Η βία είναι όπου γυρίσεις το κεφάλι σου. Είναι ωμή, σου σηκώνει την τρίχα, δεν είναι καλυμμένη ούτε καν με διαφανές ύφασμα, γυαλίζει ακονισμένη κάτω απ’ τον ήλιο, σχεδόν περήφανη, σχεδόν σαν εθισμός, έτοιμη να εκτοξευτεί προς τον οποιοδήποτε, ανά πάσα στιγμή και να τον διαλύσει. Δεν ξέρω τι γινόταν παλιότερα. Εγώ ζω σήμερα. Και σήμερα, όλο και συχνότερα, διαβάζουμε για άγριες επιθέσεις με στόχο την πραγματική σωματική βλάβη, για βασανιστήρια προς ζώα και ανθρώπους, που έτυχε να είναι πιο αδύναμοι. Φοβάμαι πολύ πως ο κόσμος μας οδεύει προς το σαδισμό.
Βλέπεις τόση βία στα σχολεία, στα μικρά παιδιά και στα παιχνίδια τους και στις ζωγραφιές τους – γεμάτες με αίμα, με όπλα, με εκδίκηση προς κάποιον εχθρό που δεν μπορείς να εντοπίσεις. Τη βλέπεις στα διαλείμματα που πια δεν έχεις το νου σου ως εκπαιδευτικός τι παιχνίδια θα σκαρφιστείς να παίξετε, αλλά πως θα χωρίσεις τον επόμενο καυγά που θα είναι πιο κτηνώδης απ’ τον τελευταίο. Τη βλέπεις στους δρόμους, στη γειτονιά, στην πολυκατοικία σου και φοβάσαι ότι προκαλεί μια άγρια χαρά στο δρώντα. Το ξαναγράφω, δείχνει να προκαλεί χαρά. Μιλάμε πια καθημερινά για μένος, για μίσος, για βαρβαρότητα. Ακούς για τον youtuber που βασάνιζε live ΑΜΕΑ και για τον καθηγητή στη Θεσσαλονίκη που έλιωσε πέρσι με το πόδι του ένα νεογέννητο γατάκι, γιατί μπορούσε. Κι ενώ ως εκπαιδευτικός έχω μάθει να ξεχωρίζω από ποια παιδιά να το περιμένω κι εσύ στη γειτονιά σου μάλλον ξέρεις ποιος κοιτάει περίεργα τα κορίτσια, όταν φοράνε σορτσάκια ή φούστες, πάντα μοιάζει όλοι να πιανόμαστε στον ύπνο.
Τα αίτια θα τα αναλύσουν κοινωνιολόγοι και ειδικοί ψυχικής υγείας, αλλά η αντιμετώπιση μας αφορά όλους. Δεν κάνουμε αρκετά πράγματα σε προσωπικό επίπεδο ή δεν κάνουμε απολύτως τίποτα σε συλλογικό; Δεν κάνουμε απολύτως τίποτα. Όσο καθόμαστε και μασουλάμε το φαγητό μας, περιμένοντας πως κάπως θα πέσει ουρανοκατέβατη μια λύση, χωρίς να χρειαστεί να χάσουμε εμείς το χρόνο μας, μήπως οδηγούμαστε σ’ έναν κόσμο που θα νομιμοποιηθεί η αυτοδικία; Που ο καθένας θα παίρνει πάνω του την εκδίκησή του, όπως το κρίνει σωστό και δίκαιο; Σ’ έναν κόσμο – βαθιά Αμερική, όπου θα πεθαίνουμε καθημερινά για λόγους όλης της γκάμας ηλιθιότητας – επειδή ο τάδε είχε νεύρα ως το ο τάδε στραβοκοίταξε τον δείνα δικό μας και πρέπει να πληρώσει;
Μπορούμε να είμαστε προετοιμασμένοι, αλλά δεν μπορεί να δοθεί καμία λύση πρωτοβουλιακά. Πρέπει να γίνει κάτι μαζικά, αλλά πώς; Πώς θα βάλουμε στοπ συλλογικά σ’ αυτό το ντόμινο της ακρότητας, μπας κι αρχίσουμε να βλέπουμε καμιά άσπρη μέρα;
