Τέλη 70, αρχές 80 και μέσα σε ένα κτήριο της Κυψέλης η μουσική και το ποτό έρεαν σε αφθονία. Ήταν μια εποχή γεμάτη παλμό, πρωτοτυπία, ανεμελιά, ζωντάνια και όλο αυτό αντανακλούσε και στην καλλιτεχνική δημιουργία. Και η σημερινή τεχνολογία, όμως, είναι πολύτιμη γιατί ,χάρη σε αυτή, προσπάθειες όπως το περιοδικό ΜΟΥΣΙΚΗ δεν χάνονται σε χρονοντούλαπα, παρά συνεχίζουν το ταξίδι τους που έχει ψυχαγωγικό, αλλά και εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Ο ένας εκ των δύο εκδοτών του περιοδικού μοιράζεται με το Η ΠΟΛΗ ΖΕΙ μερικές ιστορίες γύρω από το πόνημά τους που ίσως να μην πίστευαν ποτέ ότι θα έβρισκε φανατικούς, γεννημένους χρόνια μετά την κυκλοφορία του τελευταίου τεύχους!
“Όταν μιλάς με γέρους, θα ακούς για πεθαμένους“, έγραψε ο Κυριαζίδης πάνω από τις απαντήσεις τους στις ερωτήσεις που του έστειλα ένα απόγευμα του Σεπτέμβρη και, παρά την πικρή αίσθηση που μου μετέδωσε ως φράση, δεν μπορούσα να μην την δημοσιεύσω . Χάρη στον συγγραφέα Κώστα Ποντικόπουλο, του οποίου τη συνέντευξη μπορείς να διαβάσεις εδώ: https://ipolizei.gr/h-muthistorikh-zoh-tou-kosta-pontikopoulou/, ενημερώθηκα για την ύπαρξη του περιοδικού ΜΟΥΣΙΚΗ.
Γεννήθηκα το 1992 και ανδρώθηκα μες στην μπερδεμένη, από πολλές απόψεις, δεκαετία του 2000, οπότε το αγνοούσα. Μέσα σε ένα βράδυ, όμως, χάρη στο υπάρχον ηλεκτρονικό αρχείο ρούφηξα ένα ολόκληρο τεύχος, δεν μαρτυράω ποιο, στο οποίο, μάλιστα, εντόπισα και κείμενο της Γώγου για τα Εξάρχεια, που έμοιαζε να έχει γραφτεί χθες!
Για να θυμούνται οι παλιοί, λοιπόν, και να μαθαίνουν οι νεότεροι, το περιοδικό εκδόθηκε από τον Γιώργο Κυριαζίδη και τον Νίκο Γραμματίκα και κυκλοφόρησε 122 τεύχη από τον Δεκέμβρη του 1977 έως τον Γενάρη του 1988. Ο Κυριαζίδης είχε και χρέη διευθυντή σύνταξης. Σε όλες αυτές τις 12.000 σελίδες, περίπου, φιλοξενήθηκαν σημαντικά άρθρα και συνεντεύξεις με τους καλλιτέχνες της κλασικής, τζαζ, ροκ, λαϊκής, έντεχνης και παραδοσιακής μουσικής όλου του φάσματος σε όλο τον κόσμο.
Η μουσική αντιμετωπίστηκε μέσα από τα κείμενα που δημοσιεύονταν όχι μόνο αμιγώς καλλιτεχνικά, αλλά και από κοινωνικοπολιτική σκοπιά. Μπορείς να ρίξεις μια ματιά στο ηλεκτρονικό αρχείο κι εσύ: http://www.mousiki-periodiko.gr/magazine/
Κύριε Κυριαζίδη, πώς προέκυψε η ιδέα για ένα μουσικό περιοδικό και τι μεσολάβησε από την ιδέα μέχρι την υλοποίηση;
Είχα ένα μικρό γραφείο, μαζί με τον Νίκο Γραμματίκα, που κάναμε περιοδικά για τρίτους. Αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι δικό μας που να το αγαπούσαμε. Έτσι προέκυψε το περιοδικό ΜΟΥΣΙΚΗ που κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος τον Δεκέμβριο του 1977.
Ποιοι ήταν οι πρώτοι, αλλά και οι μετέπειτα, σταθεροί συνεργάτες και τι απήχηση είχατε στα πρώτα τεύχη;
Θα εκπλαγεί κανείς όταν διαβάσει στην “ταυτότητα” του περιοδικού, ποιες υπογραφές περάσανε μέσα από τις σελίδες της ΜΟΥΣΙΚΗΣ. Καλύτερα να τους ψάξει ο κάθε ενδιαφερόμενος στο site mousiki-periodiko.gr, μην ξεχάσω και κανέναν. Ήταν πάνω από εκατό και ήταν σπουδαίες πένες…Τα γραφεία της ΜΟΥΣΙΚΗΣ ήταν σ’ ένα ωραίο νεοκλασικό κτήριο και είχαμε μεγάλη άπλα. Η ατμόσφαιρα θύμιζε περισσότερο λέσχη παρά εκδοτικό οίκο.
Μετά το μεσημέρι πλακώνανε οι συνεργάτες και το Μπέρμπον και το Μπράντι “Κούτσικος” έρεε άφθονο. Τα πικάπ παίζανε ότι καινούριο κυκλοφορούσε. Περνάγαμε καλά. Τώρα για την απήχηση: μετά το δέκατο τεύχος η κυκλοφορία απογειώθηκε και γύρω στο πεντηκοστό σταθεροποιήθηκε.
Γνωρίζω ότι έγραφε κατά καιρούς και η Κατερίνα Γώγου. Πώς γνωριστήκατε και τι άνθρωπος ήταν;
Η Κατερίνα ήταν φίλη μου. Η γυναίκα της διπλανής πόρτας. Έμενε, τότε, με την κόρη της την Μυρτώ και τη μάνα της στον ίδιο όροφο όπου ήταν τα γραφεία του περιοδικού. 3ης Σεπτεμβρίου 176, κοντά στην Αγίου Μελετίου. Ήταν κουμπάρα μου στον πολιτικό γάμο που έκανα με τη Ζέττα το 1983. Δεν θέλω να προσθέσω κάτι άλλο.
Θυμάστε κάποια χαρακτηριστική ιστορία πίσω από την παραγωγή κάποιου συγκεκριμένου τεύχους; Έχετε, ίσως, κάποιο προσωπικό “πάνθεον” τευχών;
Τον Φεβρουάριο του 1984 είχαμε ξεκινήσει το μοντάζ του τεύχους που είχε ένα μεγάλο αφιέρωμα στον Βασίλη Τσιτσάνη που έφυγε από τη ζωή την Τρίτη 17 Ιανουαρίου. Στη μέση της δουλειάς μου τηλεφωνεί η μάνα μου η Λιόλια και λέει ότι πέθανε ξαφνικά ο πατέρας μου ο Νίκος… Τα ξημερώματα γεννάει η (πρώην πλέον) γυναίκα μου το μικρό Νικολάκη. Έτρεχα από το μαιευτήριο στο νεκροταφείο και μετά στη μονταζιέρα για να βγει στην ώρα του το τεύχος 75.
Εντάξει, αυτό τα είπε όλα! Ποιο περιοδικό ήταν ο βασικός “ανταγωνιστής” του ΜΟΥΣΙΚΗ;
Ουσιαστικά δεν υπήρχε κάποιος ανταγωνισμός με τα περιοδικά της εποχής. ΗΧΟΣ, ΠΟΠ & ΡΟΚ και αργότερα το ΝΤΕΦΙ. Το καθένα είχε το αναγνωστικό κοινό που του έπρεπε.
Θα ήθελα να μάθω μερικά πράγματα για εσάς, συγκεκριμένα. Τι κάνατε πριν το περιοδικό;
Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη και ήμουν μοσχαναθρεμένο τσογλάνι. Πέρασα από κάποια γυμνάσια του Πειραιά και της Αθήνας και κατέληξα στην ΑΣΟΕΕ. Έκατσα κάποιους μήνες. Δεν με ενδιέφερε. Έπιασα όμως δουλειά σ’ ένα γυναικείο περιοδικό (Εργόχειρο). Σε λίγες μέρες η Βένια Χούλη, υπεύθυνη στη σελιδοποίηση, γέννησε κι έτσι ανέλαβα το πόστο. Δεν ήξερα την τύφλα μου. Ο Τάκης Ψαράκης, ο αρχισυντάκτης, ουσιαστικά ήταν ο μέντοράς μου σ’ αυτή τη δουλειά.
Έτρεξα όμως και γράφτηκα στο Κέντρο Τεχνολογικών Εφαρμογών του Νίκου Παπαδάκη. Η σχολή ήταν σ’ ένα αδιέξοδο δρομάκι στην Πατησίων απέναντι σχεδόν από την ΑΣΟΕΕ. Δάσκαλοί μου στα εικαστικά και στη γραφιστική ήταν η Ακριτίδου, ο Βάρλας (σπουδαίος μπουζουξής) και κάποιοι άλλοι βαρετοί.
Μαθαίναμε όμως. Εκεί γνώρισα και τον Λεωνίδα τον Χρηστάκη που σκάρωνε στις αίθουσες του ΚΤΕ μια έκθεση ζωγραφικής με κινούμενα(!!!) τμήματα… Του είπα πού δούλευα και μου έδειξε αρκετά κόλπα για το στήσιμο περιοδικών. Ήταν μάγκας. Τότε έβγαζε τα περιοδικά Panderma, Κούρος και Ιδεοδρόμιο.
Σύντομα πήγα στις εκδόσεις του Αλέκου Φιλιππόπουλου στην οδό Φειδίου. Ανέλαβα τη σελιδοποίηση των “Τεχνοκρατία”, “Autotourism” και του περιοδικού “Ελευθεροτυπία”. Διευθυντές ήταν ο Σεραφείμ Φυντανίδης, ο Ανδρέας Μπόμης και ο Χρήστος Θεοχαράτος. Ήμουν ο πιτσιρικάς που τα έκανε όλα. Σελιδοποίηση και τίτλους για γέμισμα, και ράψιμο κειμένων και κόψιμο προλόγων. Συνέφερα, όπως έλεγε ο Αντρέας ο Μπόμης. Οι Εκδόσεις Φιλιππόπουλου ήταν μεγάλο σχολείο για μένα.Στα τέλη του 1976 αποχώρησα και μετά τα πράγματα πήραν την γνωστή πορεία.
Γιατί σταμάτησε να κυκλοφορεί το περιοδικό και πώς ήρθε, χρόνια μετά, η απόφαση για την ψηφιοποίηση που το θύμισε σε παλιούς και το σύστησε σε νεότερους;
Μετά από δέκα χρόνια ανελλιπούς μηνιαίας κυκλοφορίας (121 τεύχη) το Δεκέμβριο του 1987 το περιοδικό ΜΟΥΣΙΚΗ έκλεισε τον κύκλο του κι εγώ ξεκίνησα για άλλες περιπέτειες. Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα δεκαετία. Την ψηφιοποίηση ανέλαβε ο γιος μου, ο Μιχάλης. Τον Ιανουάριο του 2015 “κρεμάσαμε” το πρώτο τεύχος, με τη διαδικτυακή βοήθεια της εταιρίας NEVMA που δίνει στον αναγνώστη την ευκαιρία να “ξεφυλλίζει” το περιοδικό στην οθόνη του. Μέχρι σήμερα υπάρχουν στο site ψηφιοποιημένα περίπου 110 τεύχη. Ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει και έγινε. Επίσης υπάρχει σελίδα στο Facebook “Μουσική-Περιοδικό“.
Τι άποψη έχετε για την σύγχρονη μουσική βιομηχανία; Είστε νοσταλγός της εποχής της εκτός διαδικτύου;
Υπάρχει ενημέρωση, κατά την άποψή σας, για τα μουσικά δρώμενα από free press ή άλλα έντυπα/sites κλπ;
Η Βιομηχανία πάντα ήταν Βιομηχανία και το διαδίκτυο παραμένει δίκτυο. Υπάρχει “ενημέρωση” σε βαθμό πνιγμού. Ο καθένας χρειάζεται τα προσωπικά του φίλτρα. Ακούω ελάχιστο ραδιόφωνο γιατί οι περισσότεροι σταθμοί θυμίζουν τα ματζίρικα σάουντρακ του Ταραντίνο. Προτιμώ το YouTube.
Τι άλλο να περιμένουμε από την ομάδα του περιοδικού ΜΟΥΣΙΚΗ; Κάποιο πάρτυ, κάποια μελλοντική ιντερνετική κυκλοφορία; Γενικώς, υπάρχουν σχέδια και στόχοι για το μέλλον;
Δεν γνωρίζω ακόμη. Είμαστε ρεμπέτ ασκέρι. Όλο και κάτι θα γίνει.
Τι μουσική ακούγατε και ακούτε; Έχουν διαφοροποιηθεί κάπως τα γούστα σας; Από τις νέες εγχώριες σοδειές ξεχωρίζετε κάτι;
Ακούω ό,τι γουστάρω από κάθε είδος μουσικής και τραγουδιού ανάλογα με τη διάθεση τη δική μου και της παρέας. Αυτά. Αφού σας ευχαριστήσω, να προσθέσω κάτι ακόμη. Αν κάποια/ος που μας διαβάζει τώρα, έχει τα τεύχη (2,3,32) που κάπου χάθηκαν αν μπορεί να μας τα στείλει στην διεύθυνση Αριστοτέλους 82 Χαλάνδρι ΤΚ 15232. Θα σκαναριστούν και θα επιστραφούν με κούριερ σε λίγες μέρες. Το email μου είναι [email protected].
Σημείωση: Η ολοκλήρωση της παρουσίασης των τευχών του περιοδικού ΜΟΥΣΙΚΗ θα γίνει σταδιακά λόγω της χρονοβόρου διαδικασίας στην ψηφιοποίησή τους.
