Πρεμιέρα του Φοίβου στο Κύτταρο. 24/01/26. Πήγαμε; Πήγαμε. Περάσαμε απίστευτα; Ε, ναι, απίστευτα. Ακολουθεί αφιλτράριστη κουβέντα-rewind για όσα είδαμε, ακούσαμε, νιώσαμε, σκεφτήκαμε. Θανάσης Καρανίκας, Στεργιάνα Τζέγκα, Δευτέρα πρωί στα κεντρικά του «Η Πόλη Ζει».
Στεργιάνα: Πόση ουρά είχε… Τουλάχιστον αδράξαμε την ευκαιρία κι όσο περιμέναμε προσπαθήσαμε να θυμηθούμε τις φορές που είδαμε live τον Φοίβο. Είπες ένα νούμερο τρελό…εγώ ένα άλλο. Νομίζω πως συμφωνούμε όμως πως όσες φορές κι αν δούμε τον Φοίβο δεν θα είναι αρκετές, μιας κι εξελίσσεται συνεχώς, μιας κι έχει πάντα κάτι καινούργιο να μας πει. Για πες κι εσύ, Θανάση, να μη μιλάω μόνη μου…
Θανάσης: Φορές δεν μπορώ να μετρήσω με τίποτα, πάντως είναι 20 ακριβώς χρόνια από την πρώτη φορά, και 4 δίσκοι περισσότεροι… Πια δεν ξέρει κι αυτός τι να πρωτοπαίξει…
Σ: Η ρετροσπεκτίβα πρόπερσι (πάλι στο Κύτταρο) εμένα πάντως μου έμεινε αξέχαστη. Πιο πολύ αυτή σκέφτομαι όταν σκέφτομαι Φοίβο live. Α, και την πρώτη παρουσίαση του «Anime» στην Τεχνόπολη, που άκουσα την «Τοπαλούδη» πρώτη φορά ζωντανά και μου είχε σηκωθεί η τρίχα.
Θ: Η ρετροσπεκτίβα ήταν όντως από τα πιο αγαπημένα μου προγράμματα, μαζί με τον «Αόρατο στην Καλλιθέα», στο 6dogs, όπου είχε παίξει ολόκληρο τον «Αόρατο άνθρωπο» και την «Καλλιθέα» από την αρχή μέχρι το τέλος. Γενικά, ο Φοίβος αγαπάει τους fans του και μας κάνει συνεχώς τέτοια δωράκια!
Σ: Κι αυτό το Σάββατο όμως τον χάρηκα πολύ. Μου φάνηκε τόσο αβίαστο το πέρασμα από το «Ο Πατήρ Φοίβος ολομόναχος» στο παγκόσμιο χιτ «Το ελεφαντάκι» κι απ’ αυτό στα «Ψέματα» και στον «Κόσμο» της Νεφέλης. Δεν μου έλειψε κάτι από το setlist, νομίζω. Κάπως όλα ήταν δεμένα και κύλησαν…απαλά. Πέρασε (κι ο ίδιος ο Φοίβος) κι οι απίστευτοι μουσικοί του (Σωτήρης Ντούβας και Κωστής Χριστοδούλου) από όλες τις εποχές του και μας πήραν κι εμάς μαζί.
Θ: Ήταν από τα πιο «προσωπικά» του προγράμματα κι αυτό φάνηκε και από το στήσιμο του setlist, πώς έδεσε μεταξύ τους για παράδειγμα, τα τραγούδια που αφιέρωσε στη γυναίκα του, την κόρη του, αλλά και τους γονείς του. Νομίζω πως η επιλογή να βγει στη σκηνή μόνο με τους δύο πιο στενούς συνεργάτες του τα τελευταία 15 χρόνια, προέκυψε ίσως κι από μια ανάγκη για ένα πιο «οικογενειακό» live. Κι αυτό βγήκε προς τα έξω και με το παραπάνω.
Σ: Μ’ άρεσε η αρχή πολύ, με το νέο κομμάτι, τον «Χάρτη». Τι στιχάρα, αν είναι δυνατόν. Πολύ πολύ δυνατός στίχος. Ανυπομονώ να το λιώσω στο μέλλον!
Θ: Συμφωνώ, κομματάρα! Και μου φάνηκε, κάπως, αν και σε διαφορετικό μουσικό ύφος, σαν μια νοητή συνέχεια του «Ξένου»…
Σ: Ωραία παρατήρηση, όντως!
Θ: Θα βρίσκεται στο νέο δίσκο λογικά, που ξέρουμε πως σκαρώνει εδώ και καιρό. Καλά, πόσο χάρηκα το «Μέλλον απ’ το Παρελθόν», το έχω ακούσει μόνο μια φορά, τότε, 20 χρόνια πριν και είναι από τα αγαπημένα μου τραγούδια του. Και το outro των μουσικών ήταν επικό.
Σ: Αν δεν κάνω λάθος είναι και το αγαπημένο της κόρης του… Εσένα ποιο είναι το αγαπημένο-αγαπημένο σου του Φοίβου όμως; Έλα να βγαίνουν τα μαχαίρια. Γιατί το Σάββατο αν θυμάμαι καλά, κοντέψαμε να μαλώσουμε, ε, ας το συνεχίσουμε και δημόσια.
Θ: Μμμ… το αγαπημένο μου είναι η «Όμορφη Πόρτα», απλά κάθε φορά που ακούω το «Μόνο Ψέματα», αυθορμήτως λέω ότι είναι ό,τι ομορφότερο έχει γράψει… Μέχρι να έρθει το επόμενο δηλαδή…
Σ: Ανατριχίλα κιόλας η μαγική στιγμή-Γιάννης Κότσιρας, με τα φωτάκια των κινητών να ανάβουν ένα ένα, σαν μικρές πυγολαμπίδες κάτω και γύρω απ’ τη σκηνή, και πάνω στο πατάρι. Μόνο που αυτές οι πυγολαμπίδες ξέραν και τους στίχους κι όλες μαζί τραγουδούσαμε «όπως κάθε homo sapiens που ξέρω για να τα καταφέρω σκοτώνω τον μισό μου εαυτό…» Πόσο τέλεια στιγμή!
Θ: Μα, ναι… Κι εκεί που έρχεται ένας στίχος να σε κολλήσει στον τοίχο, έρχεται κι αυτή η μπάντα να σε αποτελειώσει με τα παιξίματα και τα τζαμαρίσματά της. Πως γίνεται δύο άνθρωποι (τρεις όταν συνοδεύει και ο Φοίβος με την ακουστική του) να βγάζουν κάτι τόσο ολοκληρωμένο, σαν να είναι full band;
Σ: Εμένα ρωτάς; Εσύ πες μου! Εγώ ξέρω απ’ έξω όλους τους στίχους. Και α καπέλα να τα ‘λεγε, εγώ θα ήμουν καλυμμένη.
Θ: Α, και τώρα που είπες α καπέλα, πόση πλάκα είχε που βγήκε στο πρώτο ανκόρ και και είπε το «ΟΚ» α καπέλα. Και πόσοι πολλοί το ξέραν απ’ έξω, ενώ είναι από τα αντι-sos.
Σ: Καλά, εγώ τρελαίνομαι και με τα «υβριστικά». Νομίζω εκεί βλέπω τη γλωσσική ιδιοφυία του σε όλο της το μεγαλείο. «Υβρεοπομπή», «Άγρια ορχιδέα»…Δεν ξέρω αν το πρόσεξες αλλά και το Σάββατο και στο Καλλιμάρμαρο πέρσι ήταν αυτά στα οποία ούρλιαζα πιο δυνατά και έξαλλα.
Θ: Εγώ πέθανα και με το «Γλέντι» που το κόλλησε αμέσως μετά το «Όταν σου χορεύω». Μόνο από τον Φοίβο δέχομαι πια να το ακούω…
Σ: Εγώ προσωπικά τα δέχομαι όλα από τον Φοίβο, ας πει και τα «Καγκέλια» άμα θέλει.
Θ: Ωραία, πότε θα ξαναπάμε; Μήπως αυτή τη φορά πετύχουμε και το «Κάθε Σεπτέμβρη» ή τις «Λέξεις»; Μωρέ Φοίβο, μήπως να κάνεις επιτέλους μια σειρά εμφανίσεων παίζοντας κάθε βράδυ κι άλλο άλμπουμ ολόκληρο;
Υ.Γ. της Στεργιάνας. Δεν θα ξεπεράσω ποτέ το τραγούδι «Κ-13» (τι στίχος! τι στίχος!), το οποίο δυστυχώς, δεν έχω πετύχει ποτέ σε live. Φοίβο αν μ’ ακούς, βαλ’ το την επόμενη φορά στο πρόγραμμα!
Κι η Καλλιθέα ανθίζει απ’ τη Θησέως ως τη Συγγρού
Τα οχήματα ακινητούν στους δρόμους
Στην παραλία παίζουν το top twenty του θεού
Και τα γιαπιά αψηφούν τους οικοδόμους
Κι όλα μαζί σηκώνονται και φεύγουνε γι’ αλλού
Αφήνοντας για πόλη μιαν αλάνα
Να στήσω με σεντόνια το προσχέδιο ενός γιαλού
Να σε ξαπλώσω εκεί λευκή και λάγνα…
