Σας έχω νέα: Ο Γκρούεζας κυκλοφορεί ακόμα ανάμεσά μας. Συχνάζει στο Κολωνάκι, στη Γλυφάδα, στη Μύκονο, στην Αράχωβα. Πελάζει σε κυριλέ καφέ και μπιστρό, τρώει σε ακριβά γκουρμέ εστιατόρια και τα βράδια ανοίγει μπουκάλι και τα σπάει στα μπουζούκια. Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών(ει).
Ο κινηματογραφικός ρόλος που ενσάρκωσε ανεπανάληπτα ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος στην ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο» ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει. Εκσυγχρονίστηκε μάλιστα. Έχει σούπερ ντούπερ κινητό και ενεργή παρουσία στα σόσιαλ μίντια. Χιλιάδες ακόλουθους και ψηφιακούς φίλους. Διατηρεί πιστή κομματική πελατεία. Είναι συνώνυμο του τοπικού κομματάρχη. Επιδέξιος, καταφερτζής, άνθρωπος της πιάτσας. Η δουλίτσα να γίνει και γαία πυρί μειχθήτω.
Πηγαινοέρχεται με το τζιπ επαρχία και συνομιλεί με παράγοντες, περιφερειάρχες, δημάρχους και λοιπές τοπικές αρχές. Φίλα προσκείμενος στους ανώτερους εκκλησιαστικούς κύκλους. Ομοτράπεζος μεγαλοδικηγόρων, εκδοτών και συστημικών δημοσιογράφων. Με ύφος εκατό καρδιναλίων. Φτύνει προς τα κάτω, γλύφει προς τα πάνω. Καταπιέζει τους υφιστάμενους και έχει γλοιώδη δουλική συμπεριφορά στους υψηλά ιστάμενους. Όπου μίζα τρέχει.
Εργολαβίες, μεσολαβήσεις, λαδώματα, αδειοδοτήσεις, χορηγίες. Βγάζει δάνεια αυθημερόν. Σβήνει κλήσεις. Υπόσχεται να διορίσει τους ημέτερους. Δανείζει με τόκο στην ανάγκη σου. Μεσολαβεί για να χειρουργηθείς. Ξέρει τους πάντες και τα πάντα. Μπαινοβγαίνει στα υπουργεία. Στα μέσα και στα έξω. Καλογραμμένο κοστούμι. Ακριβό αμάξι και ρόλεξ χρυσό. Έχει σοφέρ κι έναν φουσκωτό πάντα δίπλα του. Ουίσκι σπέσιαλ και πούρα Αβάνας. Γραβάτες επώνυμες, κεχριμπάρι κομπολόι. Φρεσκοξυρισμένος πάντα. Το μαλλί στην τρίχα. Τον είδα σας λέω με τα ίδια μου τα μάτια. Τον άκουσα με τα αυτιά μου. Αν προσέξετε κι εσείς κάπου θα τον εντοπίσετε. Μπαινοβγαίνει βλέπεις καθημερινά στην Βουλή και στα τηλεοπτικά στούντιο. Ενδιαφέρεται διακαώς για το κοινό καλό. Για μας δουλεύει κουτούτσικα. Τα χρήματα δεν τον απασχολούν ΚΑΘΟΛΟΥ. Έχει άλλωστε άφθονα κρατικά και ανανεούμενα διαρκώς, γιατί να τον απασχολούν;
Δηλώνει δημόσιος λειτουργός. Ταπεινός υπηρέτης του λαού. Για μας τρέχει όλη μέρα. Ε τι , για τον εαυτό του; Για τόσο χαμερπή τον περάσατε; Για την Ελλάδα ρε γαμώτο! Αφού είναι πατριώτης πάνω από όλα. Εθνικόφρων και θρησκευόμενος! Ρίχνει βέβαια κάτι Χριστοπαναγίες πάνω στα νεύρα του, αλλά έχει την γνωστή παροιμία για άλλοθι: κι ο Άγιος φοβέρα θέλει! Έτσι υψώνει και τη φωνή ισχυρίζεται στους αρμόδιους όταν πρέπει για να γίνει η δουλειά!
Και ως γνωστόν: η δουλειά δεν έχει γίνει, αν δεν γίνει η δουλειά…
Με όλα αυτά τα ωραία του εκάστοτε Γκρούεζα –γιατί δεν είναι ένας μα δυστυχώς πολλοί– δεν ήθελα και πολύ για να σκαρώσω το σχετικό τερψιλαρύγγιο τραγουδάκι:
ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ ΑΦΟΥ
Σταυρωτό ριγέ κουστούμι
περισπούδαστο το ύφος
κομπραδόρος και ραντιέρης
εργολάβος, τοκογλύφος.Φου και φου και φου και φου
μαζί τα φάγαμε αφούΧώθηκε μέσα στο κόμμα
στέλεχος από παλιά
πούρο ακριβό στο στόμα
και βαμμένα τα μαλλιά.Φου και φου και φου και φου
μαζί τα φάγαμε αφούΧορηγούς κι επιδοτήσεις
ξετρυπώνει διαρκώς
όπου μίζα λοβιτούρα
πάντα κάπου εκεί κι αυτός.Φου και φου και φου και φου
μαζί τα φάγαμε αφού
