Ευτυχώς που έχω φίλους και φίλες και μιλώ μαζί τους (περισσότερο τους ακούω) και με βγάζουν απ’ τη δύσκολη θέση να γράψω «ένα ακόμα εντιτόριαλ», γιατί αν έγραφα δεν θα άρεσε σε πολλούς, μα πάρα πολλούς. Οπότε δίνω τον λόγο σε αυτούς τους συνοδοιπόρους, που ίσως να μην ξέρουν καν πώς με βοηθούν.
Σάββατο στις 2.30 το πρωί πήρα αυτό το μήνυμα από τον Θ.
Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Εμείς είμαστε οι «ίσα που». Σύγχρονοι δούλοι. Ίσα που κοιμόμαστε. Ίσα που ξεκουραζόμαστε. Ίσα που μένουμε κάτω από μία στέγη. Ίσα που πληρωνόμαστε για την εργασία μας. Ίσα που πληρώνουμε τους λογαριασμούς μας. Ίσα που ψωνίζουμε στο σούπερ μάρκετ. Ίσα που τρώμε. Ίσα που βάζουμε βενζίνη για να έχουμε για την επόμενη μέρα. Ίσα που αρρωσταίνουμε. Ίσα που πάμε στο γιατρό. Ίσα που έχουμε δικαιώματα. Ίσα που διασκεδάζουμε. Ίσα που πάμε διακοπές αν.. Ίσα που αγαπάμε, ερωτευόμαστε, μισούμε, πενθούμε, μελαγχολούμε, γοητευόμαστε και απογοητευόμαστε. Ίσα που έχουμε τα ψυχολογικά μας. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Εμείς είμαστε οι «ίσα που». Σύγχρονοι δούλοι. Είμαστε αυτοί που συνεχίζουν…
Τρίλεπτος τηλεφωνικός καταιγισμός ένα Σάββατο μεσημεράκι από τη Μ.
Ρε φίλε δεν έχω πειράξει κανέναν. Δίνω τόπο στην οργή συνεχώς. Βήμα πίσω, βήμα πίσω. Και όλο λόγια, κακεντρέχεια, παγίδες. Και όσο κάνεις πίσω τόσο πιο επιθετικοί γίνονται. Και ξέρεις πιο είναι το χειρότερο; Αυτό που με κάνει να σκέφτομαι να αναχωρήσω; Δεν είναι πως δεν αντέχω τη φασαρία, πως αισθάνομαι αδύναμη. Είναι πως μου έχει χαλάσει η όρεξη, το μεράκι, η διάθεση. Με έχει μαγαρίσει αυτή η κακία και η κακολογία. Ξέρεις τι θέλω να τους πω; Να τους μαζέψω όλους και να τους πω; Ας κουλάρουμε ρε και λίγο. Όλα εδώ θα μείνουν ρε σεις, όλα εδώ!
Σάββατο πρωί, μήνυμα στο fb μου, που μου προτείνει μάλιστα θέμα για εντιτόριαλ! Πού να ’ξερε η Ν. ότι θα γίνει η ίδια εντιτόριαλ.
Ένα ωραίο και φλέγον θέμα για editorial. Κάτι που συζητιέται είναι γιατί οι Έλληνες που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα και πολύ χειρότερα με τους Ευρωπαίους δεν μπορούν και δε θέλουν να «εξεγερθουν». Είναι και δική μου απορία και ούτε εγώ έχω καμιά όρεξη για κάτι τέτοιο. Επίσης υπάρχει μια συγγραφέας, η Sally Rooney, της οποίας κοιτούσα τα βιβλία και πετάχτηκε ένας και μου είπε ότι τα βιβλία της απαγορεύτηκαν γιατί δίνει τα έσοδα στο Palestine Action. Εγώ δεν έδινα σημασία τι έλεγε αυτός, αλλά θεώρησα ότι πρέπει να το αφήσω γιατί με ενόχλησε που μιλούσε για τέτοια μεγαλόφωνα μέσα στο βιβλιοπωλείο. Τέτοια γίνονται πολλά βέβαια… Κάποια στιγμή μου λέει ένας υπάλληλος: «Τι ψάχνετε;» Και απάντησα: «Ένα αισιόδοξο βιβλίο στο σήμερα να με εμπνεύσει» και λέει: «Και αυτό που κρατάτε αισιόδοξο είναι» (κρατούσα ένα του Χρόνη Μίσσιου). Λέω: «ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ!» Και τότε έρχεται ένα αγόρι, μεταλάς, και μου δίνει ένα που έχει τίτλο Δεν κατοικούν όλοι οι άνθρωποι τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο.
Σάββατο μεσημέρι έλαβα ένα μέιλ με χιλιάδες λέξεις από τη Ρ. Εδώ απλώς το τέλος του.
Μαζικός έλεγχος υπό τον μανδύα του λαϊφστάιλ, αυτό ζούμε! Σε μια ευρύτερη κοινωνική κλίμακα, αυτά τα high-tech lifestyle είδη αποτελούν το τέλειο πείραμα μαζικού ελέγχου και συμπεριφορικού εγκλωβισμού της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Οι βιομηχανίες πουλάνε πλέον εξελιγμένα, τεχνολογικά οικοσύστηματα εξάρτησης. Οι μάζες εθίζονται σε ένα διαρκές πρωτόκολλο ανάγκης. Ο άνθρωπος παύει να αναζητά φυσικούς, ανθρώπινους τρόπους επικοινωνίας ή εκτόνωσης. Γίνεται συναισθηματικά και πρακτικά εξαρτημένος από μια μπαταρία, μια πρίζα και μια συσκευή που του υπαγορεύει πότε θα κινηθεί, τι θα καταναλώσει και πώς θα νιώσει. Το τίμημα αυτής της «εξελιγμένης» και απενοχοποιημένης συνήθειας το πληρώνει η ανθρώπινη οικειότητα και οι ανθρώπινες σχέσεις. Αυτά τα προϊόντα δεν ελέγχουν μόνο τα αγγεία μας· ελέγχουν τον χρόνο μας, τα συναισθήματά μας και την προσοχή μας. Στήνουν έναν αόρατο, high-tech τοίχο εκεί ακριβώς που κάποτε υπήρχε το αυθόρμητο άγγιγμα, το καθαρό βλέμμα και η αυθεντική ανθρώπινη επαφή.
Συμπεράσματα
• Τα Σάββατα κάτι γίνεται!
• Αυτοί οι 4 φίλοι-φίλες δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, αλλά θα κάνανε τρελό παρεάκι!
• Δεν χρειαζόμαστε μεγάλες ιδέες και μανιφέστα· μικρές ιδέες από πραγματικούς ανθρώπους προς πραγματικούς ανθρώπους χρειαζόμαστε.
