Ας είμαστε ειλικρινείς…
«Πως είπατε;» που έλεγε και η γνωστή περσόνα της βουλής..
Διότι, αν τολμήσεις να πεις την αλήθεια και να έχεις το θεό βοήθεια, τότε μαύρο φίδι που σ’ έφαγε!
Διότι, οι άλλοι, θέλουν την καραμέλα, και αν μάλιστα είναι δοκιμασμένη (κάτι σαν εμβόλιο μετά την κλινική μελέτη και την έγκριση του ΕΟΦ), τότε όλα μέλι γάλα.
Σου ζητάνε βέβαια πάντα την αλήθεια και μόνο την αλήθεια, χωρίς φόβο και πάθος, και μόλις ξεστομίσεις τα πρώτα σύμφωνα, μακελειό!
Σου κόβουν την ουρά, σου βάζουν πιπέρι στο στόμα (όπως ακριβώς γαλουχήθηκαν στην πυρηνική τους οικογένεια που τους καλοανάθρεψε) κι εσύ μένεις με την εισαγωγή στο χέρι…
Ελάτε τώρα, πόσες φορές δεν είπατε: «Πες μου την αλήθεια και δε θα θυμώσω»;
Και μετά αναρωτηθείτε εάν θυμώσατε; Ή εάν τελικά εκτιμήσατε τον ειλικρινή φουκαρά, που είδε τη θηλιά να στήνεται στην εξέδρα σαν καλοκαιρινή συναυλία στο Λυκαβηττό.
Κανείς δε θέλει να του πεις την αλήθεια, κανείς δεν εκτιμά το πάθος, αν δεν τον αφορά, αν δεν έχει το κουταλάκι στο δικό του στόμα. Το μαρούλι ανάμεσα στα δόντια του. Ίσα ίσα ενθαρρύνει το φόβο του άλλου, τον ποτίζει επιμελώς, όπως και τον δικό του μέσα του, αυτόν που δεν κατάφερε να νικήσει.
Αγαπημένε πλησίον, που με αγαπάς μόνο όταν σε κανακεύω με ψέματα και αλήθειες –τίγκα στο υαλουρονικό–, παραδέξου τα γούστα σου και πορεύσου επιτέλους εν ειρήνη.
Σύντροφοι, της ειλικρίνειας, που τραβάτε το σεντόνι και πετάτε στα μούτρα τις αλήθειες, μη τους κάνετε αυτό το δώρο… Θα σας επιβληθεί ποινή η ολομέλεια –πάντα για το καλό σας–, θα σας ζητήσει να βρείτε θεραπεία στην αρρώστια σας και σε αυτό το γκασλάιτινγκ, μπορεί και να σας πείσουν να πιάσετε δίκλινο πλάι στο Μαζωνάκη, (που μεταξύ μας ιδανικό μού ακούγεται…)
Φλομώστε τους στο ψέμα λοιπόν!
Ταΐστε τους ό,τι πεινασμένοι δε θα τολμούσαν να πάρουν ακόμα κι αν τους το χάριζαν! Γουστάρουν την αγέλη τους, την αναγνωρίζουν από τα χνώτα, η κοπριά τους ζεσταίνει τα βράδια τους…
Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς με εμάς, σιγανά όμως σιγανά και ταπεινά, γιατί κάνει κρότο η αλήθεια και θα τους ξυπνήσουμε!
