Από Θεσσαλονίκη, Αθήνα κι ύστερα πάλι πίσω και ξανά… Μηλιώκας, Τσακνής, Ζιώγαλας, On the Road Band, συνεργάτες και συνεργάτιδες που έπαιξαν ρόλο βασικό. Πειραματισμοί, lives, διαδρομές, ατελείωτες στουντιακές ώρες. Μια ζωή δοσμένη στην μουσική και το τραγούδι, ένας άνθρωπος που κυκλοφορεί με ταχείς ρυθμούς σε μια πόλη και σε μια εποχή που το απαιτούν. Ένας καλλιτέχνης, παράλληλα, που προσπαθεί να διατηρήσει τον προσωπικό του ρυθμό για να μην χάσει την ουσιαστική επαφή με τον εαυτό του, αυτήν που τον κάνει γενναιόδωρο και έτοιμο να μας τον χαρίζει κάθε φορά που βρίσκεται επί σκηνής. Παρασκευά Θεοδωράκη, έχεις λίγο χρόνο για μερικά κλικ και λίγες ερωτήσεις; Έλα, είναι ωραία στην Πλάκα, θα πιούμε και καφέ…
Τι θυμάσαι πολύ δυνατά από τα παιδικά σου χρόνια;
Θυμάμαι τις μυρωδιές και τα έντονα χρώματα του χωριού μου, Κηπουρειό Γρεβενών. Τις πεντανόστιμες πίτες που έφτιαχνε η γιαγιά, τη μυρωδιά του δάσους μετά τη βροχή, τα μπάνια και το ψάρεμα με πεζόβολο στο ποτάμι, το μέλι με την κηρήθρα σε αμπελόφυλλα που μας έφερνε ο παπα-Γιάννης στην πλατεία.
Τις ατέλειωτες ώρες στο εργαστήριο του παππού με τα εργαλεία να φτιάχνω τόξα και σφεντόνες, να διορθώνω το ποδήλατο, να οργανώνουμε ταξίδια με τα ποδήλατα σε άλλα χωριά (κάποια πολύ δύσκολα και αναγκαζόμασταν να κάνουμε autostop στην επιστροφή!).
Τα βράδια με κιθάρες στην παραλία και στα κάστρα της Θεσσαλονίκης, τις υπερβολικά πολλές τούμπες με το skate μέχρι να βγάλουμε το τέλειο κόλπο! Το δισκοπωλείο του πατέρα μου όπου άκουγα σχεδόν όλα τα είδη μουσικής και τις αμέτρητες συναυλίες που έχω δει και φανταζόμουν τον εαυτό μου επάνω στη σκηνή!
Σε πιάνεις να νοσταλγείς; Να κοιτάς προς τα πίσω;
Ναι, αρκετές φορές, για τα όμορφα χρόνια που ζήσαμε, για τις καλές στιγμές. Συνήθως προσπαθώ να αποτυπώσω αυτές τις αναμνήσεις στα τραγούδια μου.
Έμειναν φίλοι και άνθρωποι ζωής από εκείνα τα χρόνια;
Ναι έμειναν, όχι πολλοί, αλλά έμειναν. Άλλοι στην καθημερινότητα, άλλοι από απόσταση κι άλλοι σε παντοτινές αναμνήσεις.. Θα μπορούσαν περισσότεροι, αλλά η ζωή τα φέρνει παράξενα καμιά φορά.
Τι δουλειές έχεις κάνει στην ζωή σου, Παρασκευά;
Έχω κάνει πολύ κουβάλημα μουσικού εξοπλισμού (με πόνο και πολλά γέλια) έχω δουλέψει σε πολύ λαϊκά μαγαζιά νύχτα, (πολλή νύχτα.. δεν το ξανακάνω!) έχω μοιράσει φέιγ βολάν και έχω δουλέψει και σε φωτογραφείο.
Η σχέση σου με την μουσική πώς ξεκίνησε γενικώς και πώς σε επαγγελματικό επίπεδο;
Νομίζω ξεκίνησε επειδή μεγάλωσα σε μουσικό περιβάλλον και ενδέχεται να έχω δει περισσότερες συναυλίες, από κάθε άλλο παιδί της ηλικίας του. Στην αρχή το ξεκινήσαμε για πλάκα, έτσι για την παρέα, μετέπειτα νομίζω κύλισε από μόνο του. Ο ένας φίλος έφερε έναν άλλο φίλο, ο άλλος έναν άλλο, κάποιος έγραφε στίχους… Μετά, ασχολήθηκα σε πιο σοβαρή βάση, με τις αντίστοιχες σπουδές, έκανα τα δικά μου τραγούδια, απέκτησα κοινό και σιγά σιγά έφτασα να τραγουδάω δίπλα σε πολύ αγαπημένους καλλιτέχνες.
Ποια είναι η άποψή σου για τα lives και τις μουσικές σκηνές στην Αθήνα αυτή την στιγμή, αυτή την περίοδο;
Πολλές επιλογές, αρκετή πολυφωνία, μεγάλη ποικιλία. Αλλά, να, δεν υπάρχει εκείνο το μέρος που να μπορέσει να στηρίξει μια παρουσίαση τραγουδιών ενός νέου καλλιτέχνη στις 8, ας πούμε, το απόγευμα. Ο κόσμος έχει συνδέσει την μουσική με τη νύχτα. Μετά τις έντεκα. Μακάρι το ωράριο των μουσικών σκηνών να ήταν στην Ελλάδα όπως είναι στην Ευρώπη ή στην Αμερική, που ξεκινούν 8 η ώρα και έχουν τελειώσει 10.
Δεν συντρέχουν ζητήματα ξενυχτιού και τρόπου επιστροφής με μετρό που κλείνουν και τα λοιπά… Δεν είναι, βλέπεις, μόνο η διασκέδαση, είναι και η ψυχαγωγία στην μέση. Με την ψυχαγωγία τι γίνεται; Και δεν λέω να καταργηθούν τα μπουζούκια, ως μπουζούκια, προς Θεού, δεν κάνουμε όλοι το ίδιο.
Απλώς, καλό είναι να υπάρχει και ο άλλος δρόμος, να μπορεί το κοινό μιας μουσικής παράστασης ,όταν τελειώνει αυτή, να βγαίνει έξω , όπως βγαίνει μετά από ένα Θέατρο: φορτισμένο, με ερωτήματα που τέθηκαν ή και που απαντήθηκαν, με μια αίσθηση ότι υπήρξαν κοινωνοί σε κάτι πραγματικά σημαντικό.
Τώρα με την απαγόρευση του καπνίσματος τι θα γίνει στις μουσικές σκηνές λες; Ήδη βλέπουμε εικόνες ανθρώπων που συνωστίζονται απέξω με τσιγάρο στο στόμα…
Είμαι κι εγώ καπνιστής και ήθελα να καπνίζω λιγάκι όσο βρισκόμουν πάνω στην σκηνή. Από την απαγόρευση μέχρι τώρα, έχω κάνει καμιά δεκαριά lives και άντεξα μια χαρά. Αν ενωθείς με τον κόσμο, τα ξεχνάς όλα τ’ άλλα, σου φεύγει από το μυαλό. Βέβαια, άκουσα κι ένα περιστατικό ότι σε live μεγάλου καλλιτέχνη και σε πολύ γνωστή μουσική σκηνή, είχαν κλείσει 400 άτομα θέση. Πάνω από τους μισούς τελικά ακυρώσανε, λόγω του ότι τους είπανε στην είσοδο ότι δεν καπνίζουν μέσα. Περισσότερα διαλείμματα ίσως βοηθούσαν. Ή… μικρότερες σε μήκος μουσικές παραστάσεις.
Ποιους μουσικούς αγαπάς; Υπάρχει κάποιος δίσκος που να σε έχει σημαδέψει;
Αγαπάω πολλούς μουσικούς, κυρίως από την Grunge ,Garage, Metal και Punk μουσική σκηνή. Το κάθε είδος έχει ξεχωριστή σημασία για μένα, ήταν από τα πρώτα μου ακούσματα, όταν κατάλαβα τι σημαίνει πραγματικά μουσική… και λίγα αγγλικά!
Στην συνέχεια, όταν άρχισα να ακούω και άλλα είδη μουσικής, ο πατέρας μου, και λόγω του δισκοπωλείου, μου πρότεινε τα παλιά καλά κλασικά ποπ και ροκ ξένα και ελληνικά: Doors, led zeppelin, Beatles,Rolling stones, Pink Floyd , Σιδηρόπουλο, Βαμβακάρη, Άσιμο κ.α. Το unplugged των Nirvana ήταν η αιτία για να ασχοληθώ με το τραγούδι και την κιθάρα το ΄94. Αργότερα, ο δίσκος THE WALL και όλη η ιστορία που βρίσκεται πίσω από αυτόν, με είχε ανατριχιάσει.
Τι είναι αυτό που θεωρείς πιο πολύτιμο και σημαντικό στην ζωή σου;
Θεωρώ πολύτιμους και σημαντικούς τους ανθρώπους που έχω κοντά μου. Η ησυχία μου, τα βιβλία και η μουσική μου είναι αυτά που απολαμβάνω. Επίσης θεωρώ πολύτιμο τον προσωπικό χρόνο, για να γνωρίζουμε ποιοι είμαστε.
Τι σε απασχολεί καλλιτεχνικά αυτό το διάστημα;
Περνάω πολλές ώρες στο στούντιο, κάνω δικά μου τραγούδια, δοκιμάζοντας καινούργιους ήχους, λίγο πιο σκληρούς από το ακουστικό στιλ. Περνάω στον ηλεκτρισμό, χωρίς βέβαια να «εγκαταλείψω» τα αγαπημένα μου ακουστικά και παραδοσιακά όργανα.
Μεγάλωσα με αυτόν τον ήχο, την μουσική του Σιάτλ, grunge μουσική που σου είπα και προηγουμένως, αλλά και Slipknot, Machine Head… Αποφάσισα, λοιπόν, να μπλέξω μερικά από αυτά τα στοιχεία με ελληνικό στίχο και ίσως το αποτέλεσμα αρέσει πολύ. Δυστυχώς τα πράγματα με τις δισκογραφικές και με τα ραδιόφωνα είναι δύσκολα-τα λεφτά που ζητούνται είναι παράλογα. Θα προσπαθήσω να δουλέψω μόνος σε αυτήν την κατεύθυνση, του να κάνω γνωστή την δουλειά μου στο κοινό..
Έχεις και την παράσταση για το Νικόλα Άσιμο, με τον Λεωνίδα Κακούρη…
Πήγαμε με τον Λεωνίδα Κακούρη και τον Δημήτρη Χατζηδημητρίου Θεσσαλονίκη, στο Θέατρο Αμαλία για δύο παραστάσεις μες στο Νοέμβρη. Προχωράμε οι τρεις μας πλέον με αυτό το project και θα το κάνουμε σε θέατρα. Ο Λεωνίδας έχει πάρει πολύ ζεστά αυτόν τον ρόλο, του Άσιμου. Ένα θέατρο ταιριάζει πολύ σε αυτήν την μουσικοθεατρική παράσταση, ως περιβάλλον.
Ποιους καλλιτέχνες μας προτείνεις να παρακολουθήσουμε φέτος, αλλά και γενικώς;
Είμαι περήφανος που έχω αρκετούς φίλους οι οποίοι κάνουν δικά τους, πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Ο Αλέξανδρος ο Δάικος, ο Βασίλης Ράλλης, ο Λεωνίδας Μπαλάφας, ο Αργύρης Λούλατζης, τα Στρατάκια, ο Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης… έχουνε φτιάξει όμορφες ομάδες και μπλέκουνε τα τραγούδια πολύ ωραία. Μπορείς να απολαύσεις άρτιο αποτέλεσμα, γιατί είναι συγκροτημένα παιδιά και έχουν κάνει καλή δουλειά.
Φωτογραφίες: Αποστόλης Αναστασόπουλος
