Είδαμε την KUMKU YAMKI | Μία παραμυθένια παράσταση για όλες τις ηλικίες ανεβαίνει στο Faust

Η παράσταση Kumku Yamki θα μπορούσε να λέγεται και «Τι μπορούν να κάνουν τρεις άνθρωποι, μία κούκλα και τέσσερις καρέκλες»!
Με απλότητα και φαντασία, παίρνει σάρκα και οστά όχι μόνο η εξαιρετική κούκλα Kumku Yamki (δημιούργημα των Katarina Cakova και Στάθη Μαρκόπουλου), αλλά και η παιδική μας ηλικία.

Η μικρή σκηνή του Faust μεταμορφώνεται σε ένα μαγικό κουτί το οποίο όταν ανοίγει, ένας ολόκληρος κόσμος ξεπηδάει από μέσα του. Ο θεατής κάνει ένα ταξίδι, το οποίο συντελείται με την εναρμόνιση φωτός, ήχου, αφήγησης και κίνησης.

Το ενδιαφέρον είναι ότι όσο σφιχτά δεμένες είναι κουκλοπαίκτριες (Στέλλα Μαγγανά, Ελίνα Κολιάκη, Ζωή Βλάσση) και κούκλα, άλλο τόσο υπάρχει αυτονομία ανάμεσά τους, αφού όταν χρειάζεται μπορούμε να εστιάσουμε στους ανθρώπους και άλλες φορές στην κούκλα, παρόλο που όλες βρίσκονται πάντα επί σκηνής.

Η σκηνοθεσία είναι ευρηματικότατη. Η χρήση των καρεκλών (πέρα από συμβολική, αφού για τη σκηνοθέτρια Ζωή Βλάσση «σχετίζεται με τη μνήμη της ότι ως παιδί έπρεπε να κάθεται ώρες ατελείωτες σε μία καρέκλα, παρά το ότι η ανάγκη της να κινείται ήταν τεράστια») είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες που έχω δει στο θέατρο (οι καρέκλες μετατρέπονται σε υπολογιστές μέχρι και καράβι, και όντως το βλέπεις μπροστά σου να συμβαίνει!)

Από τις πιο συγκινητικές στιγμές είναι όταν καταφέρνεις να δεις την κούκλα ως άνθρωπο· όταν πιστεύεις –όσο κι αν ξέρεις ότι δεν μπορεί να συμβεί αυτό– ότι σκέφτεται, νιώθει, κινείται αυτόνομα, έχει τη δική της ιστορία.

Οι δυνατότητες που σου δίνει μία –καλοφτιαγμένη– κούκλα είναι απεριόριστες και σε αυτή την παράσταση αξιοποιήθηκαν σε πολύ μεγάλο ποσοστό. Από τα αγαπημένα μου σημεία ήταν όταν η κούκλα διαμελίζεται: τα μέλη της αυτονομούνται, λένε τη δική τους ιστορία, ενώνονται με τα ανθρώπινα μέλη και καταλήγουν να ξαναγίνονται ένα ολοκληρωμένο σώμα, ως απόδειξη ότι όλα μπορούν να ξαναφτιάξουν, για όλες εκείνες τις φορές –ως παιδιά αλλά και ως ενήλικες– που μπορεί να νιώσαμε ότι σπάσαμε, αλλά καταφέραμε να συναρμολογηθούμε ξανά, δυνατότερες και δυνατότεροι.

Παράσταση γεμάτη τρυφερότητα και ειλικρίνεια –στοιχεία που όλο και λιγοστεύουν στις μέρες μας–, και με τα πιο «σκληρά» σημεία της να επενδύονται με την ποιητικότητα της κίνησης και να μαλακώνουν. Μία παράσταση που δεν κουνάει το δάχτυλο, δεν επαίρεται, αλλά αντιθέτως «σκύβει», για να φτάσει στο ύψος των ανθρώπων-θεατών, των αναγκών τους, των αναμνήσεων και των αναζητήσεών τους.

Η Kumku Yamki είναι μία παράσταση που θα θυμάμαι για καιρό, και αυτό σημαίνει ότι είναι μία πετυχημένη παράσταση.