Φαίνεται πως τα ουμανιστικά Ιδανικά τού Διαφωτισμού περνάνε στην πολιτιστικής τους αντεπίθεση και το δικαίωμα τής ελεύθερης αυτοδιάθεσης από την εποχή τού Habeas Corpus διατρανώθηκε κι επαυξήθηκε προκειμένου να συμπεριλάβει κοινωνικές ομάδες που κινούνται στο περιθώριο τής παραγωγικής διαδικασίας.
Έτσι τα πρόσωπα με κάποιου είδους δυσχέρεια αντιμετωπίζονται – ευτυχώς – πλέον ως «άτομα με ειδικές ικανότητες» κι εντάσσονται στην καταναλωτική μηχανή (αν όχι και στην δημιουργική) με αποτέλεσμα να συμβιώνουν αρμονικά με τους οικείους τους και να μην απομονώνονται σε περιφερειακά (ή ακόμα και περιθωριακά) «ευαγή ιδρύματα» ή «ευκτηρίους οίκους». Η ανάγκη αναγνώρισης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας δεν είναι πλέον φιλανθρωπία αλλά σεβασμός, ενσυναίσθηση, αυτοεκτίμηση που προάγουν την ατομική και συλλογική αυτοβελτίωση, αν όχι και την ομαδική αυτογνωσία.
Στον αντίποδα τού μυθικού Καιάδα η Αγάπη ξέρει να συν-χωρεί, να επιτρέπει την συμπερίληψη, να μην αποκλείει το διαφορετικό, να το ενσωματώνει σε μια αδιόρατη συμπαντική αρμονία εν εξελίξει. Απαιτούνται φυσικά μεγάλα ψυχικά αποθέματα κι αυτοσχεδιαστικές δεξιότητες, τίποτα όμως δεν είναι εύκολο στις μεταβατικές-μεταιχμιακές κοινωνίες παρόντος κι αμέσου μέλλοντος.
Η πάλη ανάμεσα στην κανονικότητα και στην ετερότητα, στην «φυσιολογική ζωή» τού μέσου όρου τής μαθηματικής καμπύλης τού Gauss και στα άτομα με εξαιρετικές ικανότητες, σε όσα «τυφλά σημεία» κι αν υποπίπτουν, καλά κρατεί μέχρι τις άκρως προκλητικές τε κι ενδιαφέρουσες ημέρες μας απαιτώντας μας βίον και πολιτείαν ευαγήν, έντιμον, ηθικόν και ξεκάθαρον, ως προς τις αγαστές προθέσεις μας τουλάχιστον.
Το θεοποιημένο, υπερτιμημένο άτομο προκειμένου να επιβιώσει στον ρομποτικό-κβαντομηχανικό εικοστόν πρώτον αιώνα πρέπει να συνεργαστεί, να συμβιώσει, να συγχωρήσει, να συνεκτιμήσει, να συμπεριλάβει, να αξιοποιήσει και να επαυξήσει όλες του τις κοινωνικές δεξιότητες, να εξασκηθεί τόσο στην Ενσυναίσθηση όσο και στο Κριτικό Πνεύμα.
Έτσι ένα «ανάπηρο» παιδί σε ετούτο το καλογραμμένο έργο γίνεται η αφορμή να δοκιμαστεί η ανθρωπιά των προσώπων τού περιγύρου και να συμφιλιωθούν όλες με όλους, εάν θέλουν να επιτύχουν το αμοιβαίο κέρδος μιας “win-win situation” προς την οποία πρέπει να κατατείνουν όλες οι επαπειλούμενες κρίσεις σε οικογενειακό, εργασιακό και κοινωνικό περιβάλλον. Συμβατότητα-συνεργατικότητα-συνδημιουργικότητα-συναδελφικότητα-συν… είναι οι λέξεις κλειδιά στον Οδηγό Επιβίωσης τού αιώνα που διανύουμε εκόντες-άκοντες. Αυτό το «συν-» της συμπερίληψης είναι το μυστικό.
Δεν είναι τυχαίο πως αυτό το καλοδομημένο μελοδραματικό νεορεαλιστικό πρόσφατο δραματικό έργο σπάει ταμεία σε Παρίσι και Αθήνα.
Στην αθηναϊκή παράσταση ερμηνείες και σκηνοθεσία, σκηνογραφία κι ενδυματολογία, φωτισμοί ενός εξπρεσιονιστικού σκηνικού με πολλά «κουτάκια-κυβάκια», όπου οι άνθρωποι βιώνουν τις παράλληλες μοναξιές κι ανταλλάσσουν ενέργειες δια της εκφερομένης απελπισίας τους, δεν οδηγούν όμως σε από-γνωση (το αντίθετο μάλιστα, αφού το μήνυμα είναι αισιόδοξο κι ευοίωνο).
Η ανθρωπιά θα μας σώσει. Επίκαιρο, δεν νομίζετε;
ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΆΚΡΩΣ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΆΚΡΩΣ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ ΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΟ ΤΙΤΛΟ «Μαζί»!!!
ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ALTERA PARS ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΜΟΝΟΝ ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ ΤΡΑΓΙΚΩΜΩΔΙΕΣ ΓΙΑ ΑΝΗΣΥΧΟΥΣ ΘΕΑΤΡΟΦΙΛΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΡΚΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΛΙΓΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΠΑΤΗΜΕΝΗ.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
Ταυτότητα παράστασης
Συγγραφέας: Φάμπιο Μάρρα
Mετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Σκηνοθεσία – Φωτισμοί: Πέτρος Νάκος
Σκηνικά – Κοστούμια: Altera Pars
Mουσική επιμέλεια: Αγγελική Κοντού – Πέτρος Νάκος
Επεξεργασία ήχων: Νίκος Κριτσέλης – Διονύσης Μανιώτης
Κατασκευή σκηνικού: Στέφανος Λώλος
Επικοινωνία:LeCanardquiParle/lecanardpr@gmail.com
Παίζουν: Μίνα Χειμώνα, Ηλίας Τσούμπελης, Αγγελική Κοντού, Xαρά Νικολάου
Παραγωγή: Altera Pars 2024-25
