Ο Θανάσης Ζήκας και η Εύη Σεϊτανίδου, τα ταξιδιάρικα Kadinelia, τα ακούραστα και δημιουργικά, γιορτάζουν 10 χρόνια μουσικής διαδρομής, ετοιμάζουν νέο δίσκο (θα κυκλοφορήσει την άνοιξη κι ανυπομονούμε) κι έρχονται και την Παρασκευή 14/03 για μια συναυλία στο Κύτταρο!
Με αφορμή όλα αυτά και την αγάπη μας για τη μουσική τους, μιλάμε σήμερα εφ’ όλης της ύλης. Αν δεν τους ξέρεις ακόμα, σκέψου ήχους από τη Μεσόγειο μέχρι τον Μισσισσιππή, ψυχεδέλεια μπλεγμένη με παράδοση και διασκευές που φέρνουν τη Nina Simone χέρι χέρι με μια τσαμπούνα. Διαβατάρικα kadinelia που γράφουν, συνθέτουν και ερμηνεύουν outside the box. Η κουβέντα μαζί τους, απόλαυση!
Αν κάποιος δεν σας είχε ακούσει ποτέ, με ποιο τραγούδι θα του συστηνόσασταν;
Θανάσης Ζήκας: Με το «Άμα σταματήσεις το μυαλό σου», γιατί είναι ένα τραγούδι το οποίο χρησιμοποιεί ένα ρυθμό παραδοσιακό βαλκανικό που ακούγεται όμως σαν να είναι ροκ και αναδεικνύει την εναλλαγή των ρόλων στις κιθάρες και τα vocals της Εύης. Επίσης φέρει ένα global μήνυμα.
Τι θυμάστε από την πρώτη φορά που παίξατε παρέα;
Εύη Σεϊτανίδου: Θεσσαλονίκη, παραλία, ηλιοβασίλεμα, ρομαντισμός και ανεμελιά.
Το πρώτο τραγούδι που προβάρατε;
Ε. Νομίζω από τα πρώτα κομμάτια που προβάραμε ήταν ο «Βόρειος Άνεμος» –που θα συμπεριλαμβάνεται στον καινούριο δίσκο– στο εργαστήρι οργανοποιίας του Θανάση που είχε τότε στην Κλεισούρας. Θυμάμαι ότι για μένα ήταν μεγάλη χαρά, γιατί δεν έβρισκες εύκολα τότε μουσικούς να πειραματίζονται με μονούς ρυθμούς και πόσο μάλλον να συνθέτεις και σε αυτό το μέτρο. Αυτό ήταν ένα ψάξιμο που έκανα κι εγώ σε εκείνη τη φάση και όταν μου έπαιξε αυτό το κομμάτι ο Θανάσης ένιωσα ένα «κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι»
Εμπνέεστε από την ελληνική παράδοση, αλλά ενσωματώνετε και έθνικ και διεθνή στοιχεία. Το πρώτο βίντεό σας που μου πετάχτηκε στο you tube ήταν το sinnerman κι ήταν εκπληκτικό. Υπάρχει κάποιο είδος μουσικής που αγαπάτε περισσότερο και κάποιο που δε θα μπορούσατε με τίποτα να ενσωματώσετε στις δημιουργίες σας;
Ε. Θα μπορούσαμε να αντλήσουμε στοιχεία από όλες τις μουσικές, ίσως όχι από όλα τα υποείδη. Το βασικό για εμάς είναι να μπορεί να αποδοθεί με τις κιθάρες και να έχει όγκο. Είναι αρκετά απαιτητικό να γεμίσεις τον ήχο με δύο όργανα στο ίδιο φάσμα συχνοτήτων και ειδικά σε μια εποχή που έχουμε συνηθίσει στα μεγάλα μπάσα.
Πόσο αβίαστο είναι για εσάς το πάντρεμα των διαφορετικών ήχων και ειδών, αλλά και των διαφορετικών οργάνων, ή πόσο κοπιώδες;
Ε. Κάπως μες τα χρόνια έχουν ξεκλειδωθεί κάποιοι κώδικες για το πως να δομήσεις ένα κομμάτι και το πως να ταιριάξεις διαφορετικά στοιχεία μεταξύ τους, με το τελευταίο να είναι το πιο δύσκολο αλλά και το πιο ενδιαφέρον. Με άλλα λόγια η αισθητική, δηλαδή. Υπάρχουν σίγουρα χρώματα που ταιριάζουν πολύ και άλλα που δεν ταιριάζουν καθόλου. Άμα βρεις όμως τη σωστή απόχρωση, που να ταιριάζει με αυτό που θέλεις να εκφράσεις και στο πλαίσιο που θέλεις να το εκφράσεις μπορείς να κάνεις απροσδόκητους συνδυασμούς. Όπως π.χ. Nina Simone με τσαμπούνα.
Θ. Άμα ακούς πολλές διαφορετικές μουσικές και τις αγαπάς, επηρεάζεσαι από αυτές και όταν χρειαστεί να παίξεις, θέλοντας και μη, υποσυνείδητα περνάς στοιχεία από όλες αυτές. Εγώ π.χ. ακούω μες τα αυτιά μου μια μουσική η οποία έχει στοιχεία από το ρεμπέτικο και το μπουζούκι το τρίχορδο, από το μπλουζ και από τα swing και όλα αυτά με έναν κοινό παρονομαστή, τον άγριο συρμάτινο ήχο της κιθάρας.
Τι σας εμπνέει να γράφετε, να συνθέτετε, να ερμηνεύετε, να συνεχίζετε;
Θ.Η καθημερινότητα με τα θέματά της, μια κουβέντα ενός φίλου, η παρατήρηση της φύσης και ο μέσα μας κόσμος. Να αποτυπώσουμε τον παλμό της εποχής μέσα από τα μάτια μας.
Ε. Ο ήχος, οι συχνότητες, ο ρυθμός και αυτή η αέναη εξερεύνησή τους. Κάπως σε συνδυασμό με τα στοιχεία της φύσης, τη μαγεία του απογεύματος, το φανταχτερό πράσινο του χορταριού, τις διακλαδώσεις των δέντρων κλπ. Από εκεί βέβαια αρχίζει η βουτιά προς τα μέσα, που όσο πιο καθαρή διατηρείς την πηγή, τόσο πιο κρυστάλλινο νερό θα βγάλει.
Αν μπορούσατε να συμπράξετε με οποιονδήποτε καλλιτέχνη (στιχουργό, συνθέτη, ερμηνευτή κλπ) εν ζωή ή όχι, ποιόν θα επιλέγατε;
Ε. Θα το πάω με τους εν ζωή γιατί άμα πιάσουμε Χατζιδάκηδες, Γκάτσους, Chick Corea, Miles Davis (never ending list) άστο. Ας πούμε ότι για αυτή τη συνέντευξη και τη συγκεκριμένη στιγμή μου έρχεται στο μυαλό ο Κώστας Θεοδώρου.
«Είμαστ ανθρώπ’ κι φκιάνουμι λάθ’» μάς λέτε σε ένα τραγούδι σας. Κάποιο λάθος που έχετε κάνει και προσπαθείτε να μην ξανακάνετε;
E. Ποιο από τα 15.678.304 θα ήθελες να σου πω; Αν δεν πάθεις δε θα μάθεις που λεν και στο χωριό μου!
Θ. Είναι μάταιη η αναζήτηση του τέλειου και τα λάθη είναι φίλοι μας.
Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίσατε ως τώρα; Είτε αυτή ήταν πρακτική, είτε καλλιτεχνική…
Θ. Το στούντιο είναι μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για εμάς που είμαστε μια live μπάντα, έχουμε συνηθίσει στη διάδραση, στον αυτοσχεδιασμό και ήταν δύσκολο να μπούμε στο καλούπι και ακόμα ζοριζόμαστε. Είναι ένα άλλο σχολείο το οποίο προσπαθούμε να μάθουμε.
Ε. Η διαχείριση του χρόνου και η συνέπεια ως προς τα deadlines που έχουμε βάλει. Και φυσικά η ζωή και οι υποχρεώσεις της που έρχονται να σε πάρουν παραμάζωμα σε ό,τι φάση και να είσαι.
Πώς επηρεάζει η προσωπική σας σχέση τη δυναμική και τη δημιουργικότητά σας;
Ε. Με ποικίλους τρόπους. Στα σημεία της υπέρτατης χαράς, το συναίσθημα γίνεται πολλαπλάσιο γιατί το μοιράζεσαι με τον άνθρωπό σου, ακτινοβολείτε και οι δυο. Και στη δημιουργία επειδή γνωρίζει ο ένας τον άλλο, νομίζω γίνονται πολύ ουσιαστικές παρεμβάσεις, στιχουργικά αλλά και μουσικά. Όταν υπάρχει διαφωνία βέβαια, εκεί αρχίζει το drama queens & kings. Μιλάμε για οσκαρικές ερμηνείες, που βέβαια συχνά καθυστερούν τη φάση. Αλλά ας το παραδεχτούμε «τέλειο μη ζητάς, βρε μη ζητάς τέλειο να βρεις»
Πώς εξηγείτε αυτήν την επιστροφή στην παράδοση που παρατηρούμε στην ελληνική μουσική σκηνή τα τελευταία χρόνια; Γιατί πιστεύετε ότι ξαναεπισκεπτόμαστε το παρελθόν;
Θ. Έτσι κι αλλιώς υπάρχει μια τέτοια τάση παγκοσμίως, να αναζητάμε την ταυτότητά μας, να επαναπροσδιοριστούμε μέσα στην παγκοσμιοποίηση και για αυτό ψάχνουμε τις ρίζες μας. Αλλά ειδικότερα στην Ελλάδα έχουμε ένα θησαυρό από κλίμακες, χορούς, έθιμα, όργανα, που σε άλλες χώρες δεν υπάρχουν ή δεν έχουν επιβιώσει. Εμείς έχουμε μια ζωντανή παράδοση και πολύ όμορφη κιόλας και έχουμε κάθε λόγο να την εξερευνήσουμε.
Ε. Γιατί είμαστε μια κοινωνία που έχει χάσει τις τελετές της και η παράδοση είναι η μόνη που μπορούμε να στραφούμε για να χορέψουμε έναν αγκαλιαστό χορό π.χ. Όλα αυτά τα τελετουργικά δε δημιουργήθηκαν τυχαία, αλλά εξυπηρετούν μια βασική ανάγκη του κοινωνικού συνόλου να συνδεθεί και να εκφράσει τα συναισθήματά του συλλογικά μέσα στον κύκλο.
Ταξιδεύετε πολύ. Πώς είναι συνήθως οι περιοδείες σας;
Ε. Πολλοί βλέπουν τα χιλιόμετρα που κάνουμε και νομίζουν ότι τυραννιόμαστε. Αλλά η αλήθεια είναι ότι το ταξίδι, το να γνωρίζεις καινούριους τόπους και ανθρώπους είναι από τα πιο ευχάριστα κομμάτια αυτής της δουλειάς. Βέβαια συνήθως οργανώνουμε και τα τουρ κατ’ αυτόν τον τρόπο, βάσει δρομολογίου προσπαθώντας να δίνουμε λίγο χρόνο στα μέρη όπου επισκεπτόμαστε.
Ένα περίεργο, απρόσμενο, αντισυμβατικό μέρος που θα θέλατε να πραγματοποιήσετε μια συναυλία;
Ε & Θ. Μμμμ… ας πούμε μπροστά από τη Βουλή, ή σε μια νέα Βουλή ή όπως αλλιώς θα την ονομάσουμε, στην αρχή μιας νέας εποχής που οι όποιοι αντιπρόσωποι θα είναι υπόλογοι στον λαό και οι ένοχοι θα τιμωρούνται, ανεξαρτήτως πολιτικής ή οικονομικής θέσης. Η αλαζονεία και η χυδαιότητα της κυβέρνησης που μας κουνάει το δάχτυλο, το βαμμένο με το αίμα των 57 νεκρών και μας μιλά για δημοκρατία, σε ένα ολόκληρο σύστημα διορισμένων ή καλοπληρωμένων της είναι μια βαρβαρότητα κατά της λογικής, του πνεύματος και τους σώματος (βλ. ΜΑΤ) που έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Και δεν θα την ανεχτούμε άλλο. Ο βασιλιάς είναι γυμνός και το ξέρουν και οι πέτρες.
Αν τα Kadinelia ήταν ταξίδι, ποιος θα ήταν ο προορισμός;
Θ. Τα καντινέλια είναι ταξιδιάρικα πουλιά γι’ αυτό και δεν νομίζω να έχουν κάποιο προορισμό. Η φύση τους είναι να γυρνάνε από μέρος σε μέρος, να μπολιάζονται από τις μουσικές και από την κουλτούρα και να τα αναμιγνύουν με ένα δικό τους τρόπο στη μουσική τους. Δεν νομίζω ότι θα υπήρχε κάποιος προορισμός.
Ε. Αν υπήρχε όμως θα ήθελα να είναι η ενσυναίσθηση, η συνειδητότητα, ο σεβασμός στην ελευθερία, η αγάπη, η στοργή, το όνειρο…
