Δυο εβδομάδες πριν την εμφάνισή του στην Ταράτσα του Θεάτρου Λαμπέτη, ο αγαπημένος τραγουδιστής που μετρά πάνω από 35 χρόνια πορεία, δίνει συνέντευξη στο Η Πόλη Ζει με αφορμή τον απόλυτο συναυλιακό μήνα, τον Ιούνιο.
Ο Κώστας Μακεδόνας έχει με τη φωνή του σφραγίσει το λαϊκό τραγούδι. Συνέπεια, ευγένεια και ερμηνευτική γενναιοδωρία χαρακτηρίζουν τα 35 και βάλε χρόνια της καλλιτεχνικής του πορείας, κατά την οποία μας έχει χαρίσει πολύ αγαπημένα κομμάτια – από αυτά που δεν βαριόμαστε ποτέ να ακούμε. Ο δημοφιλής ερμηνευτής επιστρέφει την Πέμπτη 12 Ιουνίου στην Ταράτσα του Θεάτρου Λαμπέτη για μία μοναδική βραδιά γεμάτη συναίσθημα. Ανάμεσα σε όλα τα άλλα, παλαιότερα και πιο καινούργια του τραγούδια, θα ερμηνεύσει (και ανυπομονούμε για αυτό) την «Παλιά φωτογραφία» – ένα δυνατό ζεϊμπέκικο, σε στίχους του Σταμάτη Κραουνάκη και μουσική του Κωνσταντίνου Βελλιάδη, ένα τραγούδι για τη μνήμη, την απώλεια και την τρυφερότητα του παρελθόντος· σαν τις πιο ατόφιες καλοκαιρινές μας στιγμές ένα πράγμα!
Η ταράτσα του Λαμπέτη υπόσχεται «μια μουσική εμπειρία κάτω από τα αστέρια». Εσείς, πώς φαντάζεστε εκείνη τη βραδιά; Τι θα θέλατε να μείνει στον κόσμο φεύγοντας;
Τη φαντάζομαι ως μία δυνατή αρχή ενός υπέροχου καλοκαιριού! Ο Ιούνιος για μένα είναι ο κατεξοχήν μήνας των συναυλιών στην Αθήνα. Και οι ταράτσες είναι απ’ τους καλύτερους προορισμούς για μία βραδινή απόδραση! Θα τραγουδήσουμε γνωστά αγαπημένα τραγούδια, κατά κύριο λόγο λαϊκά. Πολλά από αυτά θα προέρχονται από την προσωπική μου δισκογραφία (Μόνο μια φορά, Μαργαριτάρια, Αντικριστά, Ποδήλατα, Κάτσε καλά, Κόκκινα γυαλιά, Μην μου λες αντίο, Λευκός Πύργος, Ουσίες, Έκανες το λάθος, Τα πλοία της γραμμής κ.ά.), άλλα θα προέρχονται από τον πλούτο τραγουδιών των κορυφαίων μας δημιουργών κι ίσως έχουμε και μερικές εκπλήξεις. Θα αφήσουμε και ένα περιθώριο αυθορμητισμού, καθώς φαντάζομαι πως σε αυτές τις ιδανικές συνθήκες η διάδραση με το κοινό θα είναι στο μέγιστο βαθμό.
Θα ήθελα ο κάθε ένας, επιστρέφοντας στο σπίτι του, να σιγομουρμουρίζει ένα από τα τραγούδια που άκουσε με ένα γλυκό χαμόγελο που θα του κρατήσει όσο περισσότερο γίνεται.
Πώς είναι το δικό σας «αλλιώτικο καλοκαίρι»; Υπάρχουν καλοκαίρια που κουβαλάτε πάντα μέσα σας;
Ιδανικά θα ήθελα να κουβαλάω όλα τα καλοκαίρια μέσα μου! Τα έχω συνδυάσει με τις ξέγνοιαστες παιδικές και εφηβικές μου αναμνήσεις με τους γονείς μου και με την παρέα μου, με τις μουσικές περιοδείες στα πιο απίθανα και όμορφα μέρη του τόπου μας αλλά και με τα πρώτα καλοκαίρια των παιδιών μου και τη σύντροφό μου. Τα παιδικά μου καλοκαίρια έχουν μείνει ανεξίτηλα μέσα μου. Μακάρι να μπορούσα μ’ έναν μαγικό τρόπο να τα ξαναζούσα.
Ποιο είναι το πιο απρόβλεπτο ή συγκινητικό που σας έχει συμβεί σε μια συναυλία καλοκαιριού;
Καλοκαίρι του 1991. Πρώτη μου καλοκαιρινή περιοδεία δίπλα στη Χαρούλα Αλεξίου. Έρχεται η μέρα να παίξουμε στο Θέατρο Δάσους στη Θεσσαλονίκη. Κάθε καλοκαίρι πήγαινα κι έβλεπα συναυλίες όλων των τραγουδιστών που θαύμαζα κι ήταν τα ινδάλματά μου. Πού να το φανταζόμουν ότι θα ερχόταν η ώρα να είμαι εγώ επάνω στη σκηνή κι από κάτω χιλιάδες θεατών! Ξεκίνησε η συναυλία και τα μάτια μου έτρεχαν δάκρυα κι ένας κόμπος συγκίνησης είχε σταθεί στο λαιμό μου. Έλεγα μέσα μου ότι δεν θα μπορούσα να τραγουδήσω και θα γινόμουν ρεζίλι. Τότε έγινε το θαύμα.
Έπεσε το ρεύμα. Η Χαρούλα ψύχραιμη κι έμπειρη μου είπε να πάρω την κιθάρα μου και φώναξε μπροστά στη σκηνή τους μουσικούς των οποίων τα όργανα μπορούσαν να ακουστούν φυσικά (κιθάρες, μπουζούκια, βιολί) κι αρχίσαμε να τραγουδάμε και να παίζουμε χωρίς ενίσχυση από μηχανήματα. Ο κόσμος ενθουσιάστηκε και γίναμε ξαφνικά μια χορωδία 7.000 ατόμων. Μαγική στιγμή. Έτσι όμως έφυγε το άγχος κι η συγκίνηση και βγήκα μετά, όταν ήρθε το ρεύμα, και είπα τα τραγούδια μου χαλαρός πια και πολύ ευτυχισμένος σ’ ένα κοινό που είχε ήδη απογειωθεί.
Κοιτώντας πίσω σε 35+ χρόνια πορείας, ποια ήταν η πιο δύσκολη απόφαση που κληθήκατε να πάρετε στη μουσική σας διαδρομή;
Είχα την τύχη, από σχετικά νεαρή ηλικία, να ξεκινήσω δυνατά τη μουσική μου πορεία και έτσι να νιώθω δυνατός απέναντι σε διάφορες «σειρήνες». Δεν χρειάστηκε να κάνω μεγάλους συμβιβασμούς, ούτε να προδώσω τις καλλιτεχνικές μου αξίες. Δύσκολες αποφάσεις υπήρξαν όταν είχα στα χέρια μου αξιόλογες προτάσεις που όμως θα έπρεπε να διαλέξω μόνο μία. Η πιο δύσκολη απόφαση θα ήταν αν στην πορεία της ζωής μου δεν θα μπορούσα να συνδυάσω τη μουσική με την αεροπορία. Ευτυχώς, και εδώ οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους που με στήριξαν και με στηρίζουν, καταφέρνω να τις συνδυάζω και βρίσκω έτσι και τις ισορροπίες μου.
Πώς έχει αλλάξει, κατά τη γνώμη σας, η σχέση του κοινού με το λαϊκό τραγούδι τα τελευταία χρόνια; Έχει αντικατασταθεί το λαϊκό από άλλα είδη, ας πούμε την τραπ; Θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο;
Δύσκολη ερώτηση και δεν γνωρίζω την απάντηση. Αντιθέτως, δημιουργούνται και σε μένα απορίες. Στο κοινό μου, ως επί το πλείστον, θα συναντήσεις ηλικίες άνω των 30. Από αυτή την ηλικία και πάνω καταλαβαίνω πως η σχέση τους με το λαϊκό τραγούδι παραμένει ισχυρή. Όταν μιλάω για λαϊκό τραγούδι, εννοώ τα τραγούδια των μεγάλων δημιουργών μας (Τσιτσάνης, Καλδάρας, Νικολόπουλος, Ζαμπέτας, Πάνου κ.ά.), και πραγματικά χαίρομαι όταν βλέπω νέους ανθρώπους να γνωρίζουν αυτά τα τραγούδια. Επίσης χαίρομαι όταν το ρεπερτόριο νέων μουσικών αποτελείται από εξαιρετικές επιλογές και μπορούν και ξεχωρίζουν τραγούδια που στην εποχή τους δεν έγιναν τόσο μεγάλες επιτυχίες και τα επαναφέρουν με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο.
Όμως στα πιο νέα παιδιά, που έχουν γεννηθεί παρέα με την τεχνολογία, δεν έχει μόνο αλλάξει η αισθητική αλλά έχει αλλάξει και ο τρόπος ακρόασης της μουσικής. Ειλικρινά δεν γνωρίζω αν κάποια καινούργια είδη ήρθαν για να μείνουν ή θα είναι απλώς ένα πυροτέχνημα. Υπάρχουν σίγουρα ενδιαφέρουσες περιπτώσεις νέων καλλιτεχνών, που ακόμα και αν δυσκολεύομαι μερικές φορές να τους παρακολουθήσω, βρίσκω πως έχουν ενδιαφέροντα στίχο και όραμα.
Πότε ένας ερμηνευτής δεν πρέπει να τραγουδήσει; Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή μπορεί να πει περισσότερα από τα τραγούδια;
Η παύση είναι και αυτή μουσική. Είναι ένας ξεκάθαρος όρος της μουσικής. Σε μία παρτιτούρα θα τη δεις επίσης ξεκάθαρα. Έχει και χρονική αξία η κάθε παύση – δεν κρατούν όλες οι παύσεις το ίδιο. Η μουσική μάς έχει δώσει την απάντηση.
Info:
Ταράτσα Λαμπέτη – Θερινή Σκηνή Γ. Λεμπέση
Λεωφ. Αλεξάνδρας 106, Αθήνα
Πέμπτη 12 Ιουνίου
Ώρα έναρξης: 21:00
Οι πόρτες ανοίγουν: 20:00
Τηλέφωνο: 211.1000.365
Προπώληση εισιτηρίων: More.com
Παραγωγή: Αθηναϊκά Θέατρα
