσιονιστικό καμπαρέ σύμπαν, που ταιριάζει απόλυτα στον χώρο. https://www.viva.gr/tickets/theater/red-jasper-cabaret-theatre/tanz-oi-peripeteies-mias-neotitas/
THE PROOF SHOW Από την ομάδα ValSia | Κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στις 21.30
Η δεύτερη παράσταση που ξεκίνησε στο Red Jasper. Πήρε και αυτή παράταση. Η Ομάδα ValSia, που αποτελείται από δύο νέες ταλαντούχες ηθοποιούς που συμμετέχουν και στην ομάδα C for Circus, δημιούργησε μια πρωτότυπη, διασκεδαστική μουσικοθεατρική παράσταση που έχει παράλληλα κοινωνικούς προβληματισμούς. Το “The Proof show” είναι εμπνευσμένο από το παραμύθι “Sole, Luna e Talia” από το “Pentamerone” του Τζιαμπατίστα Μπαζίλε. Δύο κοπέλες, η Sole και η Luna, παίρνουν μέρος σ’ έναν διαγωνισμό, όπου πρέπει να αποδείξουν την αξία τους και να κερδίσει η καλύτερη. Ένας διοργανωτής κινεί τα νήματα, ο Maestro. 5 μέρες, 5 δοκιμασίες. Οι κοπέλες εμφανίζονται κάθε βράδυ ζωντανά μπροστά στο κοινό για να διαγωνιστούν. Οι όροι του Maestro είναι συγκεκριμένοι. Πρέπει να κερδίσει η καλύτερη. Και πρέπει, παρά την αντιζηλία τους, να δείχνουν αγαπημένες και να εκπέμπουν στο κοινό την αίσθηση ότι είναι συγκρότημα χρόνια. Αγαπημένες πάση θυσία. Ακόμη κι όταν τους αποκαλυφθεί ότι το έπαθλο δεν είναι αυτό που νόμιζαν αλλά η ίδια τους η ζωή. Η καλύτερη θα ζήσει. https://www.viva.gr/tickets/theater/red-jasper-cabaret-theatre/the-proof-show/
Ο Αττίκ στο Παρίσι – Γιώργης Χριστοδούλου | 15 & 22 Μαρτίου στις 20.00
Ο Γιώργης Χριστοδούλου ανεβαίνει στη σκηνή του Red Jasper. Με όχημα την αφήγηση των σύγχρονων παραμυθάδων, ξεναγεί το κοινό στο Παρίσι και την Αθήνα του Αττίκ. To σύχρονο αυτό θέαμα-καμπαρέ που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών, ταξίδεψε στο Βερολίνο, το Λονδίνο, τις όπερες του Καΐρου και της Αλεξάνδρειας, και σε πολλές πόλεις της Ελλάδας κι ενθουσίασε κοινό και κριτικούς, έρχεται για δύο Κυριακές στο Red Jasper Cabaret Theatre.
ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ | Ένα μουσικοθεατρικό drag καμπαρέ με την Φιλοθέη | Κάθε Σάββατο από τις 21 Μαρτίου στις 22.27
Έπειτα από την πολυετή της παρουσία στην αθηναϊκή drag σκηνή και μετά τις εμφανίσεις της στο εξωτερικό, η drag queen Φιλοθέη ανεβαίνει στη σκηνή του Red Jasper και είναι έτοιμη να μοιραστεί μαζί σας ένα αυτοβιογραφικό one woman show. Τρία ταξίδια, τρεις χώρες, τρεις καταθέσεις ψυχής, βασισμένες σε απόλυτα αληθινές ιστορίες. Mια νύχτα γεμάτη παρανοϊκά σκηνικά, χιούμορ, και ζωντανή μουσική. Ένα χρονικό μια οδύσσειας δίχως τέλος. Στο πιάνο μαζί της ο Οδυσσέας Μιχαλάκης.
POETRY CABARET| 5, 12 & 26 Απριλίου στις 20.00
Η Μαίη Σεβαστοπούλου σκηνοθετεί την ομάδα Piano Fatale και κάνει την επιμέλεια κειμένων της μουσικής- ποιητικής παράστασης καμπαρέ “Poetry Cabaret”, που γέμισε το Red Jasper όλες τις Κυριακές του Μαρτίου, και συνεχίζεται και τον Απρίλιο. Είναι κάτι τραγούδια σκοτεινά. Που σου φέρνουν ένα περίεργο ρίγος όταν τ’ ακούς. Είναι και κάτι στίχοι που γεννήθηκαν στα κουρασμένα μυαλά των απεγνωσμένων ποιητών, όπως ο Έντγκαρ Άλαν Πόε, ο Άλαν Γκίνσμπεργκ. Αλλά και ο δικός μας Ναπολέων Λαπαθιώτης. Και ο Τάσος Λειβαδίτης. Κι άλλοι πολλοί που κατέγραψαν την υπαρξιακή τους κραυγή στα ποιήματα τους.
