του Βλάση Κοζώρη
Το κείμενο αυτό να ξέρετε, γράφεται από ένα σημείο στον χάρτη της Ελλάδος –και υπάρχουν πολλά τέτοια- δυσεύρετο. Ακριβώς αυτό.
Βρισκόμαστε 45χλμ νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας του Ν. Αχαΐας, στα σύνορα με τον νομό Ηλείας. Εξαιρετικά ριψοκίνδυνη επιλογή, αν σκεφτεί κανείς ότι το πρώτο μεγάλο κύμα κρουσμάτων στη χώρα μας ξεκίνησε από την Ηλεία και κάθε πιθανό κρούσμα μάς συναντάει στη διαδρομή του για την ΜΕΘ στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ρίου. Κι αν όχι το ίδιο το κρούσμα, ο περίγυρος του. Η ακρίβεια και η υπερβολή της περιγραφής αυτής, είναι απόρροια του εγκλεισμού μου!
Για να μην σας τα πολυλογώ, «πιάσε το αβγό και κούρεφτο» που λένε κι εδώ, αφού όλοι ξέρουμε πως οι δομές υγείας στην επαρχία είναι ανύπαρκτες.
Οι άνθρωποι πέριξ της οικείας μου, να ας πούμε ο γείτονας μου, λέει «πάλι καλά που είμαστε στη μέση της διαδρομής, ας πούμε για κείνους από τα Σαββάλια, ρε σεις, τι θα κάνουν εκείνοι οι άνθρωποι που θέλουν μια ώρα και είκοσι λεπτά με τ’αμάξ για να φτάσουν στο νοσοκομείο;» και συνειδητοποιώ πως καθόλου άδικο δεν έχει, ενώ ταυτόχρονα η πρώτη σταγόνα ιδρώτα, κάνει την διαδρομή αυτί-γόνατο σε ένα δευτερόλεπτο.
Έφυγα από την αγαπημένη και πολύπαθη Αθήνα μου, πολύ πριν απαγορευτεί η μετακίνηση προς την επαρχία και λίγο πριν γίνει τριψήφιος ο αριθμός των κρουσμάτων. Φοβήθηκα πως ο εγκλεισμός για δύο μήνες και περισσότερους, στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού μας, ανάμεσα σε άλλες πολυκατοικίες, κάτω από τον κατάμαυρο ουρανό της Αθήνας, μπορεί να με γλιτώσει από τον Κορωνοϊό, αλλά όχι απο την βαθειά θλίψη. Έτσι, ήρθα στη φύση, να με ξυπνάει ο κόκκορας! Αναφέρομαι ξανά στην υπερβολή της περιγραφής λόγω εγκλεισμού. Το σταματάω και παίρνω το σοβαρό μου!
Φτάνουμε στο βράδυ που γράφω και οι γονείς μου τρέχουν κανονικότατα την ζωή τους, δίχως περίπου καμία αλλαγή. Εντάξει χρησιμοποιούν πολύ συχνά αντισηπτικά και οινόπνευμα και πλένουν τα χέρια τους και φοράνε γάντια. Δεν θεωρούν πως χρειάζεται να στείλουν μήνυμα κατά την έξοδο τους από το σπίτι, ας πούμε. Αυτό, γιατί ξέρουν πως είναι ξεχασμένοι και θεωρούν πως είναι απομακρυσμένοι, από εκεί που «συμβαίνουν» όλα αυτά. Σας θυμίζω πως μερικούς μήνες πριν, λέγαμε το ίδιο εδώ στη Δύση για τον Κορωνοϊό στην Κίνα. Τα συμπεράσματα ελεύθερα… Συζητάμε πως πρέπει να προσέξουν, να μείνουν μέσα όσο το δυνατόν περισσότερο, να αποφεύγουν τις περιττές εξόδους από το σπίτι και πώς να γίνει αυτό βέβαια αφού οι άνθρωποι έχουν κι άλλες ζωές πίσω τους και ουδείς μερίμνησε.
Βασίζομαι σ’αυτό και δίνω ελαφρυντικό δηλαδή, αφού η πολιτεία είπαμε, τους έχει ξεχασμένους. Τι γίνεται ρε σεις με το θέμα των κτηνοτρόφων, των γεωργών, των καλλιεργιών και των ζώων τους; Η κουβέντα που κάνω με τον πατέρα μου τις τελευταίες ημέρες, πάει κάπως έτσι:
-Άνθρωπε μου μείνε μέσα στο σπίτι, θα κολλήσουμε όλοι, είναι μεγάλη ανάγκη.
-Και τα πρόβατα τί θα γίνουν, άμα μείνω εγώ μέσα ποιός θα τα ταΐσει; Θα πεθάνουν και μόλις τελειώσει όλο αυτό τι θα κάνω; (Η βέβαιη αγωνία, που έχουν όλοι οι άνθρωποι, ο καθένας στον κλάδο του.)
-Μπορεί να έχεις πεθάνει εσύ, του λέω, αν δεν προσέξεις, ή κάποιος από εμάς
-Ας πεθάνω.
Δεν ξέρω τι να απαντήσω,αλήθεια, αν έχετε εσείς κάποια πρόταση θα το εκτιμούσα. Ο άνθρωπος αυτός πιθανολογώ πως αυτή τη στιγμή νιώθει χρέος του να προστατεύσει την υγεία του, την υγεία της γυναίκας του και των παιδιών του και ταυτόχρονα, ενενήντα άλλων ψυχών.
Σαν επιχείρημα δε, «πουλάει» πως τον προστατεύει ο καθαρός αέρας που δεν συναντάς στην Πόλη κι εγώ έχω ήδη σηκώσει τα χέρια ψηλά. Και τέλος πάντων, ας ασχοληθούμε και με αυτούς, καθότι η οικονομική καταστροφή των κτηνοτρόφων/καλλιεργητών, τουλάχιστον της εδώ γύρω περιοχής, υπολογίζεται γύρω στις εβδομήντα χιλάδες ευρώ. Υποθέτω, συνυπολογίζουμε τις κακουχίες που έχουν περάσει τον χειμώνα, την δουλειά εν μέσω βροχής και κρύου, με τα χέρια τους χωμένα στη Γη.
Ο απολογισμός των ημερών έχει ως εξής: καμία αστυνομία δεν έχει περάσει από τους δρόμους μας όλες αυτές τις ημέρες για τον απαραίτητο έλεγχο και οι άνθρωποι δεν έχουν υπολογίσει ή μάλλον, δεν έχουν αντιληφθεί την σοβαρότητα της πραγματικότητας από την άλλη. Αντίθετα, τρέμουν μόνο για την επόμενη ημέρα σε οικονομικό επίπεδο -όπως όλοι- κι αυτό, γιατί κανείς δεν τους έχει δώσει ακόμα εναλλακτική.
Εγώ πάντως ήρθα εδώ με τις οδηγίες που είχαμε οι Αθηναίοι πολίτες στοχάζομαι…ε! Αλλά τι να κάνεις; Υποθέτω κατεβαίνεις στην πλατεία του χωριού –πάντα με γάντια, μάσκα και στολή αστροναύτη- και ανοίγεις μια ωραιότατη συζήτηση περί «ατομικής ευθύνης» κι ό,τι γίνει;
Χαιρετισμούς και υπομονή σε όλους, στην Αθήνα, στα γραφεία του Η Πόλη ζει, κι αν ρε παιδί μου,αν λέω, δεν επιστρέψω ή δεν γράψω σύντομα κάτι, αναζητήστε με εσείς, γιατί από την Πολιτεία, δεν το περιμένω.
Σας φιλώ!
*Οι φωτογραφίες είναι του Βλάση Κοζώρη, τις οποίες τράβηξε αυτές τις μέρες.
